Tag Archives: psychology

Ψυχοθεραπεία: Το δάκτυλο που δείχνει τον Ήλιο

psixotherapeia-to-daxtilo-pou-deixnei-ton-ilio

 

 

Γράφεο ο Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης

Πολύ συχνά οι άνθρωποι προσπαθούν μέσα από την διανοητική ερμηνεία της ψυχικής τους κατάστασής, και των δεδομένων της ζωής τους, να γεμίσουν το απλήρωτο συναισθηματικό τους κενό.

Πιστεύουν λανθασμένα πως το καλύτερο που θα πάρουν από την ψυχοθεραπεία είναι η γνώμη, οι σκέψεις, οι απόψεις, τα συμπεράσματα του ψυχοθεραπευτή.

 

Ελπίζουν πως αυτά θα τους βοηθήσουν να ρυθμίσουν αποτελεσματικότερα την ψυχική και σχεσιακή τους ζωή.

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα.

 

Το υπαρξιακό κενό, η ψυχική ακαταστασία, η καθημερινή δυσλειτουργικότητα των σχέσεων δεν «λύνεται», δεν αποκαθίσταται με λυσάρια «σοφίας», ούτε με ανταλλαγή και καταγραφή παγιωμένων απόψεων. Συνεχίστε την ανάγνωση

Advertisement

Η ψυχολογία της πληγωμένης αγάπης και η θεραπεία της

θέλω-κάποιος-να-με-αγαπήσει-γι-αυτό-ακριβώς-που-είμαι-αίτημα-μετάβασης-από-την-οντολογική-ανεπάρκεια-στην-ψυχική-πληρότητα

Γράφει ο Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης

Η ψυχολογία της αγάπης. Στην καθημερινότητα μας όλοι μας, με κάθε μας σκέψη, με κάθε κίνηση του νου και της καρδιάς μας, με κάθε μας πράξη, σε κάθε μας σχέση, σε κάθε μοναχική μας στιγμή, επιδιώκουμε ενσυνείδητα ή ανεπίγνωστα μας, ένα μόνο πράγμα: την αγάπη.

Έχουμε μια βασική έλλειψη, ένα στόχο, αναζητούμε μια ευκαιρία, έχουμε ένα όνειρο: να αγαπηθούμε. Να βιώσουμε αυτό –που όπως συνηθίζουμε να πιστεύουμε- δεν πήραμε, καθόλου ή πήραμε σε ανεπαρκή βαθμό, από τους γονείς μας, αυτό που δεν βιώνουμε επαρκώς στην σχέση με τον/την σύντροφό μας, με τα παιδιά, ή τους φίλους μας.

Η βασική αυτή έλλειψη κρύβεται πίσω από κάθε βίωμα μοναξιάς, αίσθηση ότι οι άλλοι μας αδικούνε ή μας περιορίζουν, πίσω από κάθε υλική διεκδίκηση, και κάθε αγωνιώδη προσπάθεια επίτευξης ενός ορατού στόχου. Όλη μας η προσωπική και συλλογική ζωή υποκινείται από την βαθύτατη αυτή, αλλά ταυτόχρονα –σε πολλές περιπτώσεις- ανεπαίσθητη ανεπάρκεια: την ανεπάρκεια της αγάπης. Συνεχίστε την ανάγνωση


Να γιατί οι ηλίθιοι είναι επιθετικοί (MAXIME ROVERE)

bycicle_white_flowers.jpg

photo by EvAr

Να γιατί, παραδόξως, οι ηλίθιοι προτιμούν τον πόλεμο .

Απολαμβάνουν τη χαρά της καταστροφής, τουλάχιστον στη σκέψη, και η απόλαυση αυτή θέτει ολόκληρο τον κόσμο σε κίνδυνο, ακόμα και στην πραγματικότητα. Θα ρωτήσετε ίσως από πού προέρχεται αυτή η παράδοξη απόλαυση που τους προσφέρει η καταστροφή. E, λοιπόν , κατ’ αρχάς οι ηλίθιοι δεν είναι τίποτε άλλο από γιγάντια κουτορνίθια που εκπλήσσονται από την ίδια τους τη δύναμη και που την ασκούν χωρίς να καταφέρουν να ξεπεράσουν τη δυσπιστία τους. Όπως τα βρέφη, εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να δοκιμάσουν την εξουσία τους σε οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως τιμήματος – κυρίως επειδή, για εκείνους, η δύναμη παραμένει προβληματική. Καθώς τις αμφιβολίες τους ενθαρρύνουν άλλοι ηλίθιοι, οι οποίοι τους εξουσιάζουν, δε σταματούν ποτέ να αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους, έτσι οι μεν ανακουφίζονται κυρίως ασκώντας εξουσία και οι δε υποτασσόμενοι. Ωστόσο, μέσα στην ίδια μέρα, η πολύμορφη ηλιθιότητά τους περνά από τη μια μεταμόρφωση στην άλλη – από την κυριαρχία στην υποταγή και την καταστροφή. Συνεχίστε την ανάγνωση


Ψυχοθεραπεία και η επικοινωνία στις συντροφικές σχέσεις

«Δεν σε αντέχω άλλο!…» εκείνη εκρήγνυται προς τον σύντροφο της.

«… Με εξοργίζει αυτή η παθητική σου σιωπή κάθε φορά που σου λέω τα παράπονα μου για την σχέση μας…!».

Εκείνος μου λέει στην ψυχοθεραπευτική συνεδρία: «Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω όταν θυμώνει!… Αντί να μερώσει καθώς την ακούω, αυτή μοιάζει να εξοργίζεται περισσότερο! Τι κάνω λάθος…;».

Αναρωτιέμαι, άραγε θα διατηρούνταν το παραπάνω δυσλειτουργικό μοτίβο σ’ αυτήν την σχέση εάν ο καθένας έλεγε στον άλλον με ακρίβεια αυτό που πραγματικά μέσα του συμβαίνει…;

Δηλαδή αν ο Γ. της έλεγε: «ο Θυμός σου με ακινητοποιεί. Είμαι πολύ πρόθυμος να ακούσω, τι έχεις να μου πεις, αρκεί να μην με προσβάλλεις όταν παραπονιέσαι, και να μιλάς πιο ήρεμα κάθε φορά που θέλεις να μου ζητήσεις ν’ αλλάξω κάτι στην συμπεριφορά μου. Αντίθετα, επειδή όταν νιώθω ότι μου επιτίθεσαι φωνάζοντας μέσα στ’ αυτιά μου, εγώ για να προστατευτώ, κλείνομαι πιο πολύ στον εαυτό μου μετρώντας από μέσα μου μέχρι να σταματήσεις τις φωνές…». Συνεχίστε την ανάγνωση


Η ψυχολογία της συνεξάρτησης στην οικογένεια: η περιοριστική αυτοεικόνα

psixologia-sineksartisis-stin-oikogeneia-i-perioristiki-autoeikona

Γράφει ο Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης

Η ψυχολογία των σχέσεων συχνά στοχεύει να αποκαλύψει μέσω της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας τους φόβους, αλλά κυρίως τις επιθυμίες, που κρύβονται πίσω από την ψυχική ανάγκη των ανθρώπων για συνεξάρτηση.

Το λες σε μένα, το πιστεύεις, και –σε κάποιο βαθμό- είναι έτσι: Εξαρτάσαι ψυχικά, πρακτικά, εργασιακά ακόμα απ’ τον πατέρα και την μάνα σου.

Αν και αυτό σε πνίγει, επειδή περιορίζει το ρεπερτόριο των επιλογών σου, εσύ συνεχίζεις να παραμένεις καθηλωμένη στην ακαμψία των αυτοπεριορισμών σου.Έχεις –σε συνέργεια με τους «δοτικούς» σου γονείς- εξουσιοδοτήσει το κυρίαρχο εσώψυχό σου «Δεν μπορώ!» να βάζει συνεχώς, και σε κάθε περίσταση, φρένο στην επιθυμία σου για αυτονόμηση, για αυτενέργεια και αυτεξουσιότητα!

Έχεις εδώ και καιρό πειστεί πως είσαι «λίγη» για να πραγματώσεις τα ασθενικά σου «θέλω».

Γι αυτό, καταφεύγεις, μπρος στην κάθε – έστω κι ελάχιστη- «αναποδιά», πριν καλά καλά το προσπαθήσεις μόνη σου, στην πρόθυμη αγκαλιά-θηλιά των «στοργικών» εξουσιαστών σου. Συνεχίστε την ανάγνωση


Eίσαι… από την Αρσινόη Βήτα

Βρυξέλλες 2016

Δεν είσαι τα χρόνια σου, το βάρος, το χρώμα των μαλλιών σου.

Δεν είσαι το όνομά σου, ούτε τα λακκάκια στο μάγουλό σου.

Είσαι όλα τα βιβλία που έχεις διαβάσει, όλες οι λέξεις που λες. Είσαι τα χαμόγελα που κρύβεις, το γέλιο σου το δυνατό κάθε πρωί, το δάκρυ σου κάθε βράδυ. Είσαι τα τραγούδια του κόσμου που τραγουδάς δυνατά ή μέσα σου όταν ξέρεις πως είσαι ολομόναχος. Είσαι τα μέρη που πήγες κι αυτά που ονειρεύτηκες να πας. Είσαι οι αισθήσεις σου και οι ψευδαισθήσεις σου.

Είσαι οι φωτογραφίες στο δωμάτιό σου, οι άνθρωποι που αγαπάς, το μέλλον που αχνά ζωγραφίζεις. Είσαι όλα όσα άγγιξες με τρυφεράδα, όλα όσα έσπρωξες στη λησμονιά. Είσαι όλα όσα πιστεύεις. Είσαι αυτό που έχεις στο μυαλό και στην καρδιά κι ό,τι σου ξεφεύγει. Μα κυρίως είσαι αυτό που αποφάσισες. Όλα όσα δεν είσαι μα προσπαθείς να γίνεις. Καλύτερος άνθρωπος.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Το λεπτό σχοινί που λέγεται “εμπιστοσύνη”

Όλες οι σχέσεις, φιλικές, επαγγελματικές, ερωτικές κρέμονται από ένα λεπτό σχοινί που λέγεται εμπιστοσύνη! Αν ξεφτίσει έστω και λίγο, η αντίστροφη μέτρηση μόλις έχει ξεκινήσει… το τέλος των σχέσεων δεν θα αργήσει να έρθει… Άλλοτε τελειώνει αναίμακτα με μια απλή απομάκρυνση και αίσθημα ανακούφισης, άλλοτε με πικρία, απογοήτευση ή ακόμη και μίσος… Αισθήματά που ριζώνουν στην ψυχή μας και μας κρατάνε δέσμιους μιας ψυχικής κατάστασης που μόνο κακό μπορεί να μας κάνει.

«Σε εμπιστεύομαι». Είναι μια φράση πολύ τιμητική για εκείνον που την λαμβάνει, εξίσου σημαντική για εκείνον που την εκφράζει αφού πάνω σε αυτήν βασίζονται οι προσδοκίες που έχει για το άτομο που την έχει συνδέσει. Προσδοκίες που συνοδεύονται με κατάθεση ψυχής, αφοσίωση, αγάπη, ειλικρίνεια! Τι γίνεται όμως αν το σχοινί κοπεί; Αν ο παραλήπτης δεν φανεί αντάξιος και ανταποδώσει με τον χειρότερο τρόπο; την προδοσία; Συνεχίστε την ανάγνωση


Δε θα γεμίσεις κανέναν άδειο, σταμάτα το πριν καταφέρουν να σε αδειάσουν.

water_sintrivani

photo by EvAr

Πάντα με ενοχλούσαν οι περαστικοί, τόσο που σταδιακά άρχισα να αναπτύσσω μια αλλεργία απέναντί τους.
Όχι αυτοί στο δρόμο, στο λεωφορείο ή το καφέ, αυτοί είναι αδιάφοροι και κάποιες φορές χρήσιμοι για να ρωτήσεις κατά πού πέφτει καμιά οδός ή να ζητήσεις καρέκλα και φωτιά αν ξεμείνεις από αναπτήρα.

Μα ως εκεί, οι περαστικοί χωρούσαν στη ζωή μου μόνο ως άγνωστοι, εκείνες οι φιγούρες-σκιές που ξεχνάς πως συνάντησες κι αδιαφορείς αν θα πετύχεις ποτέ ξανά στο διάβα σου. Δεν είχαν πρόσωπο ούτε κι όνομα. Ήταν απλά εκείνοι οι «Συγνώμη, να σας ρωτήσω κάτι;». Συνεχίστε την ανάγνωση


Τι γίνεται όταν φοβάμαι να σε συναντήσω;

Αρθρογράφος: Μαρία Φούντα

Είναι δύσκολο στις μέρες να εμπιστευτούμε και να επενδύσουμε σε ανθρώπους και καταστάσεις χωρίς δεύτερες σκέψεις και σενάρια καταστροφής. Προβάλλουμε μία εικόνα του εαυτού στους γύρω μας, μέσα από τη κοινωνική μας ζωή, και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υψώνουμε τείχη και πείθουμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε αυτάρκεις και ολοκληρωμένοι. Έτσι, ο άλλος καλείται να πάρει έναν δευτερεύοντα ρόλο, μοιραία.

Φτιάχνουμε έναν ψευδή εαυτό, κρατώντας αποστάσεις, από φόβο μην μας πληγώσουν. Μην καταλάβουν ότι η ανάγκη που έχουμε για συντροφικότητα είναι η δύναμη που μας οδηγεί να αναζητάμε κάποιον να έρθει κοντά μας. Δηλώνουμε παντοδύναμοι και αυτάρκεις, παρόλο που μέσα μας γνωρίζουμε πόσο ανάγκη έχουμε ένα άλλο μισό να καλύψει το δικό μας κενό. Και πολλές φορές φοβόμαστε να δείξουμε και να εκφράσουμε πόσο διαθέσιμοι είμαστε εμείς να τον δούμε και αναμειχθούμε συναισθηματικά μαζί με τον άλλο.

Δημιουργώντας λοιπόν τη φούσκα μας, και φτιάχνοντας τα σενάρια της τέλειας σχέσης και του συντρόφου – σωτήρα, δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία, παλινδρομούμε σε ασυνείδητες τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος και τις αφήνουμε να μας οδηγούν. Και όταν εκείνος έρθει, και καταφέρει να σκαλίσει και να ακουμπήσει εκείνα τα κομμάτια μας, τα σενάρια καταστροφής που μας κατακλύζουν, λειτουργούν σαν άμυνα και τον απομακρύνουν. Ασυνείδητες αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, που λίγο πολύ όλοι έχουμε βιώσει και μας αφήνουν με ερωτηματικά και ένα δυσβάστακτο αίσθημα κενού. Συνεχίστε την ανάγνωση


Ο θυμός και η «μιζέρια» ως αίτημα στις σχέσεις: ερμηνεία και προτάσεις

red_yellow_people_art

Όλοι καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ανεπίγνωστων «κραυγών» για αγάπη.

Στη οικογένεια, ανάμεσα σε φίλους, σε συντροφικές σχέσεις, σ’ αυτές των γονέων με τα παιδιά τους, στην δουλειά, στον δρόμο…

…Όπου βλέπεις δύο, ή περισσότερους να τσακώνονται, ή να επικρίνουν πάντα το ίδιο μοτίβο: Είναι σαν να ακούς να λένε:

«Δεν πήρα –γι’αυτό- δεν έχω μέσα μου αγάπη. Πονάω που ακόμα δεν αγαπήθηκα –καθόλου ή αρκετά- που δεν την ανακάλυψα. Συνεχίστε την ανάγνωση


Chronicles of the Struggling Chef

A Cooking Guide for the Stubborn NonCook

North Omaha Writer's Group/ N.O.W. GROUP

Your Pen Can Move Mountains

FRANCEEVASIONS PHOTOGRAPHY

Découvrir la France, sa faune et sa flore, ses magnifiques paysages et ses villes et villages de caractère

MyStand

Speak life

JoeFlash

Joe Flash was an entertainer many decades ago in the era of Wimbo the Wonderdog and the Children of the Lost Planet. Many careers later he lives on and reflects on a much changed world. But some things never change, do they?

From The Funeral Birds To As The Crow Flies

The ongoing journal of a Gothic storyteller and nature lover.

Αρέσει σε %d bloggers: