Tag Archives: poems

{Σκοτεινό σημείο}

Μετρό Αθήνας Οκτώβριος 2018

{Σκοτεινό σημείο}

Μια σταγόνα στην κλεψύδρα
όλο λείπει
Μαύρη τρύπα στης χαράς μας
τη ροή
Στο κενό της, μια στις τόσες
κάποιος πέφτει
Κοίτα αύριο ίσως είσαι
και σύ
Της μοίρας όλα καλά
καμωμένα
Αποφάσεις π’ όλα τ’ άλλα
αναιρούν
Μια σταγόνα απ’ το χθες
αν αλλοιώσεις Συνεχίστε την ανάγνωση


{Κύκλοι ζωής}

cat_eyes.jpg

photo by StavTsik

{Κύκλοι ζωής}

Στα χέρια μου εσύ θέλεις να πεθάνεις
Κι ας είναι αυτό για μένα το φρικτό
Ατέρμονα τον πόνο να βιώνω
Να σβήσω αυτόν τον πόθο πώς μπορώ;

Όσες φορές στο σύμπαν κι αν γεννιέμαι
Εσένα κάπου κάπως συναντώ!
Αδύνατο να δω πως δεν ταιριάζω
Στον κόσμο μου σε βάζω όπως μπορώ! Συνεχίστε την ανάγνωση


{Ζωντάνια μόνη}

{Ζωντάνια μόνη}

Πόση ζωντάνια να βάλω στο ποτήρι;
Ώστε τα μάτια να  μορφωθούν σε μπλέ
Η κούπα σου είναι βλέπω ραγισμένη
Στο δρόμο για τα χείλη θα χαθεί

Πώς ένα δάκρυ να στάξω μέσα;
Σε καρδιά ήδη πλημμυρισμένη
Χρόνια συλλέγει άλλων πόνο κι ενοχή
Και του στερνού ακόμα συγκρατώ την ορμή Συνεχίστε την ανάγνωση


‘Ο βασιλιάς’

‘Ο βασιλιάς’

Αν νιώθεις πρίγκιπας
Ο βασιλιάς είναι άλλος
Μαέστρος στην ορχήστρα
Και ποιητής μεγάλος
Άκου τη συμφωνία!
Δένει τα όργανά σου
Άγγιξε με τα μάτια! Συνεχίστε την ανάγνωση


Νησί μέσα στην πόλη – Αρλέτα

ΝΗΣΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

(στ. μουσ. Αρλέτα)

Παίζω με τη ζωή χορεύω το χορό μου
Κοιμάμαι αγκαλιά μαζί με τ’ όνειρό μου

 

κι η μέρα μου γελάει και με χαϊδεύει η νύχτα

 

κι ο έρωτας μου λέει παραμύθια

 

 

 

Γιατί είμαι ένα νησί μέσα στην πόλη

 

Κανείς δε με γνωρίζει κι ας με ξέρουν όλοι
Παίζω με τη ζωή στα δίχτυα της αράχνης
Γελάω με τον καιρό πίνω νερό της πάχνης
Κι εσένα π’ αγαπάω πάντα θα σε παιδεύω
Σαν ψάρι θα γλιστράω θα δραπετεύω
Γιατί είμαι ένα νησί μέσα στην πόλη
Κανείς δε με γνωρίζει κι ας με ξέρουν όλοι
Παίζω με τη ζωή παίζει κι αυτή με μένα
Κρατάω μυστικά στον άνεμο κρυμμένα
Κι η άγρια μοναξιά άνοιξε σαν λουλούδι
Και τα’ άρωμα της το ‘κανα τραγούδι
Γιατί είμαι ένα νησί μέσα στην πόλη
Κανείς δε με γνωρίζει κι ας με ξέρουν όλοι

 

«Νησί μέσα στην πόλη» από το δίσκο «Άσε τα κρυφά κρυμμένα», ένα τραγόύδι αυτοβιογραφικό μοναχικό μα και υπέροχο. Ο «εσωτερικός εθνικός ύμνος» της Αρλέτας, όπως η ίδια το χαρακτήρισε, σε αντιπαράθεση στους «επίσημους εθνικούς ύμνους» που το κοινό τμε αγάπη ης απέδωσε κατά καιρούς όπως το «μια φορά θυμάμαι» «το πέτρινο χαμόγελο», τη «Σερενάτα», «Μπαρ το ναυάγιο»…

πηγή: http://giatinarleta.blogspot.com/

 


‘Όλα είναι πόλεμος’

‘Όλα είναι πόλεμος’

 

Μέσα από αδιέξοδο
Χαμογελώ
Όλα είναι πόλεμος!
Τώρα νογώ
Όποιος γεννιέται
Σε μάχη μπαίνει
Υπάρχει, σκέφτεται,
συνέχεια θέλει
Τί κι αν όλη η γη
Σου κρατά το χέρι Συνεχίστε την ανάγνωση


‘Πλύσου το δάκρυ μου’

‘Πλύσου το δάκρυ μου’

 

Πλύσου το στερνό δάκρυ μου
Να νιώσει ο λογισμός σου
Έντονους πόθους και καημούς
Κι όλα τα καμωμένα
Που φέραν στην καρδιά πουλιά
Να φτιάξουν τη φωλιά τους
Κει να κλωσήσουν τα αυγά
Να γειάνουν τη γενιά τους
Μπορεί να φεύγω μα εσύ
Να ‘χεις τούτη τη γνώση
Να αλλάξεις του κόσμου τη ροή Συνεχίστε την ανάγνωση


‘Ανθρωπε Αγαπάς;

Άνθρωπε Αγαπάς;

Απεσταλμένοι
Σε αποστολή
Ταγμένοι
Στη σωτηρία του Ανθρώπου
Με συμπυκνωμένες εμπειρίες
Διαστείλλαμε το χρόνο
Πολλά τα ερωτήματα
Οι απαντήσεις διευθετούν Συνεχίστε την ανάγνωση


Γιώργος Σεφέρης «Ο Δαίμων της Πορνείας»

 
Stefan Kuhn
 
Γιώργος Σεφέρης «Ο Δαίμων της Πορνείας»
…Nicosia e Famagosta per la lor bestia si lamenti e garra… (Λευκωσία και Αμμόχωστος θρηνούν και στενάζουν για το κτήνος τους)
PARADISO
…ως γοιόν ηξεύρετε και ο δαίμων της πορνείας όλον τον κόσμον
πλημμελά τον εκόμπωσε τον ρήγαν και έππεσεν εις αμαρτίαν… (…γιατί, όπως ξέρετε, ο δαίμων της πορνείας που όλο τον κόσμο βάζει σε πείρασμό, πλάνεψε τον βασιλιά και υπέπεσε σε αμάρτημα…)
XPONIKO TOY MAXAIPA
O Tζουάν Bισκούντης είχε γράψει την αλήθεια.
Πώς πλέρωσε μαυλίστρες ο κούντη Tερουχάς
πώς βρέθηκαν αντάμα αυτός κι η ρήγαινα
πώς άρχισε το πράμα, πώς ξετέλειωσε,
όλα της Λευκωσίας τα κοπέλια
το διαλαλούσαν στα στενά και στις πλατείες.
Πως ήταν η γραφή σωστή που έστειλε στη Φραγκιά
στο ρήγα το ξέραν οι συβουλατόροι.
Όμως τώρα
συνάχτηκαν και συντυχαίναν για να συβουλέψουν
την Kορόνα της Kύπρου και των Iεροσολύμων·
τώρα ήταν διαταμένοι για να κρίνουν
τη ρήγαινα Λινόρα που κρατούσε
απ’ τη μεγάλη τη γενιά των Kαταλάνων·
κι είναι ανελέημονες οι Kαταλάνοι
κι αν τύχαινε κι ο ρήγας εκδικιούνταν
τίποτε δε θα το ‘χαν ν’ αρματώσουν και να ‘ρθούνε
και να τους ξολοθρέψουν αυτούς και το βιο τους.
Eίχαν ευθύνες, τρομερές ευθύνες·
από τη γνώμη τους κρέμουνταν το ρηγάτο.
Πως ο Bισκούντης ήταν τίμιος και πιστός
βέβαια το ξέραν· όμως βιάστηκε,
φέρθηκε αστόχαστα άμοιαστα άτσαλα.
Ήταν αψύς ο ρήγας, πώς δεν το λογάριασε;
και μπρούμυτα στον πόθο της Λινόρας.
Πάντα μαζί του στα ταξίδια το πουκάμισό της
και τό ‘παιρνε στην αγκαλιά του σαν κοιμούνταν·
και πήγε να του γράψει ο αθεόφοβος
πως βρήκαν με την άρνα του το κριάρι·
γράφουνται τέτοια λόγια σ’ έναν άρχοντα;
Ήταν μωρός. Tουλάχιστο ας θυμούνταν
πως έσφαλε κι ο ρήγας· έκανε το λιγωμένο
μα είχε στο πισωπόρτι και δυο καύχες.
Aναστατώθη το νησί σαν η Λινόρα
πρόσταξε και της έφεραν τη μια, τη γκαστρωμένη
κι άλεθαν με το χερομύλι πάνω στην κοιλιά της
πινάκι το πινάκι το σιτάρι.
Και το χειρότερο – δεν το χωράει ο νους –
αφού το ξέρει ο κόσμος όλος πως ο ρήγας
γεννήθηκε στο ζώδιο του Aιγόκερω,
πήρε στα χέρια του ο ταλαίπωρος καλάμι
τη νύχτα που ήταν στον Aιγόκερω η σελήνη
να γράψει τι; για κέρατα και κριάρια!
O φρόνιμος τη μοίρα δεν τηνε ξαγριεύει.
Όχι· δεν είμαστε ταγμένοι για να πούμε
πού είναι το δίκιο. Tο δικό μας χρέος
είναι να βρούμε το μικρότερο κακό.
Κάλλιο ένας να πεθάνει από το ριζικό του
παρά σε κίντυνο να μπούμε εμείς και το ρηγάτο.
Έτσι συβουλευόντουσαν όλη τη μέρα
και κατά το βασίλεμα πήγαν στο ρήγα
προσκύνησαν και τού είπαν πως ο Tζουάν Bισκούντης
είναι ένας διαστρεμμένος ψεματάρης.
Κι ο Tζουάν Bισκούντης πέθανε απ’ την πείνα σε μια γούφα.
Μα στην ψυχή τού ρήγα ο σπόρος της ντροπής του
άπλωνε τα πλοκάμια του και τον εκίνα
το ‘παθε να το πράξει και στους άλλους.
Kερά δεν έμεινε που να μη βουληθεί να την πορνέψει·
τις ντρόπιασε όλες. Φόβος κι έχτρα ζευγαρώναν
και γέμιζαν τη χώρα φόβο κι έχτρα.
Έτσι, με το «μικρότερο κακό», βάδιζε η μοίρα
ως την αυγή τ’ Άγι’ Aντωνιού, μέρα Tετάρτη
που ήρθαν οι καβαλάρηδες και τον εσύραν
από της καύχας του την αγκαλιά και τον εσφάξαν.
«Kαι τάπισα παρά ούλους ο τουρκοπουλιέρης
ήβρεν τον τυλιμένον το αίμαν» λέει ο χρονογράφος
«κι έβγαλεν την μαχαίραν του και κόβγει
τα λυμπά του με τον αυλόν και του είπε:
Για τούτα έδωκες θάνατον!».
Αυτό το τέλος
όρισε για το ρήγα Πιέρ ο δαίμων της πορνείας.

‘Ερωτικός κόσμος’

photo by EvAr

‘Ερωτικός κόσμος’

 

Ξαφνικά όλα τα μάτια γύρω σβήσαν

Όπου κοιτώ είναι η δική σου η μορφή

Νόμοι της φύσης εν’ άλλο κόσμο μου ορίσαν

Πέρ’ από κάθε ανθρώπου λογική Συνεχίστε την ανάγνωση


William Michaelian

Poems, Notes, and Drawings

Primitive Poetry

Dedicated to A.

TheresaO'Malley

NM Yoga Instructor and Physical Therapist Assistant

Howl

Whispers towards the moon

My travel boots

Let's travel together....

Writing in Progress

A nurse that loves to write! Short stories, poems, and much more! Enjoy :)

OneCameraOneLens by Mark G Adams

Documentary Photography & Blogs

The Nerdy Bookarazzi

MEENU ANNADURAI

MayaLand

"From the what-if's to the if-then"

Αρέσει σε %d bloggers: