Όπως όταν τη σκόλη | Χάιντερλιν

Ιωάννινα, Σεπτέμβριος 2018

Όπως όταν τη σκόλη | Χάιντερλιν

Όπως όταν τη σκόλη πηγαίνει ο γεωργός
Να δη το πρωί τους αγρούς, αφού
Μέσ’ από νύχτα ζεστή πέφταν αστραπές πoυ δροσίζουν,
Αδιάκοπα κι’ ακόμα πέρα βροντά ο κεραυνός.
Το ρεύμα ξαναγυρίζει στην όχθη του
Και πρασινίζει ολόδροσο τo χώμα
Κι’ απ’ τη ζωογόνα βροχή τoυ ουρανού
Στάζει το κλήμα κι’ αστράφτουν
Στον ήρεμο ήλιο τα δέντρα του άλσους:
Έτσι στέκεστε μέσ’ στην καλοκαιριά
Σεις που δεν ανατρέφει ένας δάσκαλος, μα τo θαύμα
Της φύσης το δυνατό το θεόμορφο
Με το παντοτεινό της το ελαφρό της αγκάλιασμα.
Γι’ αυτό σαν φαίνεται κοιμούμενη κάποτε
Στον ουρανό ή μέσ’στα φυτά ή στους λαούς
Θλίβεται κ’ η θωριά των ποιητών.
Φαίνονται μονάχοι κι’ όμως πάντα νοιώθουν.
Γιατί κι’ αυτή νοιώθοντας αναπαύεται.

Μα τώρα ξημερώνει! Πρόσμενα και τόδα να φθάνη
Και το θέαμα, το ιερό ας είναι λόγος μου.
Γιατί αυτή που υπάρχει πριν απ’ τους αιώνες,
Αυτή που στέκεται πιo πάνω απ’ τους θεούς της δύσης και της ανατολής,
Η φυση ξύπνησε τώρα με κλαγγή όπλων
Κι απ’ τον αιθέρα ψηλά ως κάτω στην άβυσσο
Για νόμο σταθερό, σαν κάποτε, γέννημα του ιερού χάους,
Νοιώθει ξανά τον ενθουσιασμό
Αυτή που τα πάντα δημιουργεί πάλι.

Κι όπως λάμπει φωτιά στο μάτι του άνδρα
Σαν αποφάσισε μεγάλες πράξεις έτσι
Τώρα με το νέο σημάδι με τα έργα του κόσμου
Αναψε φωτιά στην ψυχή του ποιητή.
Κι ό,τι συνέβηκε πριν, μα δεν τόνοιωσαν
Είναι τώρα ολοφάνερο.
Κι αυτές που οργώσαν τον αγρό χαμογελώντας μας,
Σαν δούλες, αποκαλύφθηκαν
Οι πηγές της ζωής, οι δυνάμεις των θεών.

Ρωτάς ποιες είναι; Το πνεύμα τους πνέει στο τραγούδι
Σαν βγαίνει από τον ήλιο της μέρας και τη θερμή γη
Κι από τις θύελλες του αέρα κι από άλλες
Που πιο προετοιμασμένες σε βάθη του χρόνου
Ποιο βαρειές, πιo αισθητές για μας,
Περνούν ανάμεσα σε ουρανό και γη και μέσ’ απ’ τους λαούς
Είναι σκέψεις του κοινού πνεύματος
Που ησυχάζουν τέλος στην ψυχή του ποιητή.

Την κτυπούν ξαφνικά, τη γνώριμη
Του απείρου από καιρό, για να συγκλονισθή
Θημούμενη και να καλογεννήση
Φλογισμένη από τη θεία την αχτίδα
Ερωτικό καρπό, των θεών κι ανθρώπων έργων,
Το τραγούδι, για να μαρτυράει και για τους δυο.
Έτσι έπεσε, λεν οι ποιητές, σαν η Σεμέλη γύρεψε ορατό
Να δη το θεό, στο σπίτι της η φλόγα του
Και γέννησε η θεοκτυπημένη
Τον καρπό της θύελλας, τον Ιερό Βάκχο.

Και γι’ αυτό πίνουν τώρα φωτιά του ουρανού
Οι θνητοί χωρίς κίνδυνο.
Εμείς όμως πρέπει μέσα στις θύελλες του θεού,
Ποιητές, να στεκώμαστε με γυμνό το κεφάλι,
Για ν’ αδράξωμε την αχτίδα του πατέρα, τον ίδιον αυτόν,
Με τα χέρια μας και να προσφέρωμε στο λαό
Ντυμένο στο τραγούδι το άγιο δώρο.
Γιατί αν η καρδιά μας είναι καθαρή
Σαν των παιδιών κι’ αθώα τα χέρια μας,
Η αχτίδα του πατέρα η καθαρή δεν την καίει,
Κι όσο κι’αν τρανταχθή συμπονώντας
Τον πόνο ενός θεού, κρατάει η καρδία η αιώνια σταθερή.

[Αξιοσημείωτα απο το βιβλίο του Χάιντερλιν «Δυο Υμνοι»]

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

The BUTHIDARS

Make Hugs Not War.

Leonberger Life

The Leonberger dog breed. Information and stories.

Mindfills

Getting lost is not a waste of time

Print Test Page

Check Your Printer Quality

Poestoryporium

A paper-cut survivor

The Heavenly Cap

Everything Literature.

Αρέσει σε %d bloggers: