Το ωραίο κρύβεται από τα μάτια αυτών που δεν αναζητούν την αλήθεια | Αντρέι Ταρκόφσκι

sky_limits_boundless_fantasy_JohnnyDi

photo by Johnny di *boundless*

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Σμιλεύοντας το χρόνο» του Αντρέι Ταρκόφσκι

• Όταν όμως δεν υποχρεώνεται κανείς να βγάλει τελικά συμπεράσματα, κινδυνεύει να ικανοποιηθεί πολύ πιο εύκολα μέ τις ασάφιες της διαίσθησης παρά με τον γερό, συνεπή, συλλογισμό.

• Κατά τη γνώμη μου ο ποιητικός συλλογισμός είναι πιο κοντά στους νόμους με τους οποίους αναπτύσσεται η σκέψη, επομένως πιο κοντά στην ίδια τη ζωή, από τη λογική του παραδοσιακού δράματος.

• Ένας τέτοιος καλλιτέχνης μπορεί να διακρίνει τις γραμμές του ποιητικού σχεδίου του είναι. Μπορεί να προχωρήσει πέρα από τα όρια τής αυστηρής λογικής, και να αποδώσει τη βαθιά πολυπλοκότητα και αλήθεια των ανέγγιχτων αρμών και των κρυμμένων φαινομένων της ζωής.

• [Όταν λέω ποίηση δεν εννοώ κάποιο λογοτεχνικό είδος. Ποίηση είναι ένας ξεχωριστός τρόπος να συνειδητοποιείς τον κόσμο, να συνδέεσαι με την πραγματικότητα. Η ποίηση λοιπόν γίνεται φιλοσοφία που καθοδηγεί τον άνθρωπο όλη του τη ζωή. ]

• Ένα έργο, για να ‘ναι πιστό στη ζωή, με εσωτερική αλήθεια, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να περιγράφει με ακρίβεια την πραγματικότητα και ταυτόχρονα να μεταδίδει γνήσια αισθήματα.

Η υπερβολική έμφαση σε ιδέες περιορίζει συχνά τη φαντασία του θεατή, σχηματίζοντας κάτι σαν διαχωριστικό τείχος της σκέψης, πέρα από το οποίο υπάρχει το κενό. Δεν περιφρουρεί τα όρια της σκέψης, απλώς εμποδίζει να εισχωρήσουμε στο βάθος της.

• Αν αγαπά τη ζωή, αν νιώθει επιτακτική άνάγκη να τη γνωρίσει σε βάθος, να την αλλάξει, να τη βελτιώσει, κοντολογίς αν θέλει να ανεβάσει την αξία της ζωής, η εικόνα της πραγματικότητας μπορεί άφοβα να περάσει απο το φίλτρο των υποκειμενικών του ιδεών, από τη δική του νοοτροπία. Το έργο του θα αποτελεί πάντοτε μιά πνευματική προσπάθεια που αποβλέπει να κάνει τον άνθρωπο τελειότερο, θα είvαι μια εικόνα του κόσμου η οποία μας καθηλώνει με την αρμονία αισθήματος και σκέψης, με την ευγένεια και τη σύνεσή της.

• ..αν ένας δημιουργός συγκινείται από το τοπίο και το διάλεξε ο ίδιος, αν του γεννά αναμνήσεις και του υποβάλλει συσχετισμούς, έστω υποκειμενικούς, τότε θα επηρεάσει το κοινό με ξεχωριστή συγκίνηση.

• Χέρμαν Χέσσε: «Ποιητής είναι κάτι που επιτρέπεται να είσαι, αλλά δεν επιτρέπεται νά γίνεις».

• Κάθε καλλιτέχνης έχει τους δικούς του νόμους που δεν είναι υποχρεωτικοί για κανέναν άλλο. Εν πάση περιπτώσει γίνεται σαφές ότι σκοπός κάθε τέχνης -εκτός αν απευθύνεται στον «καταναλωτή», σαν εμπορεύσιμο αγαθό- είναι να εξηγήσει στον ίδιο τον καλλιτέχνη και στους γύρω του γιατί ζει ο άνθρωπος, ποιο είναι το νόημα της ύπαρξής του’ να εξηγήσει στους ανθρώπους για ποιο λόγο εμφανίστηκαν σ’ αυτό πλανήτη ή τουλάχιστον να τους θέσει το ερώτημα.

Η τέχνη λοιπόν, όπως κι η επιστήμη, είναι μέσο για να αφομοιώσουμε τον κόσμο, αποτελεί εργαλείο γνώσης του κόσμου στη διαδρομή των ανθρώπων προς την «απόλυτη αλήθεια».
Αλλά έδώ σταματά κάθε ομοιότητα ανάμεσα στις δυo ενσαρκώσεις της επινοητικότητας του ανθρώπινου πνεύματος, με τις οποίες ο άνθρωπος δεν ανακαλύπτει απλώς, παρά δημιουργεί. Για την ώρα ας σημειώσουμε ότι οι αρχές που διέπουν τις δυο μορφές γνώσης, την επιστημονική και την αισθητική, διαφέρουν, αποκλίνουν σημαντικά.

Η τέχνη απευθύνεται σε όλους, με την ελπίδα ότι θα αφήσει ίχνη, θα γίνει αισθητή, θα συνταράξει και θα γίνει αποδεκτή, θα κερδίσει ανθρώπους, όχι με αδιάσειστα λογικά επιχειρήματα, παρά με την πνευματική ενέργεια με την οποία φορτίζει ο καλλιτέχνης ένα έργο. Και η μόνη προκαταρκτική μάθηση που απαιτεί η τέχνη δεν συνιστά επιστημονική εκπαίδευση, παρά ξεχωριστό πνευματικό μάθημα.

Ο καλλιτέχνης, όταν θέλει να μιλήσει για κάτι ζωντανό, χρησιμοποιεί κάτι πεθαμένο‘ όταν θέλει να μιλήσει για το άπειρο, δείχνει το πεπερασμένο. Υποκατάσταση…To άπειρο δεν μπορεί να γίνει ύλη’ αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε την ψευδαίσθηση του απείρου: την εικόνα.

• Ακόμα κι αν μιά επιστημονική ανακάλυψη φανεί αποτέλεσμα έμπνευσης, η έμπνευση του επιστήμονα δεν έχει τίποτα το κοινό με την έμπνευση του ποιητή. Γιατί η εμπειρική διαδικασία της διανοητικής γνώσης δεν μπορεί να εξηγήσει πώς γεννιέται μια καλλιτεχνική εικόνα -εικόνα μοναδική, αδιαίρετη, επινοημένη, σε διαφορετικό επίπεδο από τη νόηση. Κι εδώ τίθεται υπό αμφισβήτηση η ορολογία…

Ο ποιητής δεν χρησιμοποιεί «περιγραφές» τoυ κόσμου συμμετέχει στη δημιουργία του. Ευαίσθητος και ευάλωτος στην τέχνη είναι μόνo ο πρόθυμος και ικανός να εμπιστευτεί τον καλλιτέχνη, να πιστέψει σ’ αυτόν. Πόσο δύσκολο είναι όμως ορισμένες φορές να διασχίσουμε το κατώφλι του ακατανόητου που μας αποκόβει από τη συγκινησιακή, ποιητική εικόvα! Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, για να έχει κανείς αληθινή πίστη στο Θεό, ή ακόμα και για να νιώσει την ανάγκη γι’ αυτή την πίστη, πρέπει να διαθέτει ορισμένο «καλούπι» ψυχής, ειδικό πνευματικό δυναμικό.

•[ Το ωραίο κρύβεται από τα μάτια αυτών που δεν αναζητούν την αλήθεια, αυτών για τους οποίους η αλήθεια «αντενδείκνυται». Αλλά η βαθύτατη έλλειψη πνευματικότητας εκείνων που βλέπουν την τέχνη και την καταδικάζουν, το γεγονός ότι δεν είναι πρόθυμοι, ούτε έτοιμοι να σκεφτούν το νόημα και το σκοπό της ύπαρξής τους, συγκαλύπτεται με τη χονδροειδή, υπεραπλουστευτική αναφώνηση: «Δέ μ’ αρέσει!», «Είναι βαρετό!» Τι να αντιτάξει κανείς σε κάτι που μοιάζει με φράση τυφλού όταν του μιλήσουν για το ουράνιο τόξο; Απλούστατα ας το πάρει απόφαση οτι ορισμένοι άνθρωποι παραμένουν αναίσθητοι στον πόνο που δοκίμασε ο καλλιτέχνης για να μοιραστεί με τους άλλους την αλήθεια του. ]

• Η ιδιαίτερη λειτουργία της τέχνης δεν είναι, όπως διατείνονται συχνά, να διαδίδει ιδέες, να μεταδίδει σκέψεις, να χρησιμεύει για παράδειγμα. Σκοπός της τέχνης είναι να ετοιμάσει, τον άνθρωπο για το θάνατο, να οργώσει και vα καλλιεργήσει την ψυχή του, κάνοντάς τη να στραφεί στο καλό.

• Είvαι κάτι σαν τοκετός. Ο ποιητής δεν μπορεί να υπερηφανευτεί για τίποτα, δεν είναι κύριος της κατάστασης, παρά υπηρέτης.

• Η ιδέα του έργου, αυτό που το καθορίζει, κρύββεται μες στην ισορροπία τών αντιθετικών αρχών του οπότε είναι αδύνατο να «νικήσει» κανείς ένα έργο τέχνης, δηλαδή να δώσει μιά μονόπλευρη εξήγηση της σκέψης και των στόχων του. Γι’ αυτό και ο Γκαίτε παρατήρησε ότι «όσο λιγότερο προσιτό στη νόηση είναι ένα έργο τέχνης, τόσο πιό μεγάλο είναι» .

• Τα διαμάντια δεν βρίσκονται οπουδήποτε’ πρέπει να τα αναζητήσουμε κοντά σε ηφαίστεια.

• «Τα έργα των μεγάλων ποιητών δεν τα έχει διαβάσει ακόμα η ανθρωπότητα, γιατί μόνο μεγάλοι ποιητές μπορούν να τα διαβάσουν. Έχουν διαβαστεί μόνο όπως διαβάζει ο πολύς ο κόσμος τ’ άστρα: αστρολογικά, και όχι αστρονονικά.

• Ο Γκόγκολ γράφει στον Ζουκόφσκι, τov Ιανουάριο του 1848: «Δουλειά μου δεν είναι να κάνω κήρυγμα. Ούτως ή άλλως η τέχνη είναι θρησκευτικός λόγος. Δουλειά μου είναι να μιλώ με ζωντανές εικόνες, κι όχι με επιχειρήματα. Πρέπει να δείξω τη ζωή ολόπλευρα, κι όχι να συζητώ περί ζωής».

• Είναι φανερό ότι η τέχνη δεν μπορεί να διδάξει τίποτα, εφόσον επί τέσσερις χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα δέν έμαθε απολύτως τίποτα.

[Η τέχνη επιδρά κυρίως στην ψυχή, διαμορφώνοντας την πνευματική δομή της.]

• Η ευτυχία είναι αφηρημένη, ηθική έννοια. Η αληθινή, ή καίρια ευτυχία συνίσταται, ώς γνωστόν, στην επιδίωξη της απόλυτης ευτυχίας, στην επιδίωξη του απόλυτου, που είναι το αντικείμενο του βαθύτερου πόθου του ανθρώπου. Ας φανταστούμε μια στιγμή ότι οι άνθρωποι άγγιξαν την ευτυχία, έφτασαν σε μιά κατάσταση πλήρους ελευθερίας βουλήσεως, με την ευρύτερη έννοια. Την ίδια ακριβώς στιγμή η προσωπικότητά τους καταστρέφεται. Ο άνθρωπος γίνεται μοναχικός όσο κι ο Εωσφόρος. Η σχέση μεταξύ κοινωνικών όντων κόβεται, όπως ο ομφάλιος λώρος από το νεογέννητο βρέφος.

• Προσδιορίζουν, διογκώνουν και μετασχηματίζουν το διαλεκτικό έμβρυο τoυ κινδύνου που απειλεί την ανθρωπότητα και σχεδόν πάντοτε γίνονται προάγγελοι της σύγκρουσης παλαιού και νέου. Ρόλος ευγενικός, μά ζοφερός! Αυτό το όριο κινδύνου οι ποιητές το ξεχωρίζουν πιό γρήγορα από τους συγκαιρινούς τους, και όσο πιό νωρίς το ξεχωρίζουν τόσο πιό κοντά βρίσκονται στη μεγαλοφυϊα. Έτσι πολύ συχνά, ενόσω ωριμάζει η διαλεκτική πάλη στη μήτρα της ιστορίας, δεν γίνονται κατανοητοί.

• «δεν υπάρχει ευτυχία στη γή, υπάρχει μόνο γαλήνη και θέληση»

• H μεγαλοφυία δεν είναι ελεύθερη. Όπως γράφει ο Τόμας Μάν: «Μόνο το αδιάφορο είναι ελεύθερο. Τό ξεχωριστό δεν είναι ποτέ ελεύθερο’ φέρει τη δική του σφραγίδα, είναι οροθετημένο και αλυσοδεμένο».

• Σταυρόγκιν: (…) Στην Αποκάλυψη ο άγγελος ορκίζεται οτι δέ θα υπάρχει πλέον χρόνος.
Κυρίλοβ: Τό ξέρω. Πολύ σωστά λέγεται εκεί- μέ σαφήνεια και ακρίβεια. Όταν φτάσει ολόκληρος ο άνθρωπος την ευτυχία, τότε δέ θα υπάρχει πιά χρόνος γιατί δέ χρειάζεται κανείς τίποτα. Πολύ σωστή σκέψη.
Σταυρόγκιν: Πού θα τον κρύψουνε λοιπόν;
Κυρίλοβ: Πουθενά δε θα τον κρύψουν. Ο χρόνος δεν είναι αντικείμενο μα ιδέα. Θα σβήσει στο μυαλό. Φ.Ντοστογέφσκι, Οι δαιμονισμένοι

• Ο χρόνος είναι αναγκαίος για τον άνθρωπο ο οποίος μόνο μέσω του χρόνου μπορεί νά γίνει προσωπικότητα.

Η ιστορία δεν είναι χρόνος’ ούτε η εξέλιξη. Και oι δυο είναι συνέπειες. Ό χρόνος είναι κατάσταση, η φλόγα όπου ζει η σαλαμάνδρα της ανθρώπινης ψυχής.

• Η καλλιτεχνική δημιουργία είναι ζωντανή διαδικασία απαιτεί ικανότητες για άμεση παρατήρηση του συνεχώς μεταβαλλόμενου, αεικινητου υλικού κόσμου.

• «Ο,τι θεωρείται σήμερα τέχνη είναι στο μεγαλύτερό του μέρος μύθος, γιατί αποτελεί πλάνη ή πίστη ότι η μέθοδος μπορεί να γίνει το νόημα και ο σκοπός της τέχνης. Παρ’ όλα αυτά, οι περισσότεροι σύγχρονοι καλλιτέχνες σπαταλούν νωθρά τον καιρό τους επιδεικνύοντας τη μέθοδό τους.

Το έργο τέχνης κουβαλάει μέσα του μιαν ακέραιη αισθητική και φιλοσοφική ενότητα, είναι οργανισμός που ζει και αναπτύσσεται σύμφωνα με τους δικούς του νόμους. Μπορεί κανείς να μιλήσει για πείραμα όταν αναφέρεται στη γέννηση ενός παιδιού; Είναι παράλογο και άηθες.

• Μου αρέσει η Ιστορία με τον Πικάσο που όταν τον ρώτησαν για την «ερευνά» του, φανερά εκνευρισμένος από την ερώτηση, έδωσε την ενδεδειγμένη πνευματώδη απάντηση: «Δεν έρευνώ’ βρίσκω».

• Η έννοια της πρωτοπορίας στην τέχνη δεν έχει νόημα. Καταλαβαίνω τη σημασία της στον αθλητισμό, λογουχάρη. Στην τέχνη όμως θά σήμαινε πως αποδέχομαι την ιδέα της προόδου για την τέχνη. Παρόλο που η πρόοδος έχει σημαντική θέση στην τεχνολογία -τελειότερα μηχανήματα, που μπορούν να εκπληρώσουν τη λειτουργία τους πιο καλά και πιο σωστά- πώς μπορεί να θεωρηθεί πιο προωθημένος στην τέχνη; Μπορεί να πει κανείς ότι ο Tόμας Μάν είναι καλύτερος από τον Σαίξπηρ;

• «Ας το διατυπώσουμε ώς εξής: ένα πνευματικό -δηλαδή σημαντικό- φαινόμενο είναι «σημαντικό» επειδή ξεπερνά τα όριά του, χρησιμεύει ώς έκφραση και σύμβολο ενός πράγματος πραγματικά ευρύτερου καί καθολικότερου, ενός ολόκληρου κόσμου αισθημάτων και σκέψεων που ενσαρκώνονται μέσα του με μεγαλύτερη ή μικρότερη ευστοχία -ιδού το μέτρο της σημαντικότητας του.»
Τομας Μάν, Το Μαγικό Βουνό

• Κι έτσι, ανοίγεται μπροστά μας η δυνατότητα συνδιαλλαγής με το άπειρο, αφού μέγιστη λειτουργία της καλλιτεχνικής εικόνας είναι να ενεργεί σαν ιχνευτής του απείρου, πρός το οποίο κατευθύνεται βιαστικά η λογική και τα αισθήματά μας, πάλλοντας από χαρά.

Η αναζήτηση του απόλυτου αποτελεί την κινητήρια δύναμη στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Η ιδέα του ρεαλισμού στην τέχνη συνδέεται κατ’ εμέ μ’ αυτή τη δύναμη. Η τέχνη είναι ρεαλιστική όταν προσπαθεί να εκφράσει μιά ηθική ιδέα. Ο ρεαλισμός είναι αγώνας για την αλήθεια, κι η αλήθεια είναι πάντοτε ωραία. Εδώ το αισθητικό συμπίπτει με το ηθικό.

Κάθε δημιουργική δουλειά αγωνίζεται για απλότητα, για τελείως απλή έκφραση’ κι αυτό σημαίνει ότι κατεβαίνει ως τα κατάβαθα της αναδημιουργίας. Αλλά το πιο οδυνηρό μέρος ενός δημιουργικού έργου είναι να βρεις τον συντομότερο δρόμο ανάμεσα σ’ αυτό που θέλεις να πεις ή νά εκφράσεις και στην τελική αναπαράστασή του.

Οι καλλιτέχνες διακρίνονται σ’ αύτούς που δημιουργούν τον δικό τους εσωτρικό κόσμο και σ’ αυτούς που αναδημιουργούν την πραγματικότητα.

• Ο άνθρωπος που έκλεψε με σκοπό να μην ξανακλέψει άλλη φορά παραμένει κλέφτης. Όποιος προδίδει τις αρχές του δεν μπορεί ποτέ πια να έχει αγνή σχέση με τη ζωή.

Ο καλλιτέχνης που δεν αναζητά την απόλυτη αλήθεια και άγνοεί καθολικούς στόχους για χάρη τυχαίων, περιστασιακών στόχων, είναι υπηρέτης του χρόνου και τίποτ’ άλλο.

• [Σε τελευταία ανάλυση, οι καλλιτέχνες ασκούν το επάγγελμά τους όχι για να πούν κάτι σε κάποιον, παρά για να εκφράσουν τη θέλησή τους να υπηρετήσουν τους ανθρώπους. Με τρομάζουν οι καλλιτέχνες που διατείνονται οτι δημιουργούν ελεύθερα τον εαυτό τους, ότι είναι πράγματι δυνατόν κάτι τέτοιο. Κλήρος του καλλιτέχνη είναι να αποδεχτεί οτι αποτελεί δημιούργημα της εποχής του και των ανθρώπων ανάμεσα στους οποίους ζει. Όπως λέει ο Πάστερνακ:
Ξαγρύπνα, καλλιτέχνη, ξαγρύπνα,
μην προδίνεσαι στον ύπνο…
Όμηρος της αιωνιότητας είσαι
και δεσμώτης του χρόνου. ]

Ένας καλλιτέχνης δικαιώνεται μόνο όταν η δουλειά του κρίνει και τον τρόπο ζωής του και δεν αποτελεί πάρεργο παρά μοναδική μορφή ύπαρξης του δημιουργικού του εγώ.

Η γνήσια καλλιτεχνική έμπνευση είναι πάντοτε μαρτύριο για τον καλλιτέχνη, σε βαθμό πού κινδυνεύει θα ‘λεγα η ζωή του. H υλοποίησή της ισοδυναμεί με τεράστιο σωματικό άθλο.

• Σε όλες μου τις ταινίες θεώρησα σημαντικό να επισημάνω τους δεσμούς (πλην των σαρκικών) που ενώνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους, τους δεσμούς που με ενώνουν με την ανθρωπότητα και τους δεσμούς που μας ενώνουν όλους μας με οτιδήποτε μας περιβάλλει. Έχω ανάγκη να νιώθω ότι σ’ αυτό τον κόσμο διαδέχομαι κάτι, κάποιov, ότι δεν βρίσκομαι τυχαία εδώ. Μές στον καθένα μας πρέπει να υπάρχει κάποια κλίμακα αξιών.

• Πιστεύω οτι οι πληγές πάντοτε επουλώνονται μέσα από μιά πνευματική κρίση. Αυτή η κρίση είναι απόπειρα να βρει κανείς τον εαυτό του, να αποκτήσει νέα πίστη. Είναι ο κλήρος κάθε ανθρώπου που έχει πνευματικούς στόχους’ δεν άποφεύγεται, εφόσον η ψυχή διψά για αρμονία και η ζωή είναι γεμάτη παραφωνία. Αυτη η διχοτόμηση αποτελεί το ερέθισμα για να κινηθούμε, την πηγή του πόνου και ταυτόχρονα της ελπίδας μας, επιβεβαίωση του πνευματικού μας δυναμικού και βάθους.

• [Η τέχνη είναι ερωτική εξομολόγηση -η συνειδητοποίηση της εξάρτησής μας από τον άλλο. Ομολογία πίστεως. Πράξη ασύνειδη που αντανακλά ωστόσο το αληθινό νόημα της ζωής -αγάπη και θυσία. ]

• Η πίστη στον εαυτό σου απαιτεί αδιάλειπτη προσπάθεια και προσήλωση στον αγώνα για την ίδια σου την ψυχή.

• Mε γοητεύει ο άνθρωπος που είναι έτοιμος να υπηρετήσει έναν ανώτερο σκοπό, απρόθυμος -ή και ανίκανος- να προσυπογράψει τίς γενικά αποδεκτές δοξασίες περί εγκόσμιας «ηθικής»· ο άνθρωπος που αναγνωρίζει οτι το νόημα της ύπαρξης έγκειται κυρίως στον αγώνα κατά του κακού που βρίσκεται μέσα μας, ώστε να κάνουμε τουλάχιστον ένα βήμα προς την πνευματική τελείωση στη διάρκεια μιας ζωής. Δυστυχώς, μόνη εναλλακτική επιλογή σ’ αυτόν το δρόμο είναι εκείνος που οδηγεί στον πνευματικό εκφυλισμό‘ η καθημερινή μας ύπαρξη και η γενική πίεση για συμβιβασμό διευκολύνει να διαλέξουμε το δεύτερο δρόμο…

• Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλες μου οι ταινίες επισημαίνουν ότι δεν είμαστε μόνοι και έρημοι σ’ ένα άδειο σύμπαν’ αόρατα νήματα μας συνδέουν μέ το παρελθόν και το μέλλον’ ότι ανάλογα με τον τρόπο που ζει καθένας τη ζωή του, σφυρηλατεί κι ένα δεσμό με ολόκληρο τον κόσμο, ή μάλλον με ολόκληρη την ιστορία της άνθρωπότητας…

• Η Νοσταλγία ήθελα να είναι απαλλαγμένη από οποιαδήποτε τυχαίο ή άσχετο στοιχείο που θα στεκόταν εμπόδιο στον βασικό μου στόχο’ ήθελα να δώσω το πορτρέτο ανθρώπου που αποξενώνεται πλήρως από τον κόσμο και από τον εαυτό του, καθώς είναι ανίκανος να ισορροπήσει ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αρμονία πού λαχταρά’ ενός ανθρώπου βυθισμένου σε νοσταλγία, που την προκαλεί όχι μόνο η απόσταση από τον τόπο του, αλλά και η ολοκληρωτική επιθυμία του για την ακεραιότητα της ύπαρξης. Το σενάριο διορθωνόταν συνεχώς, ώσπου έγινε τελικά κάτι σαν μεταφυσικό σύνολο.

• Γεύτηκα κι εγώ κάτι παρόμοιο όταν έμεινα κάμποσο μακριά από την πατρίδα’ η συνάντησή μου μ’ έναν άλλο κόσμο και μιάν άλλη κουλτούρα κι η απαρχή μιας προσκόλλησης σ’ αυτά τα πράγματα μου είχαν προκαλέσεις έναν αδιόρατο μα αγιάτρευτο εκνευρισμό -ήταν κάτι σαν ανααπόδραστος έρωτας, σάν σύμπτωμα της μάταιης προσπάθειας να πιάσεις το άπιαστο, να ενώσεις το φύσει ασύνδετο’ ήταν υπόμνηση του πόσο πεπερασμένη, πόσο περιορισμένη πρέπει να είναι η εμπειρία μας στη γη, προειδοποιητικό σημάδι για τους περιορισμούς που καθορίζουν τη ζωή μας και οι οποίοι δεν επιβάλλονται από τις εξωτερικές περιστάσεις (τότε ή αντιμετώπισή τους θα ήταν αρκετά εύκολη!) παρά από τα δικά μας εσωτερικά «ταμπού».

by SearchingΤheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

picturingpositive

Making the most of every new day!

Welkom op Karels WP

wil van mijn bezoekers een glimlach ontfutselen

The English Professor at Large

Posts about old Hollywood, current concerns

Simplify...

And Add Lightness

VenzVox

Quick reads for busy people.

articles lobby

intention is to deliver quality content

CANA

100% Love & Belief

Paradises on Earth

"Travel brings power and love back into your life"

Guide pratiche per meditare

Meditazione, semplice e per tutti

Αρέσει σε %d bloggers: