Δύο μαζί μπορούν ν’ αντέξουν τον κόσμο. | Στέφαν Τσβάιχ

photo by EvAr

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Στέφαν Τσβάιχ «Κλαρίσα»

– Χρόνια ολόκληρα είχαν χαθεί από τη θύμησή της, ενώ υπήρχαν βδομάδες, μέρες ή και ώρες που ήταν σαν να τις είχε ζήσει μόλις χθες· τόσο πολύ απασχολούσαν ακόμη την ψυχή της και το βλέμμα που έστρεφε μέσα της. Κάποιες φορές νόμιζε, ένιωθε μάλλον, πως δεν είχε ζήσει παρά ένα απειροελάχιστο μέρος της ζωής της συνειδητά, με πλήρη διαύγεια πνεύματος και συναισθήματος‘ το υπόλοιπο το είχε χάσει μέσα στη σκοτεινιά της κούρασης ή της προσήλωσης σ’ ένα καθήκον χωρίς νόημα.

Κανείς ποτέ δεν κατάφερε τίποτε πολεμώντας την τρέλα του. Ούτε εγώ.

– Η γνώση δεν είναι καν σε θέση να μας εξασφαλίσει την ευτυχία. Αντίθετα, πιστεύω ότι είναι πιο ευτυχισμένοι όσοι δεν υποψιάζονται καν τις αδυναμίες τους! Καλύτερα να μη γνωρίσετε ποτέ το αδύνατο σημείο σας.

– Τελικά δε θα μου ξεφύγετε, δε θα ξεφύγετε από τον εαυτό σας. Υπομονή· Κάποια στιγμή όλοι έρχονται αντιμέτωποι με την τρέλα τους.

Εγκαταλείποντας τις συνήθειές μας ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας.

– Σεις βλέπετε την υπόθεση απ’έξω, εγώ τη βλέπω από μέσα. Κι από μέσα κολλάει κανείς σ’ ένα σωρό λεπτομέρειες.

Οι μεγάλες θέσεις είναι επικίνδυνες γι’ ανθρώπους με μέτρια προσόντα. Κι όταν αναγκάζεσαι να ξεπεράσεις τις δυνάμεις σου και τον εαυτό σου, ο χαρακτήρας σου τελικά αλλοιώνεται.

– Τίποτε δεν είναι αφηρημένο. Είναι το ίδιο πράγμα που έλεγε κι ο Γκαίτε: «Όσες περούκες κι αν φορέσεις, με μπούκλες αμέτρητες, όσο ψηλά τακούνια κι αν στερεώσεις κάτω από τα πόδια σου, θα μείνεις πάντα αυτό που είσαι.»

– Αχ, τους αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους, τους ήσυχους και πράους, τους αθόρυβους, τους διακριτικούς και μετρημένους: αυτοί είναι οι Δυνατοί και οι Δίκαιοι που πάνω τους στηρίζεται ο κόσμος σύμφωνα με τη Βίβλο.

– Πώς θα ήταν όμως, αν για μια φορά μαζεύονταν όλοι αυτοί οι ανώνυμοι, που άλλο ενδιαφέρον και άλλο συμφέρον δεν έχουν παρά να ζήσουν ήσυχα κι ειρηνικά; Θα ήταν η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο.

Η δημοκρατία μας παραμεγάλωσε, το ίδιο και ο σοσιαλισμός μας. Δεν αποτελούν πια αληθινές κοινότητες: Έχουν καταντήσει μηχανισμοί οργανώσεις. Πρέπει να μάθουμε να περιορίζουμε τις φιλοδοξίες μας, να επιστρέψουμε σε μεγέθη μικρότερα πιο ανθρώπινα, σε ομάδες και σε ενώσεις μικρότερης κλίμακας. Αυτές θα επιζήσουν, όταν θα γκρεμιστεί ο μεγάλος κόσμος.

– Η ξένη σημαία είναι γι’ αυτούς σαν το κόκκινο πανί μπροστά στον ταύρο. Πρέπει να απαλλαγούμε από τους σωβινισμούς! Στο διάβολο οι πατρίδες.

Ένας τόπος δεν αποκτά αξία χάρη στους σπουδαίους νεκρούς του. Αποκτά αξία χάρη στους ζωντανούς του. Όχι όμως τους αρχηγούς και τους ανώτερους – η ζωή συνεχίζεται με τους ανώνυμους.

– Το άτομο πρέπει να ξεπερνάει τον εαυτό του. Τι είχα όταν δε σε είχα γνωρίσει ακόμη; Ήμουν τελείως μόνος. Δύο μαζί μπορούν ν’ αντέξουν τον κόσμο.

by SearchingΤheMeaningOfLife


One response to “Δύο μαζί μπορούν ν’ αντέξουν τον κόσμο. | Στέφαν Τσβάιχ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Obbverse

A touch of whimsy. Why not?

Profusión Real Estate

Te mostramos tu hogar

Zeit der Reife

Meine Bilder, Gedanken und Emotionen

Natis Gartentraum

Alles rund um den Garten, Ausflüge und mehr

The daily addict

The daily life of an addict in recovery

In Pursuit of My First Love

Returning to the First Love

Daily Inspiration - Lisa's Thoughts

Living Your Life—God’s Word—Application Series

Min Vardag med allt vad det innebär...

Livet och allt som hör dit. #postkontusionelltsyndrom # #chrochet #palettblad #virka #sticka

Αρέσει σε %d bloggers: