Category Archives: ΨΧ

Ενσυναίσθηση: Μπορεί να στραφεί εναντίον μας;

Ιωάννινα, Σεπτέμβριος 2018

Αν και οι περισσότεροι από εμάς χρησιμοποιούμε τη λέξη ενσυναίσθηση πια για να αναφερθούμε επιστημονικά και στη συμπόνια, δεν είναι ακριβώς έτσι. Οι δύο λέξεις διαφέρουν έως ένα βαθμό. Συγκεκριμένα, η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα κάποιος να «μπαίνει στα παπούτσια του άλλου», που περιλαμβάνει όχι μόνο τη βίωση της οπτικής του, αλλά και των ανάλογων συναισθημάτων του. Συμπόνια, από την άλλη, είναι εκτός από όλα τα προηγούμενα, η «ταύτιση», δηλαδή ένα βήμα παραπέρα.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το «να υποφέρουμε μαζί», αφού η συμπόνια εστιάζει και στην προθυμία να λάβουμε κυριολεκτικά δράση για να απαλύνουμε τον πόνο του άλλου. Για την ακρίβεια, η ψυχολόγος Barbara Fredrickson το έχει αναφέρει ως «ενσυναίσθηση σε δράση». Και τέτοιες ενεργητικές προσπάθειες μπορούν να εκφραστούν σωματικά από, για παράδειγμα, αυξημένο καρδιακό ρυθμό, από έκκριση της ορμόνης της αγάπης, της ωκυτοκίνης και την εμπλοκή περιοχών του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη φροντίδα.

Επιπροσθέτως, επειδή αυτή η αφοσίωση στην ψυχική ευεξία του άλλου μπορεί να είναι εσωτερικά ικανοποιητική, η συμπόνια μπορεί να ενεργοποιήσει και το κέντρο απόλαυσης του εγκεφάλου. Ορισμένοι θεωρητικοί όμως εξετάζουν τις αρνητικές επιδράσεις της υπερβολικής ενσυναίσθησης και συμπόνιας και την έχουν προσδιορίσει ως «ενσυναισθητική κόπωση». Οι άνθρωποι που έχουν ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση, αλλά και τάση συμπόνιας είναι περισσότερο ευάλωτοι στη συναισθηματική εξάντληση. Συνεχίστε την ανάγνωση

Παράδοξη Θεωρία της Αλλαγής

Ιωάννινα, Σεπτέμβριος 2018

«Η αλλαγή έρχεται όταν κάποιος γίνεται αυτό που είναι, όχι όταν προσπθεί να γίνει αυτό που δεν είναι.» Με άλλα λόγια, όσο πιέζομαι να αλλάξω, τόσο μένω ο ίδιος, στάσιμος. Και όσο μένω στον εαυτό μου, όπως κι αν είναι τη δεδομένη στιγμή, τόσο αλλάζω. Αυτό υποστηρίζει η παράδοξη θεωρία της αλλαγής, η οποία διατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1970 από τον Arnold Beisser στην προσπάθεια του να περιγράψει τη στάση και τον τρόπο δουλειάς του Fritz Perls, ιδρυτή της Θεραπείας Gestalt.

Σύμφωνα με τον Beisser, ο Perls ήταν ζωντανό πράδειγμα αυτής της θεωρίας, καθώς παρέμεινε ο εαυτός του ακόμα κι όταν το περιβάλλον γύρω του δεν ήταν έτοιμο να αποδεχτεί τη στάση και τις θεωρίες του. Και αποδεχόταν αυτήν την αντίσταση εώς ότου ο κόσμος άλλαξε αρκετά, ώστε να μπορεί να ενσωματωθεί ο δικός του τρόπος στα δεδομένα.
Συνεχίστε την ανάγνωση


Tι να κάνεις όταν σε προσβάλλουν και νιώθεις άσχημα

Έχεις προσέξει ότι μερικοί άνθρωποι “ πατούν τα κουμπιά σου”, “ή σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν ένα παιδί ανίκανο να υπερασπιστεί τον εαυτό του; Άνθρωποι που δεν σε σέβονται, παραβιάζουν το προσωπικό σου χώρο, σου επιτίθενται λεκτικά, σε υποτιμούν, σε ακινητοποιούν και δεν αισθάνεσαι ασφαλής να είσαι ο εαυτός σου;

Θα ήταν υπέροχο να περιβαλλόμασταν από άτομα που μας υποστηρίζουν, μας ενθαρρύνουν, μας μιλούν με ευγένεια, μας ακούν προσεχτικά και κυρίως ΜΑΣ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟ. Συνεχίστε την ανάγνωση


Αχαριστία: Η αρρώστια της ψυχής

Μια από τις πιο κοινές μορφές ψυχασθένειας είναι η αχαριστία. Όσοι θεωρούν υπερβολικό τον χαρακτηρισμό ας σκεφτούν πόσο λογική και φυσιολογική συμπεριφορά μπορεί να είναι, να τσακίζεις το χέρι που σε αγκάλιασε και σου πρόσφερε βοήθεια. Συνεχίστε την ανάγνωση


Τα οφέλη της φιλίας

photo by EvAr

Σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα, έχουν αποδείξει ότι η φιλία πέρα από τη συναισθηματική ζεστασιά, μας προσφέρει και άλλα οφέλη, βελτιώνοντας την υγεία μας, τόσο στη φυσική, όσο και στη διανοητική σφαίρα.

    1. Οι φίλοι μας βοηθούν να μειώσουμε τα επίπεδα στρες: Το άγχος έχει πολλές και διαφορετικές πηγές. Μια από τις γενεσιουργές αιτίες του είναι η αντιμετώπιση καθημερινών καταστάσεων και προβλημάτων, η αντιμετώπιση της πραγματικότητας και η προσαρμογή μας σε αυτήν. Όταν μπορούμε να μοιραστούμε μέσα από την ανιδιοτελή επικοινωνία με τους φίλους μας τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες μας, μειώνεται το άγχος μας. Η υποστηρικτική αυτή αίσθηση που μας προσφέρουν μειώνει την αγωνία μας, άρα, μειώνονται και τα στρεσογόνα επίπεδα μαζί με αρκετές από τις αρνητικές τους συνέπειες.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Μάρω Βαμβουνάκη : Η βαρύτερη δυστυχία, είναι ο συμβιβασμός

photo by DesPin

photo by DesPin

Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων. Κατά κάποια έννοια το λέμε αυτό, δεν υπάγεται βέβαια όλη η ανθρωπότητα σε αυτές μόνο τις τέσσερις κατηγορίες… Εκείνοι που δεν αντέχουν τη μοναξιά. Εκείνοι που νιώθουν ότι αντέχουν τη μοναξιά άμα χρειαστεί να το υποστούν. Εκείνοι που αισθάνονται ότι αγαπούν τη μοναξιά. Και κάποιοι που πιστεύουν πως, εντέλει, μοναξιά δεν υπάρχει, μια και παντού βρίσκεται ο Θεός […]

Συνεχίστε την ανάγνωση


“Θετική Ενέργεια”: η μάστιγα της εποχής

made by Sofoklis

Θετική ενέργεια: η εικονική αυτοπραγμάτωση και η νομιζόμενη άμυνα των ατόμων που βλέπουν παντού απειλές και εχθρούς, και πιστεύουν ότι τα ξορκίζουν πείθοντας τον κόσμο ότι περνάνε και νιώθουν τέλεια. Κάτι σαν το ‘είμαι καλά, περνάω μια χαρά, θέλω να του πεις ψέματα’ της Πέγκυς Ζήνα. Όλα είναι εντάξει επειδή έτσι αποφάσισαν να δηλώσουν. Και γύρω γύρω πέφτουν βόμβες και μαχαιρώματα. Από συναισθηματικό καταφύγιο, το δόγμα της θετικής ενέργειας έχει εξελιχθεί σε ολόκληρο σύστημα σκέψης και αντίληψης, που ασυλλόγιστα εξωραΐζει και την πιο σκατένια πτυχή των πραγμάτων, προς όφελος της νηπιακής ψυχολογίας του εκάστοτε θιασώτη της.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Η ανηθικότητα της ουδετερότητας

photo by DesPin

photo by DesPin

Γράφει η Ιωάννα Γκανέτσα 

Η ηθική δεν είναι ένα κουστούμι που το φοράς όποτε θέλεις να κάνεις φιγούρα.

Είναι ένα ρούχο που φοράς καθημερινά και σε χαρακτηρίζει.

Έχω πετύχει πολλές φορές ανθρώπους οι οποίοι κουνώντας επιδεικτικά το δάχτυλο, φουσκώνουν το ηθικό «Εγώ» τους πλέκοντας οι ίδιοι το εγκώμιο της ακεραιότητας του χαρακτήρας τους, ενώ οι πράξεις τους φωνάζουν από χιλιόμετρα πόσο υποκριτές είναι.

Εκείνοι που κατ’ εξοχήν ηθικολογούν, είναι οι πιο ανήθικοι.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Όσοι μας πληγώνουν δεν μας αξίζουν

Όσοι μας πληγώνουν δεν μας αξίζουν

Γιάννης Ξηντάρας

Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου. Απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Οι δύσκολες καταστάσεις δεν λύνονται με ευχολόγια.

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Γιατί αφήνουμε τους άλλους να μας πληγώνουν; Γιατί τους επιτρέπουμε να μας αλλάξουν και να μας απομακρύνουν από τον πραγματικό μας εαυτό; Έναν εαυτό ελεύθερο και ανεξάρτητο που του αξίζει να είναι ευτυχισμένος;

Κι αν συμφωνούμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να γίνεται, δεν θα έπρεπε να το επιτρέπουμε, τότε τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να το αποτρέψουμε; Τι χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ώστε να σταματήσουμε την προσωπική απαξίωση και την αλλοτρίωση μας, ώστε να ξαναγυρίσουμε στις βασικές μας τις δομές και τις αξίες;

Όσοι μας πληγώνουν δεν μας αξίζουν

Δεν μας αξίζει να καταστρέφουν την αυτοεκτίμηση μας, να μη μας σέβονται, να μη μας αγαπούν! Πρέπει, όμως, πρώτα να αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας, για να έχουμε ένα στήριγμα και μια αφετηρία για το δύσκολο ταξίδι της απαγκίστρωσης!

Όσοι μας πληγώνουν είναι βαθιά εγωιστές

Ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους. Είναι ιδιοτελείς και ανίκανοι (ή ανήμποροι) να δημιουργήσουν μια σχέση μέσω της κατανόησης, της εμπιστοσύνης και του σεβασμού. Είναι άνθρωποι που πάντα θέτουν σε προτεραιότητα τις δικές τους ανάγκες, τις δικές τους αξίες και πιστεύω.

Όσοι μας πληγώνουν είναι άνθρωποι αγενείς

Είναι άνθρωποι που μας υποτιμούν με κάθε ευκαιρία, κυρίως όμως με τον τρόπο που μας μιλούν: Με τόνο υποτιμητικό, σαρκαστικό φωνάζοντας… Προσβάλλουν την αυτοεκτίμησή μας, μπλοκάρουν την επικοινωνία και δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας και τρομοκρατίας…

Δύσκολες καταστάσεις που όμως δεν λύνονται με ευχολόγια.

Θέλει θάρρος και πίστη, εμπιστοσύνη στον «χαμένο» μας εαυτό, στις «ξεχασμένες» μας δυνάμεις, στις αξίες μας. Θέλει να μπορούμε πρωτίστως να πούμε «ΟΧΙ» σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε μας προσβάλλει, μας υποτιμά, μας καταδυναστεύει.

Στη ζωή, πρέπει να μάθουμε να θέτουμε προτεραιότητες και η πρώτη προτεραιότητα είναι η αξιοπρέπειά μας. Αν αγαπάμε και σεβόμαστε τον εαυτό μας τότε (ίσως) δεν θα επιτρέψουμε στους άλλους να μας βλάψουν…

Εν κατακλείδι και με μια διάθεση αυτοκριτικής, ας ρίξουμε μια ματιά μέσα μας κι ας αναρωτηθούμε: Τελικά εμείς οι ίδιοι, τι πιστεύουμε για τους εαυτούς μας; Αξίζουμε; Αξίζουμε την αγάπη, τον σεβασμό, την ισοτιμία και την κατανόηση στις σχέσεις μας με τους άλλους; Κι αν ναι (πράγμα το οποίο ελπίζω όλοι να νιώσετε!), τότε γιατί τους επιτρέπουμε να μας πληγώνουν και να μας υποτιμούν;

πηγή:http://roifotos.wordpress.com/

 


Συμπερίληψη κακότητας και αθωότητας: Ένας άκρως θεραπευτικός υπαρξιακός στόχος

Όσο ζω, δεν θα ξεχάσω αυτό που συνέβη όταν – σε διαφορετικές χρονικές στιγμές- πήγα να δω στον κινηματογράφο δυο ταινίες, που τότε κάναν μεγάλο ντόρο:

  • Η μια ήταν τα πάθη του Χριστού, του Mel Gibson.
  • Η άλλη, το «Irreversible» με την Monica Bellucci.

Στην πρώτη («Τα πάθη του Χριστού»), κατά την διάρκεια της σκόπιμα παρατεταμένης δημοφιλούς σκηνής (καρέ), κατά την οποία η κάμερα εστιάζει (gros plan) στο σώμα του Χριστού που με φρικιαστική ωμότητα βασανίζεται από το μαστίγιο του Ρωμαίου στρατιώτη, το κοινό μαινόμενο αντιδρά με ακράτητη οργή στο θέαμα βρίζοντας δυνατά μέσα στο σινεμά τους εβραίους. Η πλειοψηφία των θεατών χάνουν παροδικά την ρεαλιστική εικόνα, δηλαδή πως αυτό που εκτυλίσσεται στο πανί δεν είναι παρά μια σκηνοθετική άποψη ενός ιστορικού γεγονότος. Κάποιοι –κυρίως άνδρες θεατές- μπρος στα μάτια μου λιποθυμούν, ενώ αρκετοί άλλοι σηκώνονται από τις θέσεις τους και με αποτροπιασμό εγκαταλείπουν την κινηματογραφική αίθουσα.

Συνεχίστε την ανάγνωση


ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Monkey's Tale

An Adventure Travel Blog

Hinter den Türen der Stadt

Geschichten mitten aus dem Leben; über Momente die uns prägen, Freude, Schmerz, Hoffnung und Schicksal dem wir täglich begegnen. Ein kleiner Blick ins Innere, ein Blick hinter die Tür.

John's Space .....

"Two roads diverged in a wood, and I— I took the one less traveled by, And that has made all the difference." The Road Not Taken, by Robert Frost

Vova Zinger's Photoblog

The world around through my camera's lens

THE PARMIGIANA WHISPERER

- cream doesn't belong to carbonara -

Travels with Ali

My site is all about my travels around the world and in Australia, plus daily life photos!

Eternal Now

Φως και διαστάσεις : μια βαθύτερη οπτική

Αρέσει σε %d bloggers: