Tag Archives: Φιλοσοφία

{Δάσος ανάγκης}

{Δάσος ανάγκης}

Τα φύτεψα τα δέντρα μου στο σύμπαν
Λέξεις σε στοίχιση- παρέλασης παιδιά
Νόημα ενότητας, χαράς, ελευθερίας Συνεχίστε την ανάγνωση


για Όλους για Ένα

photo by DesPin

για Όλους για Ένα

θύτη ή θύμα
αδιάκριτο
μπρος στο όφελος
αδιάφορο Συνεχίστε την ανάγνωση


{Στο στήθος Σου}

photo by StavTsik

{Στο στήθος Σου}

Ευρύ το στήθος της ψυχής
Πολύ πέρα απ’ τον ορίζοντα φτάνει
Στα χλωρά κλαριά Του
Τιτιβίζουν νεαρά πουλιά
Οι ερωτευμένες καρδιές Συνεχίστε την ανάγνωση


De Rerum Natura («Περί της φύσεως των πραγμάτων») Lucretius Carus 

Titus Lucretius Carus  (98-94 π.Χ. – 55-53 π.Χ.)

 

«Σου δίνει τέρψη το να κάθεσαι να παρακολουθείς από τη στεριά τις
σκληρές δοκιμασίες του άλλου που παραδέρνει μες στην απέραντη θάλασσα,
την ώρα που οι άνεμοι σηκώνουν τα κύματα και την κάνουν να λυσσομανά.
Όχι βέβαια γιατί ηδονίζεσαι με τα ξένα βάσανα, μα γιατί είναι γλυκό να
βλέπεις από τι κακά έχεις γλιτώσει εσύ ο ίδιος. Όπως κι είναι ευχάριστο
να βλέπεις τις σκληρές μάχες να μαίνονται πέρα στους κάμπους, χωρίς να
σε αγγίζει ο κίνδυνος.
Τίποτε όμως δεν είναι πιο γλυκό από το να
είσαι θρονιασμένος στα ύψη τα οχυρωμένα από τις γνώσεις και τη
διδασκαλία των σοφών, κι από τις γαλήνιες αυτές κατοικίες σκύβοντας να
ρίχνεις το βλέμμα στους άλλους και να τους βλέπεις να τρέχουν πέρα δώθε,
ψάχνοντας στα τυφλά το δρόμο της ζωής, να συναγωνίζονται σε εξυπνάδα,
να μαλώνουν για την ευγενή τους καταγωγή, να μοχθούν μέρα και νύχτα και
να τσακίζονται να σκαρφαλώσουν στην κορυφή του πλούτου ή να κατακτήσουν
την εξουσία.Ω, κακόμοιρα ανθρώπινα μυαλά και τυφλωμένες καρδιές!
Σε τι σκοτάδια, σε τι κινδύνους κυλάει ο λίγος χρόνος της ζωής σας! Δεν
ακούτε λοιπόν την κραυγή της φύσης που διαλαλεί την επιθυμία της, από
το κορμί να φύγει κάθε πόνος και το πνεύμα να νιώσει ευδαιμονία ελεύθερη
από έγνοιες και αγωνίες;Το βλέπουμε πως δε χρειάζεται το κορμί
πολλά πράγματα. Κάθε τι που διώχνει τον πόνο, μπορεί και πολλές
απολαύσεις να προσφέρει. Η ίδια η φύση τότε δεν ζητά μεγαλύτερη
ευχαρίστηση. Αν το σπίτι δεν έχει χρυσά αγάλματα εφήβων να κρατούν στο
δεξί το χέρι αναμμένες δάδες και να φωτίζουν τα νυχτερινά φαγοπότια, αν
το σπίτι δεν αστραποβολεί από ασήμια και χρυσάφια, αν δεν αντιλαλούν
κιθάρες μες στα στολισμένα σαλόνια, εμάς μας είναι αρκετό να ξαπλώνουμε
στο τρυφερό χορτάρι, φίλοι με φίλους στην ακροποταμιά, κάτω από τα
σκιερά κλαδιά ενός μεγάλου δέντρου μας είναι αρκετό να μπορούμε να
διασκεδάζουμε με λίγα έξοδα, ιδίως αν μας χαμογελά ο καιρός, κι η εποχή
ραίνει το καταπράσινο χορτάρι με λουλούδια. Ο καυτός πυρετός δεν αφήνει
γρηγορότερα το κορμί που ξαπλώνει πάνω σε κεντητά στρώματα και σε άλικες
πορφύρες, απ’ ότι το κορμί που ‘ναι ξαπλωμένο σ’ ένα φτωχικό στρωσίδι.

Κι αφού τα πλούτη κι η ευγενική καταγωγή κι η δόξα του θρόνου δεν ωφελούν
σε τίποτα το κορμί, θα πρέπει να σκεφτούμε πως ούτε και το πνεύμα
ωφελούν. Μήπως τάχα, την ώρα που βλέπεις τις λεγεώνες σου να κάνουν
πολεμικές ασκήσεις στο πεδίο του Άρεως και να προελαύνουν ορμητικά, και
μήπως, την ώρα που παρακολουθείς τα γυμνάσια του στόλου σου στην ανοιχτή
θάλασσα, θα τρομάξουν οι δεισιδαιμονίες σου και θα πάρουν δρόμο και θα
φύγει απ’ την ψυχή σου ο φόβος του θανάτου, αφήνοντας την λεύτερη,
απαλλαγμένη από το άγχος;»

 

*
Λουκρήτιος, Περί της φύσεως των πραγμάτων II, 1-59
Από το ιστολόγιο Ecrasez l’ Infame
 ——–
Λέω πρώτον πως ο νους –που συχνά τον λέμε «λογικό»- όπου έχει την έδρα
της η φρόνηση και η διακυβέρνηση της ζωής, είναι μέρος του ανθρώπινου
σώματος, όχι λιγότερο απ’ ό,τι το χέρι και το πόδι καθώς και τα μάτια,
που είναι μέρη ολάκερου του έμβιου όντος.
Ο νους και η ψυχή,
λοιπόν, κρατιούνται σφιχτοδεμένα μεταξύ τους κι αποτελούν μια ενιαία
φύση΄ όμως αυτό που ονομάζουμε «νου» και «λογικό» κυριαρχεί σ’ ολόκληρο
το σώμα κι η έδρα του βρίσκεται στη μέση του στήθους. Από εδώ ξεπηδά ο
φόβος κι ο τρόμος· κι η χαρά αυτό το μέρος χαϊδεύει. Εδώ λοιπόν
βρίσκεται το πνεύμα και η σκέψη. Η υπόλοιπη ψυχή είναι μοιρασμένη σ’
ολόκληρο το κορμί και κινείται όπως της υπαγορεύει ο νους. Κι από μόνος
του ο νους σκέφτεται για τον εαυτό του και χαίρεται για τον εαυτό του,
όταν τίποτα δεν ταράσσει το σώμα ή την ψυχή. Και ακριβώς όπως δεν
βασανίζεται ολόκληρο το κορμί μας όταν κεντρίζει ο πόνος το μάτι ή το
κεφάλι μας, έτσι και ο νους μπορεί να υποφέρει ή να λάμπει από χαρά τη
στιγμή που την υπόλοιπη ψυχή δεν την ταράσσει τίποτα το καινούριο. Όταν
όμως ο νους ταράσσεται από δυνατό φόβο, βλέπουμε να τον συμμερίζεται
ολόκληρη η ψυχή στα μέλη του σώματος, ν’ απλώνεται ιδρώτας και χλομάδα
παντού κι η γλώσσα να τραυλίζει, η φωνή να σβήνει, τα μάτια να
θαμπώνουν, τ’ αυτιά να βουίζουν, τα μέλη να παραλύουν, και βλέπουμε
ανθρώπους να καταρρέουν από τον τρόμο του νου. Από αυτό εύκολα
καταλαβαίνει κανείς ότι η ψυχή είναι δεμένη με το νου΄ κι όταν δεχτεί
από το νου ένα χτύπημα δυνατό, σπρώχνει κι αυτή με τη σειρά της και
χτυπά το σώμα.Ο ίδιος συλλογισμός μας δείχνει πως η φύση του νου
και της ψυχής είναι σωματική. Τη βλέπουμε να δίνει ώθηση στα μέλη, να
βγάζει το σώμα από τον ύπνο και ν’ αλλάζει την όψη μας, και να διευθύνει
και να στρέφει ολόκληρο τον άνθρωπο – και το βλέπουμε πως τίποτα απ’
αυτά δεν μπορεί να γίνει χωρίς επαφή· και χωρίς υλικό σώμα δεν υπάρχει
επαφή. Δεν πρέπει να τ’ ομολογήσουμε, λοιπόν, πως η σύσταση του νου και
της ψυχής είναι σωματική;Εξάλλου, το νιώθουμε πως ο νους
γεννιέται, αναπτύσσεται και γερνάει μαζί με το σώμα. Όπως τα νήπια
παραπατάνε με το αδύναμο και τρυφερό τους σώμα, έτσι κι η σκέψη τους
είναι ασθενική· μετά, σαν δυναμώσει το κορμί τους ωριμάζοντας, μεγαλώνει
κι η δύναμη του νου. Κι αργότερα, που το σώμα χτυπιέται από τη δύναμη
του χρόνου και χαλαρώνουν οι δυνάμεις και παραλύουν τα μέλη, παραπατάει
και το λογικό, παραληρεί η γλώσσα, παραπαίει το πνεύμα, όλα είναι λειψά
και χάνονται στη στιγμή. Συνεπώς διαλύεται η φύση της ψυχής σαν καπνός
στα ψηλά ρεύματα του ανέμου΄ αφού τη βλέπουμε να γεννιέται δεμένη με το
σώμα, να μεγαλώνει μαζί του και, όπως έδειξα, να εξαντλείται μαζί του
τσακισμένη από τα χρόνια.

Χώρια που, αν η φύση της ψυχής είναι
αθάνατη και μπορεί να αισθάνεται απ’ τη στιγμή που θα χωριστεί από το
σώμα μας, θα πρέπει τότε να την φανταστούμε προικισμένη με πέντε
αισθήσεις. Με κανέναν άλλο τρόπο δεν μπορούμε να φανταστούμε ψυχές να
περιφέρονται κάτω στον Αχέροντα. Γι’ αυτό και οι ζωγράφοι κι οι παλιοί
συγγραφείς μας τις παρουσίασαν έτσι τις ψυχές, εξοπλισμένες με
αισθήσεις. Όμως ψυχή χωρισμένη από το σώμα, ούτε μάτια μπορεί να έχει
ούτε μύτη ούτε και χέρι, μήτε γλώσσα μήτε αυτιά. Δεν μπορούν λοιπόν από
μόνες τους οι ψυχές να έχουν αίσθηση ούτε να υπάρχουν.

*
Λουκρήτιος, Περί της φύσεως των πραγμάτων III 94-97,
136-167,445-458,624-633 -Επίκουρος, Κείμενα ~ Πηγές της Επικούρειας
Φιλοσοφίας και Τέχνης του Ζην, Επιμέλεια:Γ. Αβραμίδης, Θύραθεν Εκδόσεις.

Από το ιστολόγιο Περιβάλλον και Υγεία
Όλο το ποίημα στα Αγγλικά εδώ

Μισούμε την ταπεινότητα!

herzogtum-sachsen-weissenfels: Georges Rouault (French, 1871-1958), Clown, 1912. Oil on canvas, 89.8 x 68.2 cm.

Georges Rouault (French, 1871-1958), Clown, 1912

Του Νίκου Τσούλια

Να είσαι απλός και ταπεινόφρων στη συμπεριφορά

Μάρκος Αυρήλιος

 

Σ’ έναν πολιτισμό που έχει ως υπέρτατες αξίες τον ανταγωνισμό και την επίδειξη, σε μια κοινωνία όπου επικρατεί το «φαίνεσθαι» των πραγμάτων και έχει εξοριστεί σχεδόν πλήρως το «είναι», σε καιρούς όπου η τελείωση του ανθρώπου έχει ως «όραμα» τα υλικά αγαθά, δεν υπάρχει ούτε μια μικρή γωνίτσα για να φωλιάσει η ταπεινότητα.

 

Έχουμε δημιουργήσει μαζί με την εικονική πραγματικότητα της τηλεόρασης και του διαδικτύου ένα στερέωμα απεικόνισης φαντασιακών ειδώλων μας με μοναδικό στόχο να μεγεθύνουμε τη μορφή μας και να έχουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πέραση στην πασαρέλα του εμπορευματοποιημένου κόσμου μας. Προβάλλουμε τον εαυτό μας όπως διαφημίζονται τα υλικά προϊόντα έχοντας μετασχηματίσει την ανθρώπινη ιδιότητά μας σε «σχήμα» καταναλωτικού αγαθού. Θέλουμε να έχουμε πέραση με βάση τις φτιασιδωμένες και κίβδηλες όψεις του εαυτού μας. Εκδηλώνουμε μια διαρκή έκρηξη εγωτισμού και ανόητου εγωισμού μόνο και μόνο για να αποκρύβουμε την πραγματική ταυτότητά μας, γιατί νιώθουμε τη «γύμνια μας» και μια αποκάλυψη μας τρομάζει. Φουσκώνουμε από έπαρση, μιλάμε διαρκώς για τον εαυτό μας. Θεωρούμε την προσωπική επικράτειά μας ως κέντρο του κόσμου ή και ως σύμπαν! Αραδιάζουμε τις επιτυχίες μας και προβάλλουμε τις ανεκδήλωτες δυνατότητές μας. Κομπάζουμε για τις γνωριμίες μας και υπαινισσόμαστε για συγκροτημένους μεγαλεπήβολους στόχους μας. Στην παρέα μας είμαστε μόνο εμείς!

Συνεχίστε την ανάγνωση


{Μαζί σε Παράδεισο}

green_trees_water_river_sidirokastro.jpg

photo by StavTsik

{Μαζί σε Παράδεισο}

Θυμάμαι το αύριο
Ξεχνάω το χθες
Όλα υπάρχουν
Δε σβήνουν ψυχές
Τί είναι τα βάσανα; Συνεχίστε την ανάγνωση


{Σκοτεινό σημείο}

Μετρό Αθήνας Οκτώβριος 2018

{Σκοτεινό σημείο}

Μια σταγόνα στην κλεψύδρα
όλο λείπει
Μαύρη τρύπα στης χαράς μας
τη ροή
Στο κενό της, μια στις τόσες
κάποιος πέφτει
Κοίτα αύριο ίσως είσαι
και σύ
Της μοίρας όλα καλά
καμωμένα
Αποφάσεις π’ όλα τ’ άλλα
αναιρούν
Μια σταγόνα απ’ το χθες
αν αλλοιώσεις Συνεχίστε την ανάγνωση


Οι Εφτά Εαυτοί~ Gibran, Khalil, 1883-1931

  Gibran, Khalil, 1883-1931

Οι Εφτά Εαυτοί

Στην πιο ήσυχη ώρα της νύχτας, καθώς ήμουν ξαπλωμένος
και μισοκοιμισμένος, οι εφτά εαυτοί μου κάθισαν
μαζί και έτσι κουβέντιαζαν ψιθυριστά.
Ο Πρώτος Εαυτός:
Εδώ, σε αυτόν τον τρελό, κατοίκισα όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς
να κάνω τίποτα παρά να ανανεώνω τον πόνο του την ημέρα
και να ξαναδημιουργώ την θλίψη του τη νύχτα. Δεν μπορώ
να αντέξω άλλο την μοίρα μου, και τώρα επαναστατώ.
Ο Δεύτερος Εαυτός:
Η δικιά σου μοίρα είναι καλύτερη από την δικιά μου, αδελφέ,
γιατί μου δόθηκε να είμαι ο χαρούμενος εαυτός αυτού του τρελού.
Γελώ το γέλιο του και τραγουδώ τις χαρούμενες ώρες του,
και με τριπλο-φτερωμένα πόδια χορεύω τις φωτεινότερες σκέψεις του.
Εγώ θα έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια στην κουρασμένη μου ύπαρξη.
Ο Τρίτος Εαυτός:
Και εγώ ο από αγάπη κυριαρχούμενος εαυτός, ο φλεγόμενος πυρσός
του αχαλίνωτου πάθους και των φανταστικών επιθυμιών;
Εγώ ο αρρωστημένος από αγάπη εαυτός είμαι που θα έπρεπε
να επαναστατήσει εναντίον αυτού του τρελού.
Ο Τέταρτος Εαυτός:
Εγώ, απ’ όλους εσάς, είμαι ο πιο δυστυχισμένος, γιατί τίποτα
δεν μου δόθηκε εκτός από απεχθές μίσος και καταστροφική αηδία.
Εγώ είμαι, ο θυελλώδης εαυτός που γεννήθηκα στης μαύρες σπηλιές
της Κόλασης, αυτός που θα έπρεπε να διαμαρτυρηθεί
και να μην υπηρετεί αυτόν τον τρελό.
Ο Πέμπτος Εαυτός:
Όχι, εγώ είμαι, ο σκεπτόμενος εαυτός, ο φαντασιόπληκτος εαυτός,
ο εαυτός της πείνας και της δίψας, αυτός που είναι καταδικασμένος
να τριγυρνά χωρίς ξεκούραση ψάχνοντας άγνωστα και όχι ακόμα
δημιουργημένα πράγματα· εγώ είμαι, όχι εσείς,
αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω.
Ο Έκτος Εαυτός:
Και εγώ, ο εργαζόμενος εαυτός, ο θλιβερός εργάτης, που με υπομονετικά
χέρια και γεμάτα λαχτάρα μάτια, κάνω τις ημέρες εικόνες και δίνω
νέες και αιώνιες μορφές στα άμορφα στοιχεία – εγώ είμαι,
ο μοναχικός, αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω
ενάντια σ’ αυτόν τον ανήσυχο τρελό.
Ο Έβδομος Εαυτός:
Πόσο περίεργο που όλοι σας θα έπρεπε να επαναστατήσετε ενάντια
σ’ αυτόν τον άνθρωπο, επειδή ο καθένας σας έχει μια προκαθορισμένη
μοίρα να εκπληρώσει. Α! να μπορούσα να ήμουν σαν κάποιον από εσάς,
ένας εαυτός με προαποφασισμένη μοίρα! Αλλά δεν έχω καμία,
είμαι ο κάνω-τίποτα εαυτός, αυτός που κάθεται στο άλαλο,
κενό τίποτα και ποτέ, ενώ εσείς είστε απασχολημένοι να ξαναδημιουργείτε ζωή.
Εσείς είστε ή εγώ, γείτονες, που θα έπρεπε να επαναστατήσω;
Όταν ο έβδομος εαυτός μίλησε έτσι, οι άλλοι έξι τον κοίταξαν
με οίκτο και δεν είπαν τίποτα άλλο· και καθώς η νύχτα πύκνωνε
ο ένας μετά τον άλλο έπεσαν για ύπνο τυλιγμένοι σε μια νέα και χαρούμενη υποταγή.
Αλλά ο έβδομος εαυτός παρέμεινε να κοιτά και να παρατηρεί
το τίποτα, το οποίο βρίσκεται πίσω απ’ όλα τα πράγματα.
 – «Ο Τρελός»

The Seven Selves

 
In the stillest hour of the night, as I lay half asleep,
my seven selves sat together and thus conversed in whisper:
First Self: Here, in this madman, I have dwelt all these years,
with naught to do but renew his pain by day and recreate his
sorrow by night. I can bear my fate no longer, and now I rebel.
Second Self: Yours is a better lot than mine, brother,
for it is given to me to be this madman’s joyous self.
I laugh his laughter and sing his happy hours, and with thrice winged feet
I dance his brighter thoughts. It is I that would rebel against my weary existence.
Third Self: And what of me, the love-ridden self,
the flaming brand of wild passion and fantastic desires?
It is I the love-sick self who would rebel against this madman.
Fourth Self: I, amongst you all, am the most miserable,
for naught was given me but odious hatred and destructive loathing.
It is I, the tempest-like self, the one born in the black caves of Hell,
who would protest against serving this madman.
Fifth Self: Nay, it is I, the thinking self, the fanciful self,
the self of hunger and thirst, the one doomed to wander
without rest in search of unknown things and things not yet created; it is I, not you, who would rebel.
Sixth Self: And I, the working self, the pitiful labourer,
who, with patient hands, and longing eyes, fashion
the days into images and give the formless elements
new and eternal forms-it is I, the solitary one, who would rebel against this restless madman.

 

Seventh Self: How strange that you all would rebel against this man,
because each and every one of you has a preordained fate to fulfil.
Ah! could I but be like one of you, a self with a determined lot!
But I have none, I am the do-nothing self, the one who sits in the dumb,
empty nowhere and nowhen, while you are busy re-creating life.
Is it you or I, neighbours, who should rebel?
When the seventh self thus spake the other six selves looked
with pity upon him but said nothing more; and as the night
grew deeper one after the other went to sleep enfolded
with a new and happy submission.
But the seventh self remained watching and gazing at nothingness, which is behind all things.
 – «The Madman»
 
ΥΓ. Ξέρω ότι δεν είναι ποίημα αλλά ο Κ. Gibran είναι Ποιητής…

πηγή:http://monopoihmata.blogspot.com/


{Κύκλοι ζωής}

cat_eyes.jpg

photo by StavTsik

{Κύκλοι ζωής}

Στα χέρια μου εσύ θέλεις να πεθάνεις
Κι ας είναι αυτό για μένα το φρικτό
Ατέρμονα τον πόνο να βιώνω
Να σβήσω αυτόν τον πόθο πώς μπορώ;

Όσες φορές στο σύμπαν κι αν γεννιέμαι
Εσένα κάπου κάπως συναντώ!
Αδύνατο να δω πως δεν ταιριάζω
Στον κόσμο μου σε βάζω όπως μπορώ! Συνεχίστε την ανάγνωση


{Ζωντάνια μόνη}

{Ζωντάνια μόνη}

Πόση ζωντάνια να βάλω στο ποτήρι;
Ώστε τα μάτια να  μορφωθούν σε μπλέ
Η κούπα σου είναι βλέπω ραγισμένη
Στο δρόμο για τα χείλη θα χαθεί

Πώς ένα δάκρυ να στάξω μέσα;
Σε καρδιά ήδη πλημμυρισμένη
Χρόνια συλλέγει άλλων πόνο κι ενοχή
Και του στερνού ακόμα συγκρατώ την ορμή Συνεχίστε την ανάγνωση


William Michaelian

Poems, Notes, and Drawings

Primitive Poetry

Dedicated to A.

TheresaO'Malley

NM Yoga Instructor and Physical Therapist Assistant

Howl

Whispers towards the moon

My travel boots

Let's travel together....

Writing in Progress

A nurse that loves to write! Short stories, poems, and much more! Enjoy :)

OneCameraOneLens by Mark G Adams

Documentary Photography & Blogs

The Nerdy Bookarazzi

MEENU ANNADURAI

MayaLand

"From the what-if's to the if-then"

Αρέσει σε %d bloggers: