Κι όμως, είναι ένα αίσθημα βαθιάς, πικρής, ασήκωτης ενοχής. Αισθάνομαι ένοχη – όχι για κάτι συγκεκριμένο, αυτό θα το καταλάβαινα και θα το άντεχα, όλοι μας φταίμε για κάτι, κι εγώ προφανώς δεν αποτελώ εξαίρεση. Αισθάνομαι… απροσδιόριστα ένοχη, λες και φταίω για όλα τα κρίματα αυτού του κόσμου | Τίνη Φακίνου

nostalgia_magritte_lion_wings

*Νοσταλγία* by Renė Magritte

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «ΕΝΟΧΗ» της Τίνη Φακίνου

😿 Εκείνη τη στιγμή το πιστεύω ότι με μισεί – άλλωστε δεν με φιλάει ποτέ, κάτι δείχνει αυτό, έτσι;

😿 Μας δένουν τόσα πολλά – κι ας μην το δέχεται-, τον ξέρω καλύτερα απ’ όλους όπως μόνο μία έξυπνη ερωμένη μπορεί να ξέρει έναν άντρα, γι’ αυτό και μερικές φορές τον λυπάμαι – αυτό το λαμπερό αλλά ανέκφραστο βλέμμα, αυτή η ανάγκη να παίζει συνέχεια κάποιο ρόλο, σαν να μην μπορεί να αντέξει τον εαυτό του…

😿 Η οργή μου είχε περιέργως καταλαγιάσει. Είναι μεγάλη παρηγοριά να μοιράζεσαι με κάποιον το θυμό σου.

😿[ Ένα αγρίμι είμαι – να με σέβεσαι. Έχω αντέξει πολλά για να κερδίσω το προνόμιο να ζω, έχω παλέψει, έχω γεμίσει άσχημες, φριχτές πληγές, που λίγο έλειψε να με σκοτώσουν, μα επέζησα.
Κρύφτηκαν σε μία σπηλιά σ’ ένα μακρινό δάσος, που ποτέ το χώμα του δεν θα πατήσεις, κι έμεινα εκεί, καιρό πολύ, να τις γλείφω με μία αγάπη που δεν ήξερα ότι έκρυβα μέσα μου, μέχρι που τις γιάτρεψα. Τις βλέπεις τις ουλές; Το αντίτιμο ήταν, μην κοιτάς αλλού με απέχθεια.
Ένα σημαδεμένο μα ασυμβίβαστο αγρίμι είμαι – να μείνεις κοντά μου, πώς μπορείς;]

😿 Αλήθεια λέω, δεν φταίω για τίποτα, κάποιοι μου τη φόρτωσαν αυτή την ενοχή κι εγώ την κουβαλώ σαν τιμωρία ανέκκλητη, κι έχω μία φρικτή υποψία ότι θα την κουβαλώ για πάντα, μέχρι το τέλος.

😿 Μπορώ να αποκτήσω παιδιά – μα δεν θα το κάνω. Δεν θα είχα τίποτα να τους δώσω. Είμαι πολύ εγωίστρια για να μοιραστώ κάτι με οποιονδήποτε άλλο.

😿[ Και τους δυο σου εαυτού τους αγαπώ και τους θέλω, και τον γλυκό και το πικρόχολο, και τον άντρα και τον άναντρο, και το φίλο μου και τον εχθρό μου. Γιατί όλα αυτά εσύ είσαι, κι αν εσύ δεν το δέχεσαι εγώ μπορώ να τα αντέξω – το θέλω να τα αντέξω.]

😿 Τα ξέρεις όλα αυτά; Νομίζω ότι τα ξέρεις, είσαι πολύ οξυδερκής για να μην έχεις καταλάβει. Γι’ αυτό σ’ αρέσει τόσο να κάνεις τους άλλους να πονούν, για να τους αναγκάζεις να μοιραστούν το μαρτύριο της διαφορετικότητας σου. Σαν φταίχτες τους βλέπεις γι’ αυτό που έγινες.

😿 [Κι αυτό που έκανες μου έφερε στη μνήμη κάτι.
Εκείνη την υπέροχη αίσθηση που σε κατακλύζει όταν σ’ αγαπούν και σ’ το λένε και το εννοούν και δεν λένε ψέματα απλώς και μόνο γιατί κάτι θέλουν από σένα και δεν σε προδίδουν μέχρι το τέλος και είναι πάντα εκεί όταν χρειάζεσαι κάποιον να μοιραστείς μια χαρά ή μια λύπη ή κάποιον να σου απαντήσει σε κάτι ή να σε βοηθήσει να βρεις μόνη σου την απάντηση – αυτό είναι το καλύτερο, το προτιμώ – και σε αγκαλιάζουν γιατί το θέλουν, όχι για να σε κάνουν να πιστέψεις ότι σ’ έχουν ανάγκη, και σε δέχονται όπως είσαι και δεν σε κατηγορούν επειδή είσαι αυτή που είσαι, δηλαδή διαφορετική από εκείνους -μα η διαφορετικότητα δεν είναι η ταυτότητα του καθενός μας; – και δεν χώνουν το δάχτυλο στις πληγές σου για να ματώσεις κι άλλο και δεν σε κοροϊδεύουν επειδή δεν είσαι τέλεια όπως εκείνοι νομίζουν ότι είναι και δεν ξεχνούν μόλις καταλάβουν ότι αυτό ήταν, στέρεψες, δεν μπορούν να πάρουν τίποτε πια από σένα, και σου χαμογελούν επειδή χαίρονται που σε βλέπουν κι όχι γιατί το χαμόγελο τους κάνει πιο όμορφους και σ’ αφήνουν να χωθείς στην αγκαλιά τους όταν κλαις αντί να σε χαστουκίσουν για να πάψεις να τους ενοχλείς και σε σέβονται επειδή το αξίζεις κι επειδή έτσι είναι αυτά τα πράγματα, κάθε ζωή είναι άξια σεβασμού, και δεν θέλουν να σε κάνουν κάτι άλλο απ’ αυτό που είσαι γιατί έτσι θα είσαι πιο βολική για τα δικά του σχέδια και δεν σε εγκαταλείπουν ποτέ όταν λες σε χρειάζομαι, είναι πάντα εκεί μαζί σου, γιατί νοιάζονται.
Αυτό μου θύμισε, το πόσο ωραία είναι να σε νοιάζεται κάποιος. Μα αυτό εμένα δεν μου συνέβη ποτέ.]

😿 Μόνο που όταν έμενα πονάς, τον εαυτό σου πονάς πιο πολύ -θα το δεις κάποτε.

😿 [Δεν του αρέσει να σκέφτεται. Τις φοβάται τις σκέψεις γιατί ξέρει ότι κλέβουν δύναμη – κι αυτός θέλει να είναι δυνατός-, γιατί ξέρει ότι οδηγούν πολλές φορές σε αδιέξοδοκι αυτός θέλει να έχει πάντα όσο το δυνατό περισσότερες εναλλακτικές λύσεις-, γιατί ξέρει ότι μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις πράγματα για τον εαυτό σου και τους άλλους που ούτε καν που υποπτευόσουν –κι αυτός δεν θέλει να μάθει.]

😿 Και τι να την κάνω την αγάπη σας, έτσι όπως εσείς την παραμορφώνετε; Τί με ενδιαφέρει αν με αγαπάτε ή όχι; Ποιος σας δίνει το δικαίωμα να χρησιμοποιείται τόσο επιπόλαια μία έννοια που την ουσία της ποτέ δεν νοιαστήκατε να σεβαστείτε;
Με αγαπάτε – μα δεν με θέλετε όπως είμαι, να με μεταλλάξετε σε κάτι που θα σας βολεύει περισσότερο επιδιώκετε.
Με αγαπάτε – όσο σας είμαι χρήσιμη,
Με αγαπάτε – όσο είμαι πρόθυμη να συμβιβαστώ.
Με αγαπάτε – όσο με χρειάζεστε για να κολακεύσετε τον εγωισμό σας.
Δεν τη χρειάζομαι την αγάπη σας’ καλύτερα ζω χωρίς αυτήν.
Είναι ανελεύθερη η αγάπη, είναι περιορισμός, είναι ουτοπία, είναι βεβήλωση της ψυχής μου.
Δεν σας επιτρέπω να αγαπάτε.
Μα εκείνος μου είπε μόνο ότι με θέλει’ κι αυτό ήταν ό,τι πιο έντιμο έκανε ποτέ απέναντί μου.
Πόσο καθάρια είναι αυτή η λέξη, πόσο γαλάζια, πόσο ανακουφιστηκά μονοσήμαντη.
Επιθυμία ένωσης μ’ ένα κορμί, μόνο αυτό.

😿[ Ποτέ δεν μέτρησε η γνώμη σας για μένα. Περιγράφετε ένα τέρας με δύο κεφάλια που δεν υπάρχει, αποκύημα της ανικανότητάς σας να με καταλάβετε είναι.
Δεν είμαι τίποτα απ’ όλα αυτά. Δεν βλέπετε καλά, άλλες φορές γιατί δεν θέλετε κι άλλες γιατί δεν μπορείτε. Αν σας ακούσει κανείς, θα νομίσει ότι μιλάτε για εκατό διαφορετικούς ανθρώπους.
Μία είμαι – άγνωστη για σας.]

😿 Σας ξεχνάω όλους’ δεν υπάρχετε για μένα, όπως κι εγώ ανύπαρκτη ήμουν τόσο καιρό για σας.
Δεν θα σας λείψω.
Κι αυτό θυμώνει – και πονάει.

😿 Νιώθω πως είμαστε ό,τι έχουμε ζήσει. Πως ό,τι βλέπουμε, ό,τι ακούμε, ό,τι αισθανόμαστε, μπαίνει βαθιά μέσα μας, ριζώνει κάτω από το δέρμα μας, προσκολλάται στα κύτταρά μας και σχηματίζει μία κρούστα νοθεύοντας την αρχική τους μορφή, αλλοιώνοντας τη δομή που τους έχει δώσει η φύση, καταστρέφοντας ή ενισχύοντας τους συνεκτικούς δεσμούς που εξασφαλίζουν την αρμονική τους συνύπαρξη.
Οι όμορφες εμπειρίες σμιλεύουν όμορφους, υγιείς, παντοδύναμους ανθρώπινους Θεούς.
Οι άσχημες εμπειρίες δηλητηριάζουν το αίμα μας, χαρακώνουν σάρκα μας, θολώνουν τη λάμψη στα μάτια μας. Μας γερνάνε.
Αν είναι όμορφα τα μάτια μου, είναι γιατί έχω δει κάτι όμορφο.

😿 είμαστε κι αυτό που νιώθουμε αποφασισμένοι να ζήσουμε -κι εγώ είμαι πάντα συνεπής στις αποφάσεις μου.

😿 [Μ’ αρέσει να ξεπερνάω τα όρια μου. Είναι το πιο γοητευτικό παιχνίδι, η πιο σαγηνευτική δοκιμασία.
Το επιδιώκω, το προκαλώ- ένα κάλεσμα στο θάνατο και στη ζωή είναι ταυτόχρονα.
Να ανακαλύψω μέχρι που μπορώ να φτάσω – η περιέργεια μου είναι ασίγαστη λαχτάρα.
Κι ύστερα; Και ύστερα από το ύστερα; Πιο πέρα; Παρακάτω; Πού είναι το τέλος; Ή μήπως δεν υπάρχει τέλος;]

😿 Αν νικούσα, θα έπαιρνα παράταση ζωής – μέχρι την επόμενη μάχη.
Αν με νικούσαν, θα πέθαινα ατιμασμένη.
Κι έτσι συνήθισα να ζω. Εθισμένη στον πόλεμο. Τόσο, που καμιά φορά, όταν δεν υπάρχει πια λόγος να επιτίθεμαι για να αμυνθώ, όταν δεν υπάρχει πια αντίπαλος, αναγκάζομαι να εφευρώ έναν, αντάξιό μου.
Τον πιο δυνατό και ευάλωτο ταυτόχρονα – τον ίδιο μου τον εαυτό.
Ο ιδανικός μου εχθρός.

😿 Όχι φυγή. Όχι όνειρο. Όχι ουτοπία.
Αλήθεια κι επιστροφή κι επιβεβαίωση ήταν για μένα τα βιβλία‘ κι ακόμα είναι.

 

😿[ Κι όμως, είναι ένα αίσθημα βαθιάς, πικρής, ασήκωτης ενοχής. Αισθάνομαι ένοχη – όχι για κάτι συγκεκριμένο, αυτό θα το καταλάβαινα και θα το άντεχα, όλοι μας φταίμε για κάτι, κι εγώ προφανώς δεν αποτελώ εξαίρεση. Αισθάνομαι… απροσδιόριστα ένοχη, λες και φταίω για όλα τα κρίματα αυτού του κόσμου.

 

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Meganisi Life

Έλλη Καββαδά

!mprográfika

located somewhere between "hands" and soul

concordance

για μια α-συμπτωτική χρονικότητα

Αρέσει σε %d bloggers: