«Μόνο μαζί μπορούμε να εξοικειωθούμε ο ένας με τον άλλον, και μόνο όταν μπορούμε να χωρίσουμε έχει αξία το να είμαστε μαζί.» | Χόρχε Μπουκάι

Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων – Οκτώβριος 2018

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Γράμματα στην Κλαούντια» του Χόρχε Μπουκάι

Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις.
Θέλω τη γνώμη σου χωρίς συμβουλές.
Θέλωνα με εμπιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις.
Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν’ αποφασίζεις για μένα.
Θέλω να με προσέχεις χωρίς να με ακυρώνεις.
Θέλω να με κοιτάς χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σ’ εμένα.
Θέλω να με αγκαλιάζεις χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ.
Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια χωρίς να με σπρώχνεις.
Θέλω να με υποστηρίζεις χωρίς να με φορτώνεσαι.
Θέλω να με προστατεύεις χωρίς ψέματα.
Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις.
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν.
Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις.
Θέλω να ξέρεις… πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου
Χωρίς όρους.

– «Η υγεία συνίσταται απλά και μόνο στο να συνειδητοποιείς πως ό,τι είναι, είναι.»

– Δηλώνω μάλλον εραστής της αρμονίας, εχθρός του απόλυτου και ερωτευμένος με την πιθανότητα το Α και το αντί-Α να συνυπάρχουν αλληλοεξαρτώμενα.

– Ο Κρισναμούρτι γράφει: «Ένα φλιτζάνι είναι χρήσιμο μόνο όταν είναι άδειο».

– Ο Νίτσε λέει πως η μνήμη και η υπερηφάνεια διαφωνούσαν: η μνήμη υποστήριζε πως έτσι είχε συμβεί, και η υπερηφάνεια πως δεν υπήρχε περίπτωση να είχε συμβεί έτσι. Κοιτάχτηκαν… και η μνήμη παραδέχτηκε την ήττα της!

– 1. Την εμπειρία τη ζούμε κατά τρόπο συνολικό, με όλο μας το είναι (ολιστικά, όπως θα έλεγε και ο Φριτς Περλς). Η προκατάληψη είναι μόνο διανοητική.
2. Η εμπειρία μπορεί να μπαίνει διαρκώς σε αμφισβήτηση, χωρίς συγκρούσεις. Η προκατάληψη είναι καθοριστική και δεν επιτρέπει αναθεωρήσεις.
3. Η εμπειρία μας φέρνει σε επαφή με το γεγονός που ζούμε. Η προκατάληψη αποτρέπει αυτήν την επαφή.
4. Συμπερασματικά: η εμπειρία εμπλουτίζει τις αισθήσεις μας, τα συναισθήματα μας, τα βιώματα μας, τη φαντασία μας… Η προκατάληψη μας μικραίνει και μας παγιδεύει.

– Ένα μονοπάτι χωρίζεται στα δυο… από τη μια βελούδο κι από την άλλη αγκάθια. Αν εγώ πάρω τον βελούδινο δρόμο μόνο και μόνο γιατί τα αγκάθια με τραυματίζουν, ενώ εσύ γιατί το απαλό βελούδο σε γοητεύει, τότε εσύ «επιλέγεις» ενώ εγώ «κάνω διαλογή».

– Προσοχή, όμως, δεν είμαι υπεύθυνος για όσα αισθάνομαι (ναι, είμαι υπεύθυνος για τον χειρισμό των αισθημάτων μου αλλά όχι δεν είμαι υπεύθυνος για ό,τι αισθάνομαι) γιατί αυτό που νιώθω δεν το επιλέγω εγώ’ γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να κάνω για να νιώσω κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που νιώθω.

– Η φαντασία είναι ένα ισχυρό εργαλείο του μυαλού που όπως όλα τα εργαλεία, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χτίσει κάτι πανέμορφο ή για να υψώσει κάτι φρικιαστικό. Επίσης, μπορεί και να καταστρέψει. Για εμάς τους γκεσταλ- τικούς, η φαντασία είναι ένας απ’ τους τρεις πυλώνες της συνειδητοποίησης (οι άλλοι δυο είναι οι αισθήσεις και τα βιώματα).

Νευρωτικός είναι κάποιος που περνάει τη μισή του ζωή βάζοντας παγίδες και την άλλη μισή πέφτοντας μέσα.

Η σιγουριά είναι -σε γενικές γραμμές- απότοκο της αμφιβολίας, και από αυτήν την άποψη το δεν ξέρω εκφράζει ένα άνοιγμα και γίνεται ο πιο θετικός δρόμος προς την πραγματικότητα.

– Πιστεύω ακράδαντα πως αν όλοι μπορούσαμε να συνειδητοποιήσουμε αυτή τη διαφορά -αυτό το όριο που θέτει το δέρμα μας— μεγάλο μέρος των τσακωμών, των απογοητεύσεων, των προσδοκιών και των θυσιών που μας βασανίζουν θα έβρισκαν τον φυσικό τους θάνατο.

– Πόσο διαφορετικό πράγμα είναι ο στόχος [«στοχεύω»: ρίχνομαι εμπρός) από την προσδοκία («προσδοκώ»: περιμένω). Στην προσδοκία, η στάση μου είναι παθητική: απλά περιμένω να συμβεί κάτι.

– Η συνέπεια του να βιώνω τις επιθυμίες μου ως ανάγκες είναι πως, αν το προσδοκώμενο δεν πραγματωθεί, έχω την αίσθηση πως εκμηδενίζομαι.
Και, παρεμπιπτόντως, αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα για το πως επινοείται ένας φόβος. Γιατί ο φόβος είναι πάντα μια επινόηση της σκέψης, «μια απογοήτευση του παρελθόντος που την προβάλλουμε στο μέλλον», όπως διδάσκει κι ο ίδιος ο Κρισναμούρτι.

– Αν, όπως σου έλεγα, το μόνο πραγματικό είναι το τώρα, τότε όλα αυτά που έχω αποθέσει στο παρελθόν ή στο μέλλον είναι δημιουργήματα του μυαλού μου, ως τέτοια δεν υπάρχουν.

Ευτυχία είναι (ναι!) ν’ αφήνεις όλα όσα είναι να συμβούν (όλα!) να συμβαίνουν.

– Ας υποθέσουμε για μια στιγμή πως έχεις πράγματι κάνει ένα λάθος.
Και;
Τι πρόβλημα έχεις με τα λάθη σου;
Ζεις τα λάθη σου σαν σφάλματα.
Και «σφάλλω» πάει να πει «αποτυγχάνω».
Το αποτυγχάνω προϋποθέτει πως κάτι προσδοκούσα να πετύχω.
Μια προσδοκία είναι μια προκατάληψη.
Μια προκατάληψη θέτει όρους.
Και οι όροι είναι πάντα μια πόρτα που κλείνω στον εαυτό μου.
Αν ζεις τα λάθη σου σαν σφάλματα, κλείνεις πόρτες.
Το λάθος είναι ένα μέρος της διαδικασίας της μάθησης (δεδομένου ότι, όπως ήδη ξέρεις, χωρίς λάθη δεν υπάρχει εξέλιξη).

Το να κάνω λάθος είναι το αποτέλεσμα ενός νέου τρόπου δράσης’ είναι ένας τρόπος δημιουργίας. Όταν κάνω λάθος συνειδητοποιώ το θάρρος μου και μερικές φορές, γιατί όχι, συνειδητοποιώ και τις ανόητες πλευρές μου.

Αν σ’ αγαπώ και μ’ ενδιαφέρεις, τότε μπορεί να σου προτείνω να αναθεωρήσεις αυτά που βλέπεις σ’ εμένα γιατί (προσοχή εδώ!) ίσως να έχουν επίσης σχέση και μ’ εσένα (και ίσως εδώ πρέπει να προσέξουμε το ίσως, και επίσης το επίσης).

Κανείς δεν ξε-αναπτύσσεται.

– Για την Γκεστάλτ, αυτό το θέμα της διακοπής (και η αφετηρία του: η πάλη μεταξύ δύο διάσπαρτων και ανολο- κλήρωτων καταστάσεων που διεκδικούν στο φόντο την επίλυσή τους), είναι το σημείο εκκίνησης όλων των θεραπευτικών εργασιών.

– Το γεγονός της εντονότερης ανάμνησης των ημιτελών εργασιών εις βάρος των ολοκληρωμένων, γνωστό από εκείνη την εποχή ως αποτέλεσμα Ζάιγκερνικ, ερμηνεύτηκε τότε ως απόδειξη ύπαρξης ενός συστήματος κινητήριας δύναμης που μπαίνει στην υπηρεσία μιας εργασίας από τη στιγμή της έναρξής της και η οποία, βέβαια, εξαντλείται μόνο όταν η εργασία τελειώσει. Στην αντίθετη περίπτωση, παραμένει ως αιωρούμενη ενέργεια, μη διαθέσιμη για άλλες εργασίες.

– Δεν θα ήταν σωστό να σε αφήσω να μπερδευτείς. Δεν λέω να περνιέσαι για κέντρο ξένων κόσμων. Θα ήταν φρίκη, για παράδειγμα, να συναντηθούμε και να προσπαθήσω να γίνω το κέντρο του κόσμου σου ή, ακόμα χειρότερα, να σου ανοίξω χώρο για να γίνεις εσύ το κέντρο του δικού μου.Αυτό, όχι!
Όταν εσύ κι εγώ συναντηθούμε
θα είμαστε δυο κόσμοι που συνέπεσαν,
δυο σύμπαντα σε επαφή.
Εσύ ένα σύμπαν με κέντρο εσένα,
κι εγώ ένα σύμπαν με κέντρο εμένα,
Θα είναι τέλεια!
Μην αμφιβάλλεις,
Όταν εσύ κι εγώ συναντηθούμε…

«Ο ύπνος είναι που κλείνει τα μάτια κι όχι τα κλειστά μάτια που φέρνουν τον ύπνο».

– Γιατί η ποιότητα σχετίζεται με την επιθυμία. Εξαιτίας κάποιας παγίδας που μας έστησαν στα χρόνια εκπαίδευσής μας, τείνουμε να πιστεύουμε πως η ποσότητα θα μετατραπεί σε ποιότητα.

«Ζητώ», σημαίνει πως ανακοινώνω με σαφήνεια την επιθυμία μου και σου επιτρέπω να πείς ναι ή όχι’ σου δίνω την ευκαιρία να επιλέξεις.
Στην απαίτηση, αντιθέτως, αποκλείω εξαρχής το όχι ως απάντηση. Αυτό που εγώ θέλω είναι αυτό που εσύ πρέπει να κάνεις· αυτό που σου αντιστοιχεί να κάνεις.
Μέσα μου εγώ έχω ήδη αποφασίσει(;) πως πρέπει να μου πεις ναι.

Αν δεν μπορώ να αποχωριστώ εκείνο που σήμερα δεν βρίσκεται εδώ, δεν θα μπορέσω ποτέ να νιώσω ελεύθερος ώστε να δημιουργήσω σχέση με αυτό που αυτή τη στιγμή βρίσκεται εδώ μαζί μου.

Μόνο μαζί μπορούμε να εξοικειωθούμε ο ένας με τον άλλον, και μόνο όταν μπορούμε να χωρίσουμε έχει αξία το να είμαστε μαζί.

– Αυτό διαφοροποιεί μέσα μου την αγάπη, από τρία πράγματα που συνηθίζουμε να μπερδεύουμε με το ρήμα αγαπώ:
Είμαι ερωτευμένος
Θέλω
Χρειάζομαι.

– Το Λεξικό της Βασιλικής Ακαδημίας λέει για το πάθος:»1. Πάθημα. 2. Το αντίθετο της δράσης.3.Ενθουσιώδης ζήλος. 4. Ψυχική ταλαιπωρία ή συναισθηματική διαταραχή».

– Στον αντίποδα, γνωρίζω κι άλλους που μπορούν να βιώσουν ένα συναίσθημα μόνο αν το συσχετίσουν με κάποιο εφήμερο πάθος τους, γιατί αυτό που φοβούνται είναι το συναισθηματικό βάθος. Αυτοί συνηθίζουν να δημιουργούν σχέσεις πάθους, όμως, λίγες μέρες ή μήνες αργότερα, αρχίζουν να παραπονιούνται πως η σχέση τους δεν είναι πια η ίδια με πριν και την εγκαταλείπουν απαξιώνοντάς την, αφού το πάθος έχει λήξει.

– Αν μπορούσα να διαλέγω εγώ πώς θα νιώθω για τους ανθρώπους γύρω μου, θα διάλεγα να ερωτεύομαι όσο πιο έντονα μπορώ.

Κάτω από ένα πάθος που σβήνει, θα διάλεγα να αναπτυχθεί ένα συναίσθημα.

Θα διάλεγα να μη φοβόμαστε -ούτε εγώ ούτε κι ο άλλος- το φθίνον πάθος, αλλά να μάθουμε να αντικαθιστούμε την ένταση με το βάθος.

Θα διάλεγα, μετά το πάθος, το συναίσθημα να ήταν η αγάπη κι όχι μόνο η επιθυμία.

Και, τέλος, θα επέλεγα την εκδοχή να μπορώ να ερωτεύομαι πού και που τον άνθρωπο που αγαπώ.

– Πρώτα πρώτα, τι έχεις πάθει και θέλεις να ξέρεις με σιγουριά τί νιώθει ο άλλος; Το μόνο έγκυρο, τρόπον τινά, είναι αυτό που νιώθεις εσύ’ όχι αυτό που νιώθει εκείνος. Όλα τ’ άλλα είναι η προσπάθειά σου να αυτοεπιβεβαιωθείς.

– Ο Πόρτσια λέει: «Αν εγώ είμαι εγώ επειδή εσύ είσαι εσύ κι εσύ είσαι εσύ επειδή εγώ είμαι εγώ, τότε ούτε εγώ είμαι εγώ ούτε εσύ είσαι εσύ. Αλλά, αν εγώ είμαι εγώ γιατί εγώ είμαι εγώ κι εσύ είσαι εσύ γιατί εσύ είσαι εσύ, τότε ναι: εσύ είσαι εσύ κι εγώ είμαι εγώ».

– «Τώρα θα νιώσεις κρύο», ο υπνωτισμένος ιεραρχεί πρώτα τα λόγια του υπνωτιστή κι έπειτα τις δικές του αισθήσεις.
Κατά κάποιον τρόπο, όλοι ζούμε σαν υπνωτισμένοι.
Μας έχουν επαναλάβει τόσες φορές τα ίδια πράγματα... τα έχουμε ακούσει από τους γονείς, τους θείους, τους δασκάλους και τους γείτονές μας… τα έχουμε διαβάσει σε βιβλία και περιοδικά… έχουμε δει τα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα να υπακούουν σ’ αυτά τα λόγια χωρίς να τα αμφισβητούν ποτέ…
Και τελικά καταλήξαμε υπνωτισμένοι. Πιστεύουμε περισσότερο σ’ αυτά τα λόγια παρά στις αισθήσεις μας.

– Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων:
Στην πρώτη, αυτός που όταν κρυώνει χαρίζει όλα του τα ζεστά ρούχα. Στη δεύτερη, αυτός που όταν κρυώνει φοράει όλα του τα ζεστά ρούχα. Και μια τρίτη, όπου αυτός που κρυώνει ανάβει μια φωτιά για να ζεσταθεί κι αυτός κι όσοι θέλουν να χαρούν τη ζέστη.
Ο πρώτος άνθρωπος έχει αυτοκτονικές τάσεις: θα πεθάνει από το κρύο.
Ο δεύτερος είναι μίζερος και θα πεθάνει μόνος.
Ο τρίτος είναι ένα φυσιολογικό ανθρώπινο πλάσμα, ώριμο και εγωιστικό (όντως, αν ανάβει φωτιά είναι γιατί κρυώνει ο ίδιος).
Εγώ θα ήθελα να είμαι κάποιος που ανάβει χιλιάδες φωτιές και, ακόμα περισσότερο, θέλω να είμαι αυτός που μαθαίνει σε χιλιάδες ανθρώπους πως να ανάβουν φωτιές.
Τι δίχως άλλο, δεν είμαι ταπεινός.

ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ

– Η δημιουργική πρόβλεψη λειτουργεί και αμφίδρομα. Είναι απολύτως πιθανό να πετύχω κάτι όταν πιστεύω πως είναι εφικτό. Είναι απολύτως απίθανο να πετύχω κάτι όταν πιστεύω πως είναι ανέφικτο.

– Πρώτα, δίνω γιατί μου δίνουν,
μετά δίνω για να μου δώσουν,
μετά, δίνω για να πάρουν αυτό που δίνω μόνο για τη χαρά του να δίνεις.

– Στην πραγματικότητα, αν σε εξιδανικεύω το κάνω επειδή δεν σε αποδέχομαι. Αν σε αποδεχόμουν, δεν θα είχα ανάγκη να σε εξιδανικεύσω.

Η αποτυχία συνεπάγεται κάποια πρότερη προσδοκία, κι εγώ δεν είχα καμία μαζί της.

– Αυτή είναι η ανάκλαση: κάνω σ’ εμένα αυτό που θα ήθελα να κάνω στους άλλους.

– Η ενοχή (που είναι η ταύτιση με την απαίτηση του άλλου)
στην πραγματικότητα δεν διαθέτει δική της ενέργεια. Η ενοχή είναι η αντανάκλαση της μνησικακίας.

Η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι σαν γνωριμία με καινούριο άνθρωπο.

– Ωραία λοιπόν. Όταν είμαι ικανός να θέσω σαφή όρια στη σχέση μου μ’ εσένα, όταν πρόθεσή μου δεν είναι να
ταυτιστώ μαζί σου αλλά να σε πλησιάσω με βάση τις διαφορές μας, όταν δεν επιδιώκω να εισβάλω στο χώρο σου και πόσο μάλλον εσύ στο δικό μου, όταν ξέρω μέχρι που, τότε και μόνο τότε νομίζω πως είμαι σε θέση να επικοινωνήσω μαζί σου.

Δεν υπάρχει γήρανση κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης.

– Λίγο επειδή, όπως λέει ο Πόρτσια: «Γερνούν μοναχά τα χρόνια που μένουν κι όχι τα χρόνια που περνούν», κι άλλο λίγο επειδή η ζωή μας(τα ‘λεγα εγώ) είναι σαν μια διαδρομή που κανείς δεν έχει διανύσει πριν. Πως να σκεφτείς να περπατήσεις στην παραλία δίπλα στη θάλασσα… χωρίς να αφήσεις ίχνη;

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Sweet Jaw

Cooking and more by Pseudo Bong

4000 Wu Otto

Drink the fuel!

MyPersonalBlog

Un sito dove io possa esprimere le mie opinioni e i miei pensieri

blog viaungarettidue

18-3-2022 ( testi e fotografie dell'autore)

Grazia Palmisano

Parole lette Parole scritte

I wonder what this button does...

random sharings from Larry

VIXEN of VERSE

Poetry with Attitude & Gratitude

Luminous Destiny

Knowing Your Worth ~ Owning Your Life

Αρέσει σε %d bloggers: