Tag Archives: ΨΧ

Ψυχοθεραπεία: Το δάκτυλο που δείχνει τον Ήλιο

psixotherapeia-to-daxtilo-pou-deixnei-ton-ilio

 

 

Γράφεο ο Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης

Πολύ συχνά οι άνθρωποι προσπαθούν μέσα από την διανοητική ερμηνεία της ψυχικής τους κατάστασής, και των δεδομένων της ζωής τους, να γεμίσουν το απλήρωτο συναισθηματικό τους κενό.

Πιστεύουν λανθασμένα πως το καλύτερο που θα πάρουν από την ψυχοθεραπεία είναι η γνώμη, οι σκέψεις, οι απόψεις, τα συμπεράσματα του ψυχοθεραπευτή.

 

Ελπίζουν πως αυτά θα τους βοηθήσουν να ρυθμίσουν αποτελεσματικότερα την ψυχική και σχεσιακή τους ζωή.

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα.

 

Το υπαρξιακό κενό, η ψυχική ακαταστασία, η καθημερινή δυσλειτουργικότητα των σχέσεων δεν «λύνεται», δεν αποκαθίσταται με λυσάρια «σοφίας», ούτε με ανταλλαγή και καταγραφή παγιωμένων απόψεων. Συνεχίστε την ανάγνωση

Advertisement

Η ψυχολογία της πληγωμένης αγάπης και η θεραπεία της

θέλω-κάποιος-να-με-αγαπήσει-γι-αυτό-ακριβώς-που-είμαι-αίτημα-μετάβασης-από-την-οντολογική-ανεπάρκεια-στην-ψυχική-πληρότητα

Γράφει ο Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης

Η ψυχολογία της αγάπης. Στην καθημερινότητα μας όλοι μας, με κάθε μας σκέψη, με κάθε κίνηση του νου και της καρδιάς μας, με κάθε μας πράξη, σε κάθε μας σχέση, σε κάθε μοναχική μας στιγμή, επιδιώκουμε ενσυνείδητα ή ανεπίγνωστα μας, ένα μόνο πράγμα: την αγάπη.

Έχουμε μια βασική έλλειψη, ένα στόχο, αναζητούμε μια ευκαιρία, έχουμε ένα όνειρο: να αγαπηθούμε. Να βιώσουμε αυτό –που όπως συνηθίζουμε να πιστεύουμε- δεν πήραμε, καθόλου ή πήραμε σε ανεπαρκή βαθμό, από τους γονείς μας, αυτό που δεν βιώνουμε επαρκώς στην σχέση με τον/την σύντροφό μας, με τα παιδιά, ή τους φίλους μας.

Η βασική αυτή έλλειψη κρύβεται πίσω από κάθε βίωμα μοναξιάς, αίσθηση ότι οι άλλοι μας αδικούνε ή μας περιορίζουν, πίσω από κάθε υλική διεκδίκηση, και κάθε αγωνιώδη προσπάθεια επίτευξης ενός ορατού στόχου. Όλη μας η προσωπική και συλλογική ζωή υποκινείται από την βαθύτατη αυτή, αλλά ταυτόχρονα –σε πολλές περιπτώσεις- ανεπαίσθητη ανεπάρκεια: την ανεπάρκεια της αγάπης. Συνεχίστε την ανάγνωση


Ψυχοθεραπεία και η επικοινωνία στις συντροφικές σχέσεις

«Δεν σε αντέχω άλλο!…» εκείνη εκρήγνυται προς τον σύντροφο της.

«… Με εξοργίζει αυτή η παθητική σου σιωπή κάθε φορά που σου λέω τα παράπονα μου για την σχέση μας…!».

Εκείνος μου λέει στην ψυχοθεραπευτική συνεδρία: «Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω όταν θυμώνει!… Αντί να μερώσει καθώς την ακούω, αυτή μοιάζει να εξοργίζεται περισσότερο! Τι κάνω λάθος…;».

Αναρωτιέμαι, άραγε θα διατηρούνταν το παραπάνω δυσλειτουργικό μοτίβο σ’ αυτήν την σχέση εάν ο καθένας έλεγε στον άλλον με ακρίβεια αυτό που πραγματικά μέσα του συμβαίνει…;

Δηλαδή αν ο Γ. της έλεγε: «ο Θυμός σου με ακινητοποιεί. Είμαι πολύ πρόθυμος να ακούσω, τι έχεις να μου πεις, αρκεί να μην με προσβάλλεις όταν παραπονιέσαι, και να μιλάς πιο ήρεμα κάθε φορά που θέλεις να μου ζητήσεις ν’ αλλάξω κάτι στην συμπεριφορά μου. Αντίθετα, επειδή όταν νιώθω ότι μου επιτίθεσαι φωνάζοντας μέσα στ’ αυτιά μου, εγώ για να προστατευτώ, κλείνομαι πιο πολύ στον εαυτό μου μετρώντας από μέσα μου μέχρι να σταματήσεις τις φωνές…». Συνεχίστε την ανάγνωση


Η ψυχολογία της συνεξάρτησης στην οικογένεια: η περιοριστική αυτοεικόνα

psixologia-sineksartisis-stin-oikogeneia-i-perioristiki-autoeikona

Γράφει ο Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης

Η ψυχολογία των σχέσεων συχνά στοχεύει να αποκαλύψει μέσω της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας τους φόβους, αλλά κυρίως τις επιθυμίες, που κρύβονται πίσω από την ψυχική ανάγκη των ανθρώπων για συνεξάρτηση.

Το λες σε μένα, το πιστεύεις, και –σε κάποιο βαθμό- είναι έτσι: Εξαρτάσαι ψυχικά, πρακτικά, εργασιακά ακόμα απ’ τον πατέρα και την μάνα σου.

Αν και αυτό σε πνίγει, επειδή περιορίζει το ρεπερτόριο των επιλογών σου, εσύ συνεχίζεις να παραμένεις καθηλωμένη στην ακαμψία των αυτοπεριορισμών σου.Έχεις –σε συνέργεια με τους «δοτικούς» σου γονείς- εξουσιοδοτήσει το κυρίαρχο εσώψυχό σου «Δεν μπορώ!» να βάζει συνεχώς, και σε κάθε περίσταση, φρένο στην επιθυμία σου για αυτονόμηση, για αυτενέργεια και αυτεξουσιότητα!

Έχεις εδώ και καιρό πειστεί πως είσαι «λίγη» για να πραγματώσεις τα ασθενικά σου «θέλω».

Γι αυτό, καταφεύγεις, μπρος στην κάθε – έστω κι ελάχιστη- «αναποδιά», πριν καλά καλά το προσπαθήσεις μόνη σου, στην πρόθυμη αγκαλιά-θηλιά των «στοργικών» εξουσιαστών σου. Συνεχίστε την ανάγνωση


Δε θα γεμίσεις κανέναν άδειο, σταμάτα το πριν καταφέρουν να σε αδειάσουν.

water_sintrivani

photo by EvAr

Πάντα με ενοχλούσαν οι περαστικοί, τόσο που σταδιακά άρχισα να αναπτύσσω μια αλλεργία απέναντί τους.
Όχι αυτοί στο δρόμο, στο λεωφορείο ή το καφέ, αυτοί είναι αδιάφοροι και κάποιες φορές χρήσιμοι για να ρωτήσεις κατά πού πέφτει καμιά οδός ή να ζητήσεις καρέκλα και φωτιά αν ξεμείνεις από αναπτήρα.

Μα ως εκεί, οι περαστικοί χωρούσαν στη ζωή μου μόνο ως άγνωστοι, εκείνες οι φιγούρες-σκιές που ξεχνάς πως συνάντησες κι αδιαφορείς αν θα πετύχεις ποτέ ξανά στο διάβα σου. Δεν είχαν πρόσωπο ούτε κι όνομα. Ήταν απλά εκείνοι οι «Συγνώμη, να σας ρωτήσω κάτι;». Συνεχίστε την ανάγνωση


Τι γίνεται όταν φοβάμαι να σε συναντήσω;

Αρθρογράφος: Μαρία Φούντα

Είναι δύσκολο στις μέρες να εμπιστευτούμε και να επενδύσουμε σε ανθρώπους και καταστάσεις χωρίς δεύτερες σκέψεις και σενάρια καταστροφής. Προβάλλουμε μία εικόνα του εαυτού στους γύρω μας, μέσα από τη κοινωνική μας ζωή, και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υψώνουμε τείχη και πείθουμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε αυτάρκεις και ολοκληρωμένοι. Έτσι, ο άλλος καλείται να πάρει έναν δευτερεύοντα ρόλο, μοιραία.

Φτιάχνουμε έναν ψευδή εαυτό, κρατώντας αποστάσεις, από φόβο μην μας πληγώσουν. Μην καταλάβουν ότι η ανάγκη που έχουμε για συντροφικότητα είναι η δύναμη που μας οδηγεί να αναζητάμε κάποιον να έρθει κοντά μας. Δηλώνουμε παντοδύναμοι και αυτάρκεις, παρόλο που μέσα μας γνωρίζουμε πόσο ανάγκη έχουμε ένα άλλο μισό να καλύψει το δικό μας κενό. Και πολλές φορές φοβόμαστε να δείξουμε και να εκφράσουμε πόσο διαθέσιμοι είμαστε εμείς να τον δούμε και αναμειχθούμε συναισθηματικά μαζί με τον άλλο.

Δημιουργώντας λοιπόν τη φούσκα μας, και φτιάχνοντας τα σενάρια της τέλειας σχέσης και του συντρόφου – σωτήρα, δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία, παλινδρομούμε σε ασυνείδητες τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος και τις αφήνουμε να μας οδηγούν. Και όταν εκείνος έρθει, και καταφέρει να σκαλίσει και να ακουμπήσει εκείνα τα κομμάτια μας, τα σενάρια καταστροφής που μας κατακλύζουν, λειτουργούν σαν άμυνα και τον απομακρύνουν. Ασυνείδητες αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, που λίγο πολύ όλοι έχουμε βιώσει και μας αφήνουν με ερωτηματικά και ένα δυσβάστακτο αίσθημα κενού. Συνεχίστε την ανάγνωση


Σταματήστε να υπερ-αναλύετε τις καταστάσεις στη ζωή σας

Skopelos Summer 2020 ~ photo by GTsik

Έχουμε την τάση να υπεραναλύουμε; Μήπως έτσι χάνουμε την ουσία της ζωής και δεν ζούμε πολλές σημαντικές στιγμές;

Η υπερανάλυση ειναι μια διαδιακασία σκέψης που ξεκινάει, τις περισσότερες φορές, από τον φόβο του να μην μείνει κανείς μόνος με τον εαυτό του. Ξεκινάει δηλαδή από μία διάχυτη αίσθηση ανασφάλειας και “μειονεξίας”, και καταλήγει στο να την αναπαράγει.

Ο φόβος ότι δεν έχουμε πλήρη έλεγχο του προσωπικού, ή συλλογικού μας περιβάλλοντος κινητοποιεί τον μηχανισμό της εππίλυσης προβλημάτων μέσα από την διαδικασία της ανάλυσης μιας κατάστασης

 

Συχνά, ακριβώς επειδή αυτού του είδους η υπερβολική ανάλυση των δεδομένων του νου μας, δεν είναι το αίτημα μιας υγιούς διαδικασίας, αλλά περισσότερο μιας ψυχικής κατάστασης που “τελεί εν ασθενεία”, το αίτημα της επίλυσης ενός προβλήματος, όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται, αλλά αντίθετα το προς επίλυση πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο!

Συνεχίστε την ανάγνωση


Τους ανθρώπους που φεύγουν, πρέπει να τους ξεπλένεις από πάνω σου…

Skopelos Summer 2020 ~ photo by GTsik

Για να ξεχάσεις τους ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή σου, χρειάζεται χρόνος. Είναι συχνά μια χρονοβόρα διαδικασία, αφού πρέπει να ξε-μάθεις όσα είχες συνηθίσει μέχρι σήμερα κοντά τους. Όταν αγαπάς κάποιον βαθιά, αληθινά και ανιδιοτελώς, τον κρατάς μέσα στην ρίζα της καρδιάς σου και όταν έρχεται η στιγμή να τον βγάλεις από μέσα σου, κόβεις κάθε τόσο κι ένα κομμάτι από εσένα.

Τους ανθρώπους που φεύγουν, πρέπει να τους ξεπλένεις από πάνω σου. Με ηρεμία και την βεβαιότητα ότι κάνεις το σωστό, χρειάζεται να τρίψεις και να ξεβγάλεις κάθε δική τους ανάμνηση και να την αφήσεις να χαθεί σαν ένα παλιό κομμάτι από το δέρμα σου. Πρέπει να εξαφανίσεις κάθε μυρωδιά, που σου θυμίζει ευχάριστες στιγμές και να προσπαθήσεις να μην αφήσεις κανένα ίχνος τους πίσω. Πρέπει να αρχίσεις να συνηθίζεις, ότι τους άφησες να φύγουν με τόσα πολλά κομμάτια από εσένα και να συγχωρήσεις τον εαυτό σου για το ότι σε αγάπησες τόσο λίγο και για όλα εκείνα που άφησες στην άκρη, προσπαθώντας να σώσεις κάποιον που δεν ήθελε να σωθεί.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Το πληγωμένο παιδί μέσα σου

Και τι είναι αυτό που αγαπάς και θαυμάζεις στους ανθρώπους κάποτε με ρώτησαν: Όταν βλέπω χάος μέσα στα μάτια τους.

Όταν βλέπεις χάος σημαίνει: Η κατάσταση πριν την ύπαρξη του κόσμου, και στη συνέχεια το διάστημα, το κενό, ο αμέτρητος χώρος, το άπειρο!

Μήπως ήρθε η ώρα να αποχαιρέτησεις το πληγωμένο παιδί που κρατάς μέσα σου;

Ήρθε η ώρα να έρθεις σε επαφή με το συναίσθημα, μόνο όταν αγκαλιάσεις το συναίσθημα σου, αυτό το παλιό, το κρυμμένο, τότε θα ξαναγνωριστείς με εσένα!!

Το Οικογενειακό Δέντρο δεν είναι τυχαίο που μας το μάθαιναν με ασκήσεις, στο Δημοτικό, από την οικογένεια και από την παιδική ηλικία, ξεκινάνε όλα αυτά που σε ξυπνάνε τις νύχτες!!

Και εσύ, ακόμα και σήμερα, θυμάσαι ότι οι γονείς σου ήταν κλεισμένοι στον δικό τους κόσμο, αυτό κλείδωσε την ψυχή σου!

Αν ρωτήσεις τώρα τον εαυτό σου πως αισθάνεσαι, αμέσως θα δικαιολογήσεις αυτή τη συμπεριφορά τους, διότι, ότι μας πονάει το δικαιολογούμε, νιώθουμε ένοχοι σαν να φταίμε εμείς!

Το παρακάτω στάδιο που θα ξαναρωτήσεις τον Εαυτό σου, θα περιγράψεις τα γεγονότα που βίωσες, αλλά και πάλι δεν θα λες πως νιώθεις.

Όλα τα κακά για την ψυχολογική μας υγεία ξεκινάνε από την στιγμή που δεν λέμε τι νοιώθουμε.

Δώσε χώρο σε αυτό το παιδί, που έχεις μέσα σου, νιώθεις ντροπή, μέσα σου έχεις ένα χαοτικό εσωτερικό χαρακτήρα.

Από την στιγμή που θα καταφέρεις να λες τι νοιώθεις, θα νοιώσεις και την αυτοεκτίμηση που δεν απέκτησες τότε, γιατί θα βλέπεις πλέον τον εαυτό σου με ακρίβεια!
Συνεχίστε την ανάγνωση


Τι να μην ευχηθείς ποτέ σε κάποιον αν θέλεις να τον βλέπεις ευτυχισμένο

photo by EvAr

Γράφει ο Δημήτρης Φλαμούρης

Ποια είναι η χειρότερη ευχή που μπορείς να πεις σε κάποιον; Είναι μια ευχή που όλοι δίνουμε ο ένας στον άλλον αυτόματα. Χωρίς να το σκεφτούμε. Αυτή την ευχή προβλέπεται να λέμε. Έτσι μάθαμε. Εγώ την άκουγα συνέχεια μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο. Οι περισσότεροι φίλοι και γνωστοί μόλις το έπιαναν στα χέρια τους μου έλεγαν:

«Άντε και εις ανώτερα!»
«Άντε και στο επόμενο!» Συνεχίστε την ανάγνωση


Chronicles of the Struggling Chef

A Cooking Guide for the Stubborn NonCook

North Omaha Writer's Group/ N.O.W. GROUP

Your Pen Can Move Mountains

FRANCEEVASIONS PHOTOGRAPHY

Découvrir la France, sa faune et sa flore, ses magnifiques paysages et ses villes et villages de caractère

MyStand

Speak life

JoeFlash

Joe Flash was an entertainer many decades ago in the era of Wimbo the Wonderdog and the Children of the Lost Planet. Many careers later he lives on and reflects on a much changed world. But some things never change, do they?

From The Funeral Birds To As The Crow Flies

The ongoing journal of a Gothic storyteller and nature lover.

Αρέσει σε %d bloggers: