«Στα θερμοκήπιά μου δεν μπαίνει άλλος κανείς παρά μόνο εγώ κι εκείνος που τα φροντίζει.»~Γκυ Ντε Μωπασάν

made by Sofoklis

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ο Οξαποδός» του Γκυ Ντε Μωπασάν

– Μακάρι να ήμουν νεκρός, αν ήξερα οτι κάποιος με σκέφτεται, όπως σκέφτομαι εγώ εκείνον.

– Ο Μωπασάν δεν τρέφει καμίαν αυταπάτη. Είμαστε δέσμιοι ενός τυφλού μηχανισμού που μας γεννά και μας θανατώνει. Κι η μόνη διέξοδος του ανθρώπου απ’ αυτή τη φυλακή, το ανήλιαγο υπαρξιακό βάραθρο, το μόνο του καταφύγιο δεν είναι άλλο απ’ τον εκούσιο θάνατο ή την τρέλα.

– Για τον ψαρά η στεριά είναι φυλακή, ενώ το ποτάμι, τις ασέληνες νύχτες, φαντάζει απέραντο. Ένας ναυτικός αισθάνεται εντελώς διαφορετικά για τη θάλασσα. Μπορεί συχνά να είναι σκληρή και κακιά, σύμφωνοι, φωνάζει, όμως, ουρλιάζει, είναι ντόμπρα η θάλασσα η μεγάλη’ ενώ το ποτάμι είναι σιωπηλό και ύπουλο. Δε φοβερίζει, κυλάει πάντοτε αθόρυβο, μα τούτη η αιώνια κίνηση του νερού που κυλά θαρρώ πώς είναι τρομακτικότερη κι απο τα πελώρια κύματα του Ωκεανού.

Ο φόβος (και φόβο μπορούν να να νιώσουν και οι πιο ριψοκίνδυνοι άνθρωποι) είναι κάτι το τρομερό, ένα φοβερό αίσθημα, κάτι σαν διάλυση της ψυχής, ένας φρικτός σπασμός της σκέψης και της καρδιάς, που και μόνο η ανάμνησή του προκαλεί ρίγη αγωνίας.

– Είμαστε απομακρυσμένοι ο ένας από τον άλλο περισσότερο κι από τ’αστέρια, κυρίως πιο απομονωμένοι, αφού η σκέψη είναι ανεξερεύνητη.

-Όταν θελήσουμε να γίνουμε ένα, η ορμή του ενός προς τον άλλο το μόνο που κάνει είναι να μας πληγώνει αμοιβαία.

Ύστερα από κάθε φιλί, ύστερα απο κάθε αγκάλιασμα, η ερημιά μεγαλώνει. Τί σπαραγμός, τί τρόμος!

– Δεν ομολογώ σε κανέναν αυτό που πιστεύω, αυτό που σκέφτομαι κι αυτό που αγαπώ. Έχοντας συνείδηση της φρικτής ερημιάς, όπου είμαι καταδικασμένος, κοιτάζω τα πράγματα, χωρίς ποτέ να εκφράζω τη γνώμη μου. Τί να τις κάνω τις γνώμες, τις διαφωνίες, τα γούστα, τις πεποιθήσεις! Μην μπορώντας να μοιραστώ τίποτε με κανέναν, είμαι τελείως αδιάφορος ως προς τα πάντα. Η σκέψη μου, αόρατη, παραμένει ανεξερεύνητη. Στις καθημερινές ερωτήσεις έχω έτοιμες κοινότοπες φράσεις για ν’ απαντώ κι ένα χαμόγελο που λέει «ναι», όταν δεν θέλω να μπω στον κόπο να μιλήσω. Με καταλαβαίνεις;

– Όταν εκείνη διαβαίνει, νιώθεις πώς ανήκει σε μια φυλή διαφορετική απ’ ό,τι οι συνηθισμένες γυναίκες, μια φυλή πιο αιθέρια και πιο θεϊκή.

Στα θερμοκήπιά μου δεν μπαίνει άλλος κανείς παρά μόνο εγώ κι εκείνος που τα φροντίζει.

– Η αυτοκτονία ! μα είναι η δύναμη εκείνων που δεν έχουν πια δύναμη, η ελπίδα όσων δεν πιστεύουν άλλο πια, το υπέρτατο θάρρος των ηττημένων.

– Σε μια φράση του Μοντεσκιέ οφείλω την ξαφνική έκλαμψη της σκέψης μου. Στην εξής: «Ένα όργανο περισσότερο, ένα λιγότερο να περιείχε ο οργανισμός μας και θα ‘χαμε μιαν εντελώς άλλη αντίληψη των πραγμάτων.

by SearchingΤheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Meganisi Life

Έλλη Καββαδά

Αρέσει σε %d bloggers: