Tag Archives: books

«Πρέπει να ζήσεις» | Αλέξανδρος (Αλέκος) Παναγούλης

two_birds_glaroi_sea_blue

photo by DesPin

«Πρέπει να ζήσεις» | Αλέξανδρος (Αλέκος) Παναγούλης
Ἂν γιὰ νὰ ζήσεις Λευτεριὰ
τροφὴ τὶς σάρκες μας ζητᾶς
καὶ γιὰ νὰ πίνεις Συνεχίστε την ανάγνωση


«Είναι πολύ δύσκολο να αντισταθείς. Γι’ αυτό τιμώ τους αντιφρονούντες όπου και αν βρίσκονται»

Εσείς τι λέτε πιο εύκολα στη ζωή σας: το «ναι» ή το «όχι»; «Το “όχι”. Το διαπιστώσατε νομίζω και εσείς εμπράκτως. Για να σας πω αυτό το “ναι”, για μια συνάντηση, είπα πολλά “όχι” πρώτα!». (χαμογελάει)

– Γιατί σήμερα οι άνθρωποι λένε τόσο εύκολα «ναι»; «Η μοναξιά… Φοβούνται τη μοναξιά του “όχι”! Ξέρετε, είναι πολύ εύκολο να πέσεις στο ποτάμι και, χωρίς να κάνεις τίποτε, να αφεθείς να παρασυρθείς από το ρεύμα! Είναι πολύ δύσκολο να αντισταθείς. Γι’ αυτό τιμώ τους αντιφρονούντες όπου και αν βρίσκονται. Αυτός που λέει “όχι” είναι ένας αντιφρονών! Σε μια κοινωνία που βολεύεται να συμφωνεί, αυτός που διαφωνεί, φωτίζει με διαφορετικότητα την πληκτική ομοιομορφία! Αν θέλετε, αυτός ήταν ο θάνατος του καλλιτέχνη στην εποχή μας!».

– Υπάρχει ελπίδα; «Το είπα και στην αρχή. Η μόνη ελπίδα μας είναι να βγάλουμε την ψυχή μας από το “μπαούλο”. Μόνο έτσι θα μπει φρένο στο τρεχαλητό του μυαλού μας. Το μυαλό είναι ένα σκυλί που αν δεν το δέσεις από την ψυχή ικανοποιεί τις επιθυμίες του όπως τα ζώα. Άρα οδηγεί τον άνθρωπο με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον θαυμαστό κόσμο των ζώων. Με ρωτήσατε αν υπάρχει ελπίδα… Ναι, υπάρχει ελπίδα, αρκεί να πονέσουμε ξανά».

Απόσπασμα από συνέντευξη του Οκτάβιο Πας που δημοσιεύτηκε στο Βήμα τον Απρίλιο του 1998. Ο Οκτάβιο Λοσάνο Πας (31 Μαρτίου 1914 – 19 Απριλίου 1998) υπήρξε ποιητής, συγγραφέας και διπλωμάτης, κάτοχος Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας (1990). Θεωρείται από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του 20ού αιώνα και τους μεγαλύτερους ισπανόφωνους ποιητές όλων των εποχών. Υπήρξε πολύ παραγωγικός συγγραφέας, του οποίου η δουλειά εκτείνεται σε πολλές γενιές και τα έργα του περιλαμβάνουν ποιητικά θέματα, δοκίμια και μεταφράσεις.

[Πηγή: www.doctv.gr]


Η ύπαρξη αξιών συνιστά, πράγματι, με μεγαλύτερη ενάργεια από άλλα, τον καθρέφτη ενός πολιτισμού. | Γιώργος Γραμματικάκης

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η Κόμη της Βερενίκης» του Γιώργου Γραμματικάκη

– Πρώτα υπήρξε η επικράτηση του Λόγου, με τους Έλληνες φιλοσόφους· αργότερα, επιπρόσθετα στη λογική κατεργασία, ήρθε η μεθοδική παρατήρηση και μαθηματική διατύπωση των φυσικών νόμων από τον Νευτωνα· τέλος, στις αρχές του αιώνα μας, ο Αϊνστάιν μετακινεί την προσοχή μας από τις λεπτομέρειες στη σύλληψη του Όλου.

Παρόν, λοιπόν, είμαστε μόνον εμείς, οι συγκεκριμένες υπάρξεις και οι πράξεις μας. Ό,τι μας περιβάλλει ανήκει στο απώτερο ή κοντινό παρελθόν.

– Το ότι το φως γίνεται ύλη και αντίστροφα δεν είναι ίσως εύκολα νοητό από τον αναγνώστη. Αποτελεί, ωστόσο, μια καθημερινή πραγματικότητα στα πειραματικά εργαστήρια. Συνεχίστε την ανάγνωση


Τα πλεονεκτήματα της ευγένειας

Όταν είσαι ευγενικός και ξέρεις ότι δίνεις κάτι σε συνανθρώπους μέσα από την ψυχή σου, γιατί απλά σου αρέσει να βλέπεις την έκπληξη και τη χαρά στα μάτια των άλλων, τότε αρχίζουν κι εκείνοι να μιμούνται τη συμπεριφορά σου. Αργά ή γρήγορα, αυτή η μίμηση θα επιστρέψει πάλι σε εσένα. Αποκτάς κύρος.

Με το να είσαι ευγενικός, ο κόσμος που σε ξέρει θα αρχίσει να συζητάει για την ευγένειά σου, και αυτό θα σου προσδώσει κύρος και σεβασμό. Θα γίνεις σημαντικός και θα σε ακούνε περισσότερο. Συνεχίστε την ανάγνωση


Αντρέ Μωρουά: «Αυτοί είναι οι τέσσερις κανόνες της ζωής· δεν υπάρχουν άλλοι»

photo by ChrisTsik

Εντούτοις, ως τέταρτο κανόνα, θα σας πρότεινα μιαν άλλη αρετή εξίσου πολύτιμη με τη θέληση: την πίστη. Πίστη στις υποσχέσεις, στις δεσμεύσεις απέναντι στους άλλους, απέναντι στον εαυτό μας. Πρέπει να είναι κανείς αξιόπιστος και να μην απογοητεύει ποτέ τους άλλους. Η πίστη δεν είναι εύκολη αρετή. Χίλιοι πειρασμοί ξεπηδούν στην πορεία προς την τήρηση της δέσμευσης. Θα μου πείτε: «Μα πώς είναι δυνατόν; Αν η γυναίκα που παντρεύτηκα αποδειχτεί φιλάρεσκη, άπιστη και ανόητη, εγώ οφείλω να της είμαι πιστός; Αν επιλέξω ένα επάγγελμα και συνειδητοποιήσω ότι δεν ανταποκρίνεται εντέλει στις προσδοκίες μου, θα απαγορεύσω στον εαυτό μου να κάνει μια νέα αρχή; Αν έχω ενταχθεί σε ένα κόμμα και ανακαλύψω ότι απαρτίζεται από ένα σωρό άπληστους και αποπροσανατολισμένους ανθρώπους, θα αρνηθώ να μεταπηδήσω σε κάποιο άλλο, το οποίο, τώρα που είμαι καλύτερα πληροφορημένος, αναγνωρίζω ως εντιμότερο;». Όχι. Πίστη δεν σημαίνει τύφλωση. Ωστόσο δεν πρέπει να αποδίδουμε σε μια προηγούμενη κακή επιλογή μας τις απιστίες που ενδεχομένως αποτελούν ένδειξη ελλιπούς γενναιοδωρίας. «Αντιθέτως, το σωστό είναι να σκεφτούμε» λέει ο Αλαίν «ότι όλες οι επιλογές είναι κακές όταν είναι αποτέλεσμα αδράνειας και ότι όλες μπορούν να γίνουν καλές χάρη στην ισχυρή θέληση. Κανείς δεν επιλέγει το επάγγελμά του για τους σωστούς λόγους, αφού για να το επιλέξει πρέπει πρώτα να το γνωρίζει. Αλλά ούτε και τους έρωτές του επιλέγει». Συχνά όμως μπορεί να διαπλάσει μια γυναίκα, να κάνει καλά τη δουλειά που έχει επιλέξει και να μεταμορφώσει ένα κόμμα. Η πίστη παράγει αυτό που τη δικαιώνει. Συνεχίστε την ανάγνωση


Το χαμόγελο ήταν η σωτηρία του, κάποια καλή, πολύ καλή νεράιδα του το είχε χαρίσει. | Joseph Roth

Βουδαπέστη ~ Ιούλιος 2018

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Hotel Savoy» του Joseph Roth

Είμαι ευγνώμων που αφήνω γι’ άλλη μια φορά τα πάντα κι ετοιμάζομαι να ξεκινήσω μια καινούργια ζωή- όπως έχω κάνει ξανά τα τελευταία χρόνια. Άν κοιτάξω πίσω μου, βλέπω έναν στρατιώτη, έναν δολοφόνο, έναν παρα τρίχα δολοφονημένο, έναν αναστημένο, έναν φυλακισμένο, έναν περιπλανόμενο.

– Είναι τόσο πολλά αυτά που μπορεί να ρουφήξει κανείς μέσα του κι όμως να μείνει ίδιος κι απαράλλαχτος στο κορμί, στην περπατησιά, στο φέρσιμό του.

– …βάζει επίτηδες πίσω τα ρολόγια: οι πλούσιοι έχουν όλο τον καιρό δικό τους, δεν βιάζονται.

– «Κανείς μας δεν ζει τη ζωή όπως πρέπει», λέει. «Δουλεύουμε και μοχθούμε από την πρώτη μας στιγμή ίσαμε την τελευταία. Και μετά μας θάβουν. » Συνεχίστε την ανάγνωση


Πριν από όχι και πολύ καιρό, έπρεπε να ξέρεις λατινικά για να ανήκεις στην ανώτερη πνευματική τάξη. Σήμερα, για να πετύχεις το ίδιο, αρκεί η απόρριψη της τηλεόρασης. (ALEXANDER VON SCHONBURG)

library_books_old.jpg

Βομβαρδιζόμαστε από το πρωί ως το βράδυ με πληροφορίες και ψυχαγωγία και, παρόλα αυτά, ποτέ άλλοτε δεν γνωρίζαμε τόσα λίγα. Ο Νιλ Πόστμαν, ο παλιός αστέρας των πολέμιων της μιντιακής υπερπληροφόρησης ισχυρίζεται ότι παλιότερα, όταν άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, τα τεχνικά βοηθητικά μέσα ήταν βέβαια πρωτόγονα, όμως οι φοιτητές μπορούσαν συνήθως να διαβάζουν, να γράφουν και να συνοψίζουν πολύ καλά τις σκέψεις τους σε κείμενο. Σήμερα υπάρχουν προγράμματα σύνταξης κειμένου, ηλεκτρονική πρόσβαση στα περιεχόμενα χιλιάδων βιβλιοθηκών, ο καθένας διαθέτει ασύρματη πρόσβαση στο Διαδίκτυο- όμως μόνο μια μικρή μειονότητα φοιτητών είναι πλέον ικανή να γράψει μια συγκροτημένη έκθεση, ενώ απουσιάζουν τελείως οι προσωπικές ιδέες, αφού μονίμως αντιγράφουν και παπαγαλίζουν.

Οι επιστημονικοί ερευνητές του εγκεφάλου ανησυχούν σοβαρά για τις επόμενες γενιές, καθώς συνεχώς αυξάνεται το ποσοστό αποτυχίας στα σχολεία σε άμεση συνάρτηση με την επονομαζόμενη μιντιακή εξαχρείωση. Κάθε δεύτερος νέος σε ηλικία δέκα ετών διαθέτει στο παιδικό του δωμάτιο τηλεόραση, υπολογιστή, Playstation και DVD και περνάει καθημερινά γύρω στις δύο ώρες παίζοντας βιντεοπαιχνίδια. Για τα παιδιά αυτά, η ικανότητα εκμάθησης του σχολικού υλικού έχει περιοριστεί στο ελάχιστο, επειδή οι περιοχές του εγκεφάλου που χρησιμοποιούνται για τις σχολικές εργασίες δεσμεύονται από την υπερκατανάλωση βιντεοπαιχνιδιών και την τηλεόραση.

Συνεχίστε την ανάγνωση


«Βάδισα το δικό μου δρόμο και δεν ανήκα ποτέ ολοκληρωτικά στη χώρα μου, στο σπίτι μου, στους φίλους μου. Ή ακόμα και στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον μου.»~ Άλμπερτ Αϊνστάιν

img_20160813_124623.jpg

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Άλμπερτ Αϊνστάιν «Πώς βλέπω τον Κόσμο»

-Ο ίδιος, εξοικειωμένος από τα πρώτα χρόνια με το εμπόδιο της φτώχειας και με μερικές από τις χειρότερες μορφές εκδήλωσης απανθρωπιάς ανθρώπου προς άνθρωπο, δε σπατάλησε τις δυνάμεις του στην υπεράσπιση των αδυνάτων και των καταπιεσμένων.
-…ο άνθρωπος που αντιμετωπίζει την ίδια τη ζωή του και αυτή των ανθρώπων του σαν κάτι χωρίς νόημα δεν είναι απλά δυστυχής αλλά και σχεδόν ανάξιος να ζει. Συνεχίστε την ανάγνωση


Ο βαθμός ομορφιάς που βλέπουμε μετρά πόση θεϊκή ενέργεια δεχόμαστε μέσα μας. | James Redfield

photo by DesPin

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Το μυστικό της Σαμπάλα» του James Redfield

– Ναι. Όταν περιμένουμε να συμβεί κάτι, βοηθάμε να συμβεί- είτε αυτό το κάτι είναι καλό είτε είναι κακό, και είτε το περιμένουμε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Η προσευχή μας είναι μια ενέργεια ή μια δύναμη που ακτινοβολείται από μας προς όλες τις κατευθύνσεις. Στους περισσότερους ανθρώπους που σκέφτονται με συνηθισμένο τρόπο αυτή η δύναμη είναι πολύ αδύναμη και αντιφατική. Σε άλλους όμως, σε ανθρώπους που πετυχαίνουν πολλά στη ζωή τους, και που είναι πολύ δημιουργικοί και επιτυχημένοι, αυτό το πεδίο ενέργειας είναι δυνατό αν και συνήθως εξακολουθεί να είναι μη συνειδητό. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν ισχυρό πεδίο επειδή έχουν μεγαλώσει σ’ ένα περιβάλλον όπου έμαθαν να περιμένουν την επιτυχία, και λίγο-πολύ την παίρνουν σαν κάτι δεδομένο.

– «Αλλά έχω μάθει πώς να εισπνέω την ομορφιά γύρω μου για να αναζωπυρώνω το συναίσθημα«. Συνεχίστε την ανάγνωση


Μάρω Βαμβουνάκη – «Ο θάνατος είναι πολλών ειδών..»

Αν σε ηλικία ώριμη και δύσκολη, μια γυναίκα —αλλά και άντρας, γιατί, ως γνωστόν, η κλιμακτήριος αφορά και στα δύο φύλα, μόνο που οι άντρες κρύβουν πιο συ­στηματικά και πιο νοσογόνα τα αισθήματα τους και δεν τα μαθαίνουμε – συνεχίζει να υποφέρει επί χρόνια με τα κλασικά συμπτώματα της δυσθυμίας, της κατάθλι­ψης, της παραίτησης, των ψυχοσωματικών, της υστερίας, κι όλα όσα χαρακτηρίζουν την κλιμακτήριο, είναι επει­δή, ξανά, κάτι αρνείται να κάνει για τον εαυτό της σω­στά.

Θάβει ξανά τη νέα, μεγάλη της ευκαιρία. Είναι που δεν αξιοποιεί τη νέα πρόταση για ζωή αληθινή, ζωή δι­κή της, του πεπρωμένου της, και αυτοπροδίδεται πάλι.

Ο εαυτός της, έστω και αργότερα, έστω και μέσα σε γκρί­ζο σκηνικό, την καλεί σπαραχτικά να συμφιλιωθούν, να συνομιλήσουν, να ενωθούν, να υπερβούν τον χρόνιο δι­χασμό που τους τυράννησε.

Είναι υπεύθυνη για το πώς θα ανταποκριθεί στην κλή­ση, πολύ περισσότερο υπεύθυνη από τότε, κατά τη φουρ­τουνιασμένη της, ερωτευμένη, άπειρη, καταπιεσμένη από γονείς, νιότη.

Και το ξέρει. Γι’ αυτό θυμώνει, πικραίνε­ται, απελπίζεται και το ρίχνει στις διάφορες επιφανεια­κές φυγές: στα χαρτιά, στο φαγητό, στα ψώνια, στο άψυ­χο σεξ, στις γελοίες προσωρινές ερωτοδουλειές, στις πλαστικές εγχειρίσεις, στο κουτσομπολιό.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Obbverse

A touch of whimsy. Why not?

Profusión Real Estate

Te mostramos tu hogar

Zeit der Reife

Meine Bilder, Gedanken und Emotionen

Natis Gartentraum

Alles rund um den Garten, Ausflüge und mehr

The daily addict

The daily life of an addict in recovery

In Pursuit of My First Love

Returning to the First Love

Daily Inspiration - Lisa's Thoughts

Living Your Life—God’s Word—Application Series

Min Vardag med allt vad det innebär...

Livet och allt som hör dit. #postkontusionelltsyndrom # #chrochet #palettblad #virka #sticka

Αρέσει σε %d bloggers: