«Οι καλοί είναι οι δυνατότεροι. Οι πλέον υπεύθυνοι τύποι. Καλοσύνη δεν είναι να είσαι λαπάς. Αντιθέτως». | Μάρω Βαμβουνάκη

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η μπαλάντα της ζήλιας» της Μάρως Βαμβουνάκη

Απ’ την πλευρά του έρωτα δηλαδή, από την όχθη του φθόνου, από την πλευρά εκείνου που ζηλεύει, από την πλευρά εκείνου που τον ζηλεύουν. Γιατρεύεται; Δεν ξέρω… Νομίζω δύσκολα. Χρειάζεται και κάποιο θαύμα ο ψυχολόγος για βοηθό του. Όπως πάντα, δηλαδή, σε κάθε είδους θεραπεία. Ευτυχώς που τα θαύματα συμβαίνουν.

Η ζωή η ζώσα είναι άπιαστη. Σε πιθανότητες μόνο ελπίζει μια επιστήμη.

– Και πρώιμη γνώμη σου, που δεν είναι παρά των γονιών σου η γνώμη ριζώνει στον νου σου για τα καλά.

Όταν ο γονιός δε σε χορτάσει με αποδοχή, εμπιστοσύνη και αναγνώριση, όση επανάσταση κι αν κάνεις εναντίον του θα παραδέχεσαι κάθε τόσο, κυρίως στα ζόρικα περάσματα, πως δεν είσαι παρά το πρόσωπο που ο γονιός θεωρεί πως είσαι. Στα παιδικά χρόνια, που για πάρα πολλούς συνεχίζονται ισόβια, τουλάχιστον μέχρι να πεθάνουν οι γονείς –αν και όχι πάντοτε, ούτε ο θάνατος κάποιους τους αποσυνδέει-, είσαι όπως θα σου υποδείξει πως είσαι η γνώμη του γονέα. Η αντικειμενική αλήθεια κάνει πέρα, δεν την παραδέχεσαι, δεν τη γνώρισες καν.

– Δεν είναι ο μεγάλος έρωτας η αιτία που ζηλεύει, αλλά η χαμηλή του αυτοπεποίθηση. Η διαρκής φοβία του για την αξία του. Όλους και όλες με τους οποίους συνδέεται θα τους ζηλέψει με την πρώτη και ασήμαντη αφορμή.

– Ας μη σπεύσω να κολακευτώ, γνωρίζω αυτού του είδους τις γυναίκες, θα προσπαθούσε να μαγνητίσει και να κατακτήσει οποιονδήποτε στη θέση μου, και τον Κουασιμόδο. Το ζητούμενο στην περίπτωσή τους είναι η επιβεβαίωση της θηλυκής τους αξίας, όχι η απόκτηση του ενός ορισμένου άνδρα.

Τα υπερβολικά φιλάρεσκα πρόσωπα είναι συνήθως πλάσματα ανέραστα, δε δεσμεύονται, δεν αφοσιώνονται, δεν αγαπούν θερμά και προσωπικά ένα συγκεκριμένο ταίρι. Εννοείται ότι δε θυσιάζονται. Είναι πρόσωπα ερωτευμένα μόνο με τον εαυτό τους, ή καλύτερα, και όπως είπαμε, είναι ερωτευμένα με το μαρτύριο τους, αυτό φασικά απορροφά το ενδιαφέρον τους. Συνεχώς με τούτο ασχολούνται, από το σκοτεινό πάθος τους αντλούν ευτυχίες και δυστυχίες και μια αγωνία διαρκή. Έρωτας κατά μία έννοια είναι ό,τι απορροφά το πλήρες ενδιαφέρον σου, και όπου προσκολλάται εμμονικά ο νους σου. Με αυτό το μέτρο θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε αρκετά από όσα μας συμβαίνουν ή μας προβληματίζουν πάνω στον εαυτό μας και στους άλλους.

– Αυτός που δε σηκώνει «μύγα στο σπαθί του» είναι γιατί φοβάται και τη μύγα.

Η βούληση του ανθρώπου είναι από τη φύση της ελεύθερη, άλλο αν επιλέγει να σκλαβωθεί. Το γεγονός ότι κάποιος αποφασίζει να έρθει για ψυχοθεραπεία είναι μια επιλογή της ταλαιπωρημένης ελευθερίας του, αλλά είναι όντως μια ελεύθερη επιλογή. Δεν είναι πάντα εύκολο, σχεδόν ποτέ δεν είναι εύκολο.

Ο δαιμονικός εγωισμός είναι ένας κύριος λόγος για τις παθήσεις μας. Και αιτία ακριβώς να μην είναι, ο εγωισμός τις συνδαυλίζει, τις παγιώνει, μας διαμορφώνει συνθετικά τον χαρακτήρα. Η αναγνώριση του πάθους μας είναι το ήμισυ του παντός αφού η ωριμότητα με ταπείνωση μπορεί να λύσει και τα χειρότερα πάθη, που, όπως είναι λογικό, με τον χρόνο και με τη συντήρηση του παραλογισμού τους, εξελίσσονται σε παθήσεις και κακοφορμίζουν μέσα στον εγκέφαλο.

– Συλλογίζομαι πότε πότε, και ακριβώς επειδή ασκώ την επιστήμη μου, πως η υπερβολική υπέρβαση, που θέτει ως πρόταση ζωής ο χριστιανισμός, δεν είναι απαραιτήτως ένας ανέφικτος ρομαντισμός, αλλά στοιχείο τερματικό και δυνατότητα της ανθρώπινης φύσης.

– Ο λόγος που βρίθουν και πολλαπλασιάζονται οι σχέσεις μοιχείας είναι γιατί πολεμούν μανιασμένα δύο αντίπαλες γυναίκες και διεκδικούν ένα είδος άνδρα όπου, αν έλειπε από τη μέση «η άλλη» εύκολα θα τον χώριζαν, γρήγορα θα τον είχαν βαρεθεί. Η γοητεία του χτίζεται από το ότι τον θέλει μια άλλη, συμβολίζει στο τέλος ένα σημαντικό αχνό βασίλειο, έναν ονειρικό θρόνο, μια περίπου απρόσωπη αλλά συμβολικότατη φιγούρα.

– Πάντα η βασική, πρωταρχική ευθύνη ανήκει στον ενήλικο, το παιδί θα είναι η αντήχηση στη φωνή που θα βγάλει ο μεγάλος.

– Η Λένε ήταν παιδί, σε βαθμό σχεδόν τερατωδίας, και παιδί σημαίνει εγωκεντρισμός, ναρκισσισμός, δυσκολίες στις σχέσεις, αδυναμία ώριμης συναισθηματικής ανταλλαγής. Αμφιβάλλω αν θα μπορούσε να είναι σωστή και σε παιδί δικό της, γεννημένο από τη μήτρα της, από το αίμα της. Αν έρχονταν έτσι τα πράγματα και γεννούσε πριν ωριμάσει, θα μπορούσε να ζηλεύει το ίδιο της το παιδί, να είναι ανταγωνιστική μαζί του, κυρίως αν ήταν κορίτσι. Με το αγόρι της θα μπορούσε να καλλιεργήσει μια σχέση υπερβολικής κτητικότητας, τυφλής αφιέρωσής της, που θα αξίωνε και τη δική του τυφλή αφιέρωση. Δίχως μια σχετική ωριμότητα, το να γίνεις γονιός ενέχει κακούς κινδύνους για όλη την οικογένεια, και πιο πολύ ασφαλώς για το ίδιο το παιδί σου.

– Δε γίνονται αυτά. Όμως με την ειλικρινή συζήτηση, με την παροδοχή φόβων, παραπόνων και πόνων, με την αναβίωση, τις αναδρομές και κυρίως με το χρυσό κλειδί της ψυχικής γιατρειάς, τη συνειδητοποίηση, ο άνθρωπος μπορεί να ωριμάσει άμα το θέλει, μπορεί να ωριμάσει περισσότερο από κάθε άλλον, μια και ο πόνος, η δοκιμασία, όταν τα αντιμετωπίζουμε σωστά, θαρραλέα και έντιμα, είναι ανάβαση ιαματική, είναι σχολείο μέγα.

-Να γιατί πολλοί γονείς τρελαίνουν τα παιδιά τους. Τα ψέματα που μας διευκολύνουν ή μας κολακεύουν να λέμε, στην αρχή εν γνώσει μας, ποτίζουν με τον καιρό την υπόστασή μας. Χάνουμε την ευαισθησία και την αίσθηση του αληθινού, μπερδεύεται η κεραία αντίληψης και ο νους μας. Τα όρια σαστίζουν κι έρχεται μια μέρα που ένα ψέμα δεν είναι επιλογή αλλά πίστη μας. Τότε μιλάμε για ψύχωση μερική ή καθολική.

– Στον μικρόκοσμο και τον μεγάκοσμο της ατομικής ψυχής και του κόσμου υπάρχει πάντα η δυνατότητα να ξεσκλαβωθείς. Μένεις ή φεύγεις. Είναι δύσκολη η λύτρωση, αλλά δεν υπάρχει και τίποτα πιο συναρπαστικό για τη ζωή μας!

– Θα πω εδώ κάτι που διάβασα στα ελάχιστα θρησκευτικά βιβλία που έχω διαβάσει. Πως ένας σπουδαίος Γέροντας Ρώσος, ο Σωφρόνιος Σαχάρωφ αν δεν απατώμαι, συμβούλευε τους άλλους πνευματικούς πώς να συμπερυφέρονται, όταν ένας αναστατωμένος άνθρωπος καταφεύγει στη βοήθειά τους. Δεν έλεγε τι να του πεις ή πώς να τον ευλογήσεις για πρώτες βοήθειες. Συμβούλευε με αφοπλιστική αμεσότητα, με ανθρωπογνωσία: «Κάνε του ένα τσάι». Πολύ τον συμπάθησα…

– Είναι τα ανύπαρκτα που κάνουν φασαρία προσποιούμενα τα πραγματικά, αγωνίζονται να μοιάζουν με αληθινά γι’ αυτό θορυβούν έτσι, η υποκρισία δίνει συνεχώς εξετάσεις κι αυτό καταντάει στη ζωή μπελάς.

– Από ένα σημείο κι ύστερα, όλοι μας, και ο καθένας μόνος, είμαστε εξαίρεση. Μάλλον από εκεί και πέρα αρχίζει η χώρα που λέμε πρόσωπο, ή μοναδικότητα, ή ατομική ύπαρξη. Λέγεται πως έρωτας είναι η ανακάλυψη της μοναδικότητας του άλλου, το ίδιο συμβαίνει και με μια καλή ψυχανάλυση’ αναλύοντας και συζητώντας, να οδηγήσεις τον άλλο στην ερημιά του που τρέμει, στην εξαίσια ερημιά της δικής του μοναδικότητας. Το πώς θα σταθεί εκεί, το τι θα κάνει μετά, είναι μια άλλη κουβέντα.

Το πένθος του άλλου είναι μια περιοχή που μονάχα μόνος του πρέπει να διανύσει.

– Ο Φρόιντ μισήθηκε τόσο από την πολιτισμένη Δύση, ένα μέρος της Δύσης, διότι την αναμφισβήτησε την αναμφισβήτητη αγιότητα της κάθε μητέρας. Ισχυρίστηκε με πόνο αλλά και πείσμα πως, ναι, υπάρχουν μάνες που δεν αγαπούν το παιδί που γέννησαν, το νιώθουν βάρος το μισούν κιόλας κάποτε, το αισθάνονται αντίπαλο, το ζηλεύουν, το χρησιμοποιούν για νοσηρά συμφέροντα.

– Ο κανόνας πάντως είναι πως τα παιδιά στην καρδιά τους κρίνουν σωστά. Η αγνότητα είναι δίκαιη.

– Από την εμμονή να τα καταλάβουμε μια ώρα αρχύτερα όλα, όλα όσα κρύβονται πίσω από την κάθε συνήθεια, από την κάθε τυχαία ίσως πράξη, βιαζόμαστε, να συναρμολογούμε σύνολα και να κατηγοριοποιούμε μοναδικότητες. Και ως πασίγνωστο, η γενίκευση είναι η αρχή για λάθη και ανοησίες. Μα ο ανθρώπινος εγκέφαλος, ο ανθρώπινος ψυχισμός είναι πολύ πιο έξυπνος, πιο ευρηματικός και περίπλοκος από κάθε είδους επιστήμη, και όλο μας μηδενίζει την κόλα, ας είμαστε τουλάχιστον σοβαροί.

Έχουν και οι γονείς τις αδυναμίες τους και τις διαστροφές τους, δε γίνεται κανείς άγγελος μόνο και μόνο επειδή γέννησε μωρό.

– Ποτέ δε χάνονται οι άνθρωποι. Μονάχα οι ήδη και από πάντα χαμένοι.


ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ: Άλλα άρθρα σχετικά με την συγγραφέα Μάρω Βαμβουνάκη


 

– Οι Ρώσοι λέει θεωρούν καλό τέλος σε ένα βιβλίο το να μάθουν την αιτία που συνέβησαν «όλα αυτά».

– Συμβαίνουν δυστυχώς και ευτυχώς τέτοιες μεταβιβάσεις, τέτοιες μεταφορές, όπου άδικα πληρώνουν κάποιοι αδύναμοι, κάποιοι άσχετοι, κάποιοι του χεριού μας, την οργή μας που προέρχεται από άλλους με τους οποίους δε γίνεται να παλέψουμε, μας ξεπερνάει.

Ζηλεύω είναι σύγκριση δικαιολογημένη ή παράλογη εμμονική σύγκριση με δικαιολογημένα ή παράλογα συμπεράσματα. Μια σύγκριση όπου, ό,τι και να λες, ό,τι και να φανερώνεις, εσύ βγαίνεις στα μάτια σου ο μειωμένος.

– Όμως ο αληθινός γονιός δε συγκρίνει αγαπώντας, καμιά αγάπη αληθινή δεν κάνει συγκρίσεις, γιατί η αγάπη η αληθινή είναι η ανακάλυψη της μοναδικότητας του αγαπώμενου. Με τι να συγκρίνεις τον μοναδικό; Πως να ζηλέψει όποιος αισθάνεται μοναδικός από τέτοια αγάπη;

Η μια ματιά προς τα σκοτάδια σου φέρνει την άλλη, η όραση συνηθίζει, προσαρμόζεται και διακρίνει τις σκιές, αρχίζει να φωτίζει ο τρομαχτικός τόπος, φωτίζει από τον οφθαλμό σου που είναι το δικό φως, ο λύχνος σου.

– Τί τέλειο να σε φοβηθεί ο φόβος σου! Τί μεγαλειώδης τούτη η νίκη του ανθρώπου!

Η αλήθεια είναι η αξιοπρέπειά μας, άμα φέρεσαι άφοβα και χωρίς ιδιοτέλεια, αξιοπρεπώς, οι άλλοι σου δίνουν αξία. Είναι μυστήριο πράγμα οι δυνατότητες, οι φυσικές και οι μυστικιστικές, της αλήθειας.

– Και με τον εαυτό της οργίστηκε. Και, όπως είπα, οργίστηκε που κόλλησε έτσι υπερβολικά σε ένα πλάσμα, σε δυο πλάσματα, που δεν ήταν γεννημένα για να γεννήσουν παιδιά, για να μεγαλώσουν παιδιά, για να γίνουν πατέρας και μητέρα της, πλάσματα ανώριμα και εγωιστικά, όπως οι περισσότεροι από εμάς εξάλλου. Εντάξει εκείνοι, αλλά τόσο χαζή και η ίδια ξαναείπε για πολλοστή φορά.
«Θα τους έκανες ποτέ φίλους σου τούτους τους δυο, τούτο το μοιραίο ζεύγος των γονέων σου, αν τους γνώριζες κάπου, κάπως, σήμερα;»

Η φαντασία, καλή μου Λένε, είναι ωφέλιμη μονάχα για τη δημιουργικότητα, για την τέχνη, έτσι και υποκαταστήσει τη ζωντανή ζωή είναι ασθένεια.

«Οι καλοί είναι οι δυνατότεροι. Οι πλέον υπεύθυνοι τύποι. Καλοσύνη δεν είναι να είσαι λαπάς. Αντιθέτως».

– Τον καταστρέφεις τον άλλον όταν του επιτρέπεις τόσα εγωιστικά, τόσα παράλογα, τον καταστρέφεις και καταστρέφεσαι.

– Τον χρόνο τον νικάμε μονάχα όταν είμαστε μέσα στον εαυτό μας.

– Αχ, Θεέ μου, τι κόλαση κουβαλάμε στη φαντασία μας, στους λογισμούς μας, στο πώς σκηνοθετούμε εκείνο που φοβόμαστε ότι θα γίνει…Τι κόλαση οι σκέψεις της αναμονής! Μας ρουφάει τη δύναμη η σκηνοθεσία που κάνουμε.

by SearchingTheMeaningOfLife

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

JoeFlash

Joe Flash was an entertainer many decades ago in the era of Wimbo the Wonderdog and the Children of the Lost Planet. Many careers later he lives on and reflects on a much changed world. But some things never change, do they?

From The Funeral Birds To As The Crow Flies

The ongoing journal of a Gothic storyteller and nature lover.

Mágica Mistura

Espaço poético, rotineiro e alternativo

Photear

To make photos of someone or something (Spanglish)

Costa de Souza

Caricatura | Ilustração

Spirituelle

Lebensberatung

Αρέσει σε %d bloggers: