👀 Μόνο τότε αντιλήφθηκα ένα καταπληκτικό γεγονός, δηλαδή ότι η ζωή δεν είναι διαδρομή ευθύγραμμη αλλά κυκλική. Ό,τι κι αν κάνεις, θα επιστρέψει στο ίδιο ακριβώς σημείο. Ένας φεγγίτης ανοίγει για να κατέβουμε στη γη, ένας φεγγίτης ανοίγει για να μας ρουφήξει ψηλά. | Σουζάννα Ταμάρο

loop_men_cartoon

made by Sofoklis

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η ψυχή του κόσμου» της Σουζάννα Ταμάρο

👀 Αυτός ο γιος δεν ήταν θλιμμένος αλλά σαστισμένος. Ίσως έτσι συμβαίνει πάντα, όταν φεύγει και δεύτερος γονιός. Ξαφνικά βρίσκεσαι ολομόναχος, και μέσα στη μοναξιά σου αλλάζουν πολλά, δεν υπάρχει πια κανένας για να του εναντιωθείς. Το τέλος που κατά φυσική ακολουθία διαγράφεται στον ορίζοντα είναι το δικό σου.

👀 Μου άρεσε να με ξυπνάει η μητέρα μου και έτσι, μόλις άκουγα τα βήματα της, έκλεινα ξανά τα μάτια, ήταν κάτι σαν παιχνίδι. Ίσως μία μέρα για να δώσουν χαρά στο Θεό, όλοι οι νεκροί θα κάνουν πως έχουν ήδη πεθάνει. Σ’ ένα συμφωνημένο σινιάλο, θα το βάλουν στα πόδια από την κόλαση, τον παράδεισο και το καθαρτήριο, για να τρέξουν όλοι στο μέρος όπου τους είχαν θάψει.

👀 Ότι η μητέρα μου ήταν συνένοχή το κατάλαβα πολύ αργότερα, στα μισά της εφηβείας μου, όταν εκείνη, αντί να με υπερασπίζεται, άρχισε να μου επιτίθεται. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι όσο κι αν φαινόταν ακατανόητο, τρελό, παράλογο, το πιο σημαντικό ήταν η σχέση των δυο τους: η ραδιοφωνική σαπουνόπερα του μίσους. Τόσα χρόνια εγώ έκανα τον θόρυβο του βάθους.

👀 Όποιος δίνει κλοτσιές τις καρέκλες και στους τοίχους, σκεφτόμουν, είναι μόνο ένας τύπος που φοβάται. Ένας τιποτένιος φοβητσιάρης, με μία βρισιά μόνιμα στα χείλια του. Δεν είχε κανένα μεγαλείο ο πατέρας μου, τίποτα αξιομνημόνευτο. Δε θα του έδινες το χέρι ούτε για να διασχίσει το δρόμο, άσε πια αν βρισκόταν στο χείλος ενός γκρεμού.

👀 Πάντως ένα πράγμα τουλάχιστον το είχα καταλάβει: αν σκοτώνεις χωρίς στολή, είσαι δολοφόνος‘ αν σκοτώνεις με στολή κερδίζεις μετάλλια ανδρείας.

👀 Τα υπερευαίσθητα άτομα παθαίνουν συχνά κάτι παράξενο, μεγαλώνοντας γίνονται πιο σκληρά.

👀 Τώρα ξέρω ότι θα αρκούσε ένα άτομο, ένα μόνο, για να γίνει διαφορετική η μοίρα μου. Θ’ αρκούσε ένα βλέμμα, ένα απόγευμα που θα περνούσαμε μαζί, ένα ίχνος κατανόησης. Κάποιος με μια σμίλη στο χέρι’ με μία σμίλη και με την ικανότητα να σκάψει για να σπάσει το καλούπι της κιμωλίας μέσα στο οποίο ήμουν εγκλωβισμένος.

👀 Εκείνος μου εξήγησε ότι η δομή του ανθρώπινου είδους είναι σαν μιας πυραμίδας. Στην πυραμίδα, αυτοί οι δύστυχοι βρίσκονται στην πιο χαμηλή βαθμίδα, εκεί όπου ο έμψυχος κόσμος ενώνεται με τον αδρανή. Εμείς αντίθετα είμαστε στο ψηλότερο σημείο, στην κορυφή. Το επίπεδο της συνείδησής μας μας έχει ανεβάσει εκεί πάνω. Όπως αυτοί είναι σε επαφή με τη γυμνή γη, έτσι εμείς είμαστε σε επαφή με τον ατελεύτητο αέρα του ουρανού. Είμαστε κλεισμένοι σ’ αυτό το ψυχιατρείο εξαιτίας του νόμου των αντιθέτων. Για διαφορετικούς λόγους, το πιο χαμηλό και το πιο ψηλό επίπεδο, και τα δύο, ενοχλούν όποιον φυτοζωεί στη μέση. Ή καλύτερα το ένα ενοχλεί και το άλλο αποτελεί απειλή.

👀 «Δεν υπάρχει τίποτα εκτός από σένα», μου απάντησε εκείνη καθησυχαστικά. «Αυτό που ονομάζεις διάβολο είναι οι ανασφάλειές σου, οι φόβοι που κουβαλάς μαζί σου από νήπιο».

👀 Με τη δυστυχία θα ερχόταν και η κακία. Να σιχαίνεσαι τον εαυτό σου και να κάνεις κακό στους άλλους είναι δύο όψεις του ίδιου συναισθήματος. Δεν είχα στόφα δολοφόνου, η κακία μου θα ήταν ευτελής, φτηνή, πειράγματα, εξευτελισμοί, συκοφαντίες, ασήμαντες κακοήθειες. Αυτό ήταν πάντα το φέρσιμό του πατέρα μου.

👀 Το πιοτό ήταν μία επιλογή που την έκανα με καθαρό μυαλό, δεν ήμουνα ποτέ θύμα του και αυτό αλλάζει το παιχνίδι, καταλαβαίνεις; Το θέμα είναι αν υπομένεις τα πράγματα ή να διαλέγεις εσύ να τα κάνεις. Είχα την επιθυμία να εξερευνήσω μία διαφορετική κατάσταση της συνείδησης, να κάνω τους άλλους να πιστέψουν πως είχα χάσει τον εαυτό μου. Με ενδιέφερε το όριο, αυτό είναι το όλο.

👀 Για την ώρα εσύ ξέρεις μόνο πως είσαι διαφορετικός και αυτό είναι ήδη πολύ σημαντικό. Εξακολούθησε να μη λυγίζεις, να ζεις έξω από τις τροχιές και θα δεις ότι αργά ή γρήγορα η κλήση σου θα έρθει να σε ανταμώσει.

👀 Υπάρχουν δυο τρόποι για να βγεις από τη μετριότητα. Ο ένας είναι η τέχνη και ο άλλος η δράση. Συνδέονται μεταξύ τους, αλλά η δράση είναι ανώτερη από την τέχνη, γιατί δεν συνεπάγεται κανενός είδους ανάμιξή σου. Μόνο ένας καλλιτέχνης το κατάλαβε κι αυτός ήταν ο Ρεμπώ. Πρώτα έγραψε ποιήματα και έπειτα πήγε στην Αφρική να πουλήσει όπλα.

👀 Ακόμα και ο οποίος γεννήθηκε στο βούρκο, είπα τότε μέσα μου, μπορεί κάποια στιγμή να κάνει πίσω, να καθαριστεί, να εξαγνιστεί και να επιστρέψει στην αρχική αθωότητα. Μα ποια είναι η αρχική αγνότητα; Ίσως είναι μόνο αυτό, δηλαδή η κατάσταση όπου δεν μας έχει αγγίξει ακόμα ο πόνος.

👀 Ήταν, ή πιο σωστά, είστε όλοι ίδιοι. Έρχεστε από την επαρχία, θέλετε να κάνετε κινηματογράφο, πιστεύετε ακράδαντα πως είστε καλλιτέχνες, μπορεί και μεγαλοφυΐες, και για να μου αποδείξετε την αξία σας, φτάνετε όλοι εδώ με ένα βιβλίο ή μ’ένα σενάριο στο χέρι. Θα σκέφτεσαι πως είμαι κακός, αλλά κάνεις λάθος. Κοίταξε γύρω σου σε τούτο το σαλόνι, τί βλέπεις; Βιβλιοθήκες, βιβλιοθήκης από το πάτωμα ως το ταβάνι, δεν υπάρχει πια ένα ράφι άδειο, και ξέρεις τι βρίσκεται σε αυτές τις βιβλιοθήκες; Μόνο κλασικοί συγγραφείς. Να γιατί δεν θέλω το βιβλίο σου, όπως δεν θέλησα πότε και τα βιβλία των άλλων. Εσείς γράφετε για να αποδείξετε πως είστε όμορφες ψυχές κι εμένα δεν μου καίγεται καρφί για τις όμορφες ψυχές σας. Αν σε τριάντα χρόνια κάποιος θα λέει ακόμα ότι αυτό το βιβλιαράκι σου είναι αριστούργημα, ίσως τα διαβάσω και ίσως του βρω μία θέση στη βιβλιοθήκη μου, για την ώρα όμως είναι αδιάφορο.

👀 Να πως κατάντησε σήμερα η λογοτεχνία. Φυτώριο σαχλών αυτοβιογραφιών. Οι νέοι δεν διαβάζουν πια, μολύνουν όμως στην ατμόσφαιρα με τις κοινοτυπίες τους. Και ισχυρίζονται ότι παράγουν τέχνη!

👀 Όποιος ενεργεί μόνος του ενεργεί σαν τρεις.

👀 Σύμφωνα με τον Ανδρέα η φιλία ήταν το υψηλότερο συναίσθημα. «Στη φιλία «, έλεγε ο Ανδρέας δεν υπάρχουν ομίχλες και υποκρισίες. Η ευχαρίστηση των αισθήσεων βρίσκεται μακριά, απομένει η ευχαρίστηση του πνεύματος, και το πνεύμα αποβλέπει σε ανώτερα πράγματα. Δίνεις και τη ζωή σου για να σώσεις ένα φίλο, ενώ τις περισσότερες φορές η ερωμένη σου αφαιρεί τη ζωή. Απομυζά την ενεργητικότητα και τις ιδέες σου, θέλει την ηδονή και, μετά την ηδονή, τη σιγουριά της κοινωνικής θέσης και ύστερα από αυτό, αναπόφευκτα, έρχονται τα παιδιά και τότε είσαι πραγματικά ξοφλημένος. Δεν σε βλέπει ποτέ ως άτομο, είσαι μόνο μία σκάλα για να αναρριχηθεί κάπου, ο προφανής θόρυβος με τον οποίο γεμίζει το κενό των ημερών της.

👀 Μόνο στον άνθρωπο η λαγνεία δεν έχει όρια. Νόημα στα πράγματα θα έπρεπε κανονικά να δίνει η λογική, αλλά η λογική βγαίνει πάντα χαμένη στη μάχη της με το ένστικτο και έτσι ο κόσμος προχωράει σέρνοντας αναπόφευκτα μαζί του τις αθλιότητες και τις μεταμέλειές του.

👀 Δεν υπάρχει μεγάλο όραμα, κανένα μεγαλείο, χωρίς την απόσπαση από τη σάρκα. Δεν κυρίσουν αναίτια οι θρησκείες την αγνότητα. Η ενέργεια που δεν βρίσκει διέξοδο, χαρίζει τελειότητα και δύναμη, δεν υπάρχουν παραπετάσματα μπροστά στα μάτια σου, το τραγούδι των σειρήνων σε αφήνει αδιάφορο, είσαι ελεύθερος, η μεγάλη αλυσίδα της προσκόλλησης δεν αποτελεί πια μέρος της ζωής σου. Η επιλογή είναι στο χέρι σου, ή έτσι ή στη λάσπη του χοιροστασίου.

👀 Το μεγαλύτερο μέρος του θηλυκού γένους είναι αιχμάλωτο των διαθέσεών του, ζει ανάμεσα σε ορμονικές διακυμάνσεις και αρχέγονες επιθυμίες. Όταν όμως δεν συμβαίνει αυτό και οι γυναίκες κατορθώνουν να ανέλθουν, μπορείς να βρεις εκπληκτικά πλάσματα, πολύ ανώτερο από τους περισσότερους άντρες. Ανάμεσα σε εκείνες και τους αγγέλους η διαφορά είναι ελάχιστη. Είναι όντα θηλυκά αλλά εμποτισμένα με ανδρικές αρετές. Γνωρίζουν τη φιλία, την πίστη, την καθαρότητα και όλα τα πιο υψηλά αισθήματα. Μόνο στο πλευρό τους μπορείς να νιώσει ο άντρας την ευτυχία της πληρότητας. Δύο θελήσεις που ενώνονται για μία μόνο επιδίωξη, όπως ο Δάντης και η Βεατρίκη, όπως ο Λανσελότ και η Γενέβρη. Αυτός είναι ο προορισμός ενός ανώτερου έρωτας.

👀 Είναι φυσικό. Ύστερα από μερικά χρόνια γάμου, παραχωρεί πάντα κάνεις στον εαυτό του κάποια ελευθερία.

👀 Κοντά της, το παρελθόν μου, η σαβούρα του παρελθόντος μου, είχε εξαφανιστεί. Συχνά αισθανόμουν σαν παιδάκι, που μόλις είχε ανοίξει τα μάτια του για να δει τον κόσμο. Ολα ήταν κατάπληξη, συγκίνηση. Ζούσα μέσα στα μάτια ενός άλλου ανθρώπινου πλάσματος. Σ’ αυτό το βλέμμα δεν υπήρχε περιφρόνηση ή εκνευρισμός αλλά πάθος, εκείνη ζούσε για μένα και εγώ για εκείνη. Υπήρχε η αναμονή της συνάντησης και η πραγμάτωση της, μια κυκλική κίνηση που μου φαινόταν τέλεια τέλεια και αιώνια.

👀 Υπήρχε μέσα μου ένας εχθρός και δεν θα κατόρθωνα να δω το πρόσωπό του, έστω και χωρίς να ξέρω το όνομά του, είχα υποταχτεί στις θελήσεις του, κάθε μέρα μου έλεγε «κάνε τουτο, κάνει εκείνο» κι εγώ υπάκουα. Κάθε προσταγή του απέβλεπε σε ένα μοναδικό σκοπό, την καταστροφή μου.

👀 Κι όμως ξέρω πως υπήρχαν, εγώ ο ίδιος μια μακρινή μέρα είχα φυτέψει τους σπόρους, έπρεπε να ανασκουμπωθώ και να απομακρύνω τα συντρίμμια, να ανασυνθέσω τις γλάστρες, να προσθέσω λίπασμα στο χώμα, να ποτίσω κι έπειτα να περιμένω υπομονετικά, ελπίζοντας ότι σύντομα θα έβγαινε ο ήλιος.

👀 Ίσως όλα εκείνα τα χρόνια της σύγχυσης και του πόνου είχαν χρησιμεύσει σε ένα μόνο πράγμα: με έκαναν να καταλάβω ότι δεν ήμουν καλλιτέχνης, αλλά μόνο ένα άτομο κάπως πιο ευαίσθητο από τα άλλα.

👀 Ανεξήγητα ήμουν ακόμα ζωντανός και αυτό ήταν ήδη αρκετό.

👀 Το δρόμο εσύ τον χάραξες κι όχι άλλοι, έφτανε να κάνεις ένα βήμα και θα έβγαινες από αυτόν. Όμως μια αόρατη γραμμή σε κρατάει αιχμάλωτο, νομίζεις ότι είναι κάποια ψηλά τείχη κι όμως είναι μόνο ένα νήμα, αρκεί να σηκώσεις λίγο το πόδι για να το περάσει.

👀 Με είχε περιφρονήσει με είχε θελήσει διαφορετικό’ με τα χρόνια είχα καταλάβει ότι και διαφορετικός να ήμουν, πάλι θα με περιφρονούσε. Ήμουν έτσι κι αλλιώς λάθος, ήταν λάθος που είχα έρθει στον κόσμο. Τώρα όμως ο ανυπεράσπιστος ήταν εκείνος. Αντί να βρυχιέται, να βρίζει, να κλωτσάει τα πάντα, έμενε ζαρωμένος σε ένα κρεβάτι και με φωνή φοβισμένη ρωτούσε – ρωτούσε εμένα: «μπορώ να παίξω;»

👀 [ Μόνο τότε αντιλήφθηκα ένα καταπληκτικό γεγονός, δηλαδή ότι η ζωή δεν είναι διαδρομή ευθύγραμμη αλλά κυκλική. Ό,τι κι αν κάνεις, θα επιστρέψει στο ίδιο ακριβώς σημείο. Ένας φεγγίτης ανοίγει για να κατέβουμε στη γη, ένας φεγγίτης ανοίγει για να μας ρουφήξει ψηλά.]

👀 Από τη γέννησή μας μας διδάσκουν ότι η ζωή είναι φτιαγμένη για να οικοδομούμε, Κι όμως αυτό δεν είναι αλήθεια, γιατί αυτό που οικοδομούμε, γκρεμίζεται αργά ή γρήγορα, κανένα υλικό δεν είναι τόσο ανθεκτικό ώστε να κρατήσει αιώνια. Η ζωή δεν είναι φτιαγμένη για να οικοδομούμε, αλλά για να σπέρνουμε. Στον πλατύ κυκλικό χορό, από το φεγγίτη της αρχής ως εκείνον του τέλους, περνάει και απλώνεται ο σπόρος. Ίσως δεν τον δούμε να βλασταίνει, γιατί όταν θα ξεμυτήσει, εμείς δεν θα υπάρχουμε πια. Δεν έχει καμία σημασία. Σημαντικό είναι να αφήνουμε πίσω μας κάτι ικανό να φυτρώσει και να μεγαλώσει.

👀 Για χρόνια και χρόνια είχα ζήσει σαν πλαστικό κλωνάρι, είχα ξεχάσει τη μυρωδιά της γης και των εποχών της, το θόρυβο των βημάτων στο παγωμένο χώμα. Είχα ξεχάσει την τόσο σύντομη στιγμή, που εκδηλώνεται η χαρά, η ευτυχία, να είσαι ένα πλάσμα ανάμεσα στα δημιουργημένα πλάσματα, μια ανάσα ανάμεσα σε όσα ανασαίνουν γύρω σου.

👀 Για τριάντα χρόνια είχα κινηθεί προς μία κατεύθυνση. Η κατεύθυνση ήταν εκείνη που με απομάκρυνε από τους γονείς μου. Είχα φερθεί σαν το σκύλο του Παβλώφ με το κουδουνάκι του: το εξαρτημένο αντανακλαστικό με έσπρωχνε να κάνω πάντα το αντίθετο. Σε αυτή τη φυγή μου δεν είχα οικοδομήσει τίποτα. Ούτε είχα οικοδομήσει ούτε είχα σπείρει τίποτα. Έσφιγγα τις γροθιές μου και τις έβρισκα άδειες. Δεν είχα πια κανένα λόγο να τις σφίγγω, γιατί η αιτία της εναντίωσής μου είχε χαθεί. Ο πατέρας μου και η μητέρα μου είχαν πεθάνει, σύμφωνα με τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Η κίνησή μου εναντίον τους δεν είχε νόημα πια. Γύρω μου υπήρχε ένα μεγάλο και αναπάντεχο κενό. Μήπως έπρεπε να γεννηθεί μία αντίστροφη κίνηση αλλά ενάντια σε τι; Ήμουνα πολύ κουρασμένος ακόμα και για να το σκεφτώ. Κουρασμένος από την άδεια κόπωση κάποιου που δεν έκανε τίποτα, κάποιου που περπάτησε πολύ και έμεινε στο ίδιο σημείο.

👀 [ Συγχωρώντας έχουμε συγχωρεθεί, πεθαίνοντας επανερχόμαστε σε μία αληθινή ζωή.]

👀 Στο τελευταίο κομμάτι της ορειβασίας νιώθεις πάντα δυσφορία και τρόμο, κρύο και μοναξιά και το φόβο του θανάτου. Η φυσική επιλογή ισχύει και για τις ψυχές, δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, γιατί το έντονο φως κάνει τα πάντα διαυγή δεν έχουν όλοι το ψυχικό σθένος που χρειάζεται για να αντέξουν την ακτινοβολία.

👀 Ο πατέρας μου ήταν πάντα ένα ήπιο πλάσμα, όταν μία μύγα βούιζε στο δωμάτιο, τη φυλάκιζε σ’ ένα ποτήρι κι έπειτα άνοιγε το παράθυρο για να την αφήσει ελεύθερη. Κι όμως σ’ αυτόν ακριβώς αποδίδω την μαύρη πλευρά μου.

👀 Αυτή είναι η άλλη όψη του νομίσματος. Όποιος βάζει στον εαυτό του ερωτήματα, όποιος διατηρεί μέσα του το σπόρο μιας συνείδησης, δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεται τη μεγάλη ανισότητα που μας περιβάλλει. Είναι το υγιές σημείο από όπου ξεκινάει η τρέλα. Νιώθουμε τότε την υποχρέωση να διορθώσουμε την κατάσταση, κάπου βαθιά μέσα μας φωλιάζει ένα αίσθημα ενοχής ή δικαιοσύνης – δύο λέξεις για να οριστεί το ίδιο πράγμα.

👀 «Ο άνθρωπος είναι τεμπέλης», μου αποκρίθηκε εκείνη τη φορά, «αν θέλει να πάει κάπου, διαλέγει πάντα τον πιο σύντομο δρόμο. Για να φτάσει στο κακό, αρκεί να απλώσει το χέρι του, για να κάνει το καλό, απαιτείται προσπάθεια. Πάρα πολλές φορές ξεχνάμε ότι εμείς αποφασίζουμε. Το κακό είναι πιο φανερό, το καλό λιγότερο, Αυτό όμως δεν είναι σωστό κίνητρο για να διαλέγουμε τον πιο σύντομο δρόμο

👀 Σου έγραψα πιο πάνω για την ορθολογική πίστη της μητέρας μου, αν οι ρίζες της ήταν κάπως λιγότερο βαθιές, το πιο πιθανό ήταν να μην μου είχε φανερώσει τίποτε. Αλλά ήταν φτιαγμένη έτσι, κυκλοφορούσε με έναν πυρσό στο χέρι και μόλις ένα πράγμα δεν ήταν και τόσο καθαρό, τον έστρεφε κατά πάνω του. Ήθελε φως παντού. Σε αυτήν όμως τη θέλησή της υπήρχε και ένα μειονέκτημα, το φως που κουβαλούσε μαζί της ήταν τεχνητό, ανίσχυρο να διαλύει τα πυκνά σκοτάδια.

👀 Τι είναι αυτή η σοφία; Να ζεις αρμονικά με τους νόμους της φύσης. Ο νόμος που κυριαρχεί στη φύση είναι η εντροπία. Ζείς και καταστρέφεις, τότε είσαι σοφός.

👀[ «Ξέρετε κάτι», άρχισε εκείνη, «δεν ξέρω αν σας το είπε ποτέ κανείς, αλλά έχετε ένα μεγάλο ελάττωμα…»
«Δηλαδή;»
«Τη γενίκευση. Το μόνο που κάνετε είναι να κρίνετε και, κρίνοντας, χωρίζετε τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Επειδή εγώ φοράω ορισμένο ένδυμα, το ράσο της μοναχής, νομίζετε ότι έχετε το δικαίωμα να μου αποδώσετε μία ολόκληρη σειρά προκατασκευασμένων αισθημάτων που βρίσκονται στο δικό σας κεφάλι. Κατά τη γνώμη σας, θα έπρεπε να μοιράζω φράσεις γλυκερά όμορφες, να έχω ένστικτο βλέμμα όπως κάποιοι άγιοι. Για σας, εγώ δεν είμαι ένα ανθρώπινο πλάσμα που ακολούθησε μία διαδρομή, που έκανε λάθη και πόνεσε όπως όλοι οι άλλοι. Για σας είμαι μόνο μία εικόνα που είχατε αποφασίσει από την αρχή να τη φτύσετε αυτή την εικόνα. Ισχυρίζεστε οτι δεν διστάζετε να παρατηρήσετε σε βάθος τα πράγματα, αλλά ένα βλέμμα διεισδυτικό δεν χρησιμοποιεί ποτέ στάμπες. Η ζωή του Πνεύματος είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τις αντιθρησκευτικές φλυαρίες με τις οποίες γεμίσατε το κεφάλι σας. Εσείς κρίνετε και επαναστατείτε, στην πραγματικότητα όμως δεν έχετε την παραμικρή ιδέα για το αντικείμενο το οποίο κρίνεται και στο οποίο εναντιώνεστε. Δεν μπορώ να δώσω άφεση στον πατέρα σας και δεν μπορώ να τον κρίνω, η ιστορία του είναι μία ιστορία μεγάλου πόνου και το μόνο αίσθημα που μπορώ να εκφράσω είναι βαθιά συμπόνια. Συμπόνια για τη μοίρα του, για τη στιγμή που είχε τη δυνατότητα μιας διαφορετικής επιλογής και δεν βρήκε τη δύναμη να την κάνει.]

👀 «Η εξάρτηση, αυτό είναι το μεγάλο σφάλμα. Πέρασαν δυο χιλιάδες χρόνια από τότε που ο Χριστός κατέβηκε στη γη και όλοι εμείς φερόμαστε ακόμα σαν νήπια, περιμένουμε να μας ταΐσουν στο στόμα. Και αν δεν γίνεται το τάισμα, μιλάμε για προδοσία. Μα ποιος είπε ποτέ ότι ο Θεός πρέπει να ενεργεί αντί για μας; Εκείνος μας έδωσε τη δυνατότητα να μην εξαρτιόμαστε από άλλον, να μπορούμε να επιλέγουμε. Με αυτό έδειξε ότι τα δημιουργήματά του έχουν την ικανότητα να αγαπούν. Το καλό, το κακό, βρίσκονται στα δικά μας χέρια. Από αυτή την άποψη, έχετε δίκιο. Εκεί ψηλά δεν υπάρχει κανείς που μας ετοιμάζει την παπάρα, η ζωή μας δεν είναι η ζωή των βυζανιάρικων. Θα ήταν βέβαια βολικό, αλλά τι νόημα θα δίναμε στη ζωή μας, αν είχαν προκαθοριστεί όλα από την αρχή;»

👀 Η καλόγρια είχε πει ότι φθόνος είναι ο φόβος μήπως δεν μας αγαπούν αρκετά. Εκείνη τη στιγμή αυτό ήταν αλήθεια, μέσα στη μοναξιά και στο σκοτάδι, τα λουλούδια είχαν γίνει εχθροί μου, τα λουλούδια και όλα τα όντα, τα πλάσματα που απλώς ήταν ζωντανά. Μισούσα το θρίαμβο της ζωής, το αυθαίρετο και τυφλό φούντωμα της. Δεν ανεχόμουν όλη αυτή τη σπατάλη ενέργειας, που αργά ή γρήγορα θα γινόταν θάνατος.

👀 [Εκείνη τη νύχτα ελευθερώθηκε από τη σαβούρα, ένιωθε πιο ανάλαφρος. Ίσως αυτή ακριβώς η ελαφρότητα είχε καταστρέψει οριστικά την ισορροπία του. Δεν ήταν συνηθισμένος να περπατάει χωρίς βάρη. Η μοναδική εξήγηση που μπορώ να δώσω στον εαυτό μου είναι ότι φοβήθηκε.]

👀 Η αγάπη παρέχεται δωρεάν, αυτό δυσκολευόμαστε να το παραδεχτούμε. Σύμφωνα με την κανονική λογική όλα έχουν ένα βάρος και ένα αντίβαρο, υπάρχει μια πράξη και μία αντίδραση, ανάμεσα στη μία και την άλλη υπάρχει πάντα μία γνωστή σχέση.

👀 Ήταν όλοι τους θαμμένοι κάτω από ένα παχύ στρώμα γης. Δεν είχα ανάγκη πια να ενεργώ για να αποδείξω κάτι σε κάποιον άλλον ούτε καν στον εαυτό μου. Τώρα πια ήξερα ότι όλες μου οι πράξεις ήταν πάντα αντιδράσεις, όλες οι κινήσεις μου είχαν γίνει για να εναντιωθώ στη θέληση άλλων. Μέσα μου δεν υπήρχε πια κίνηση αλλά αδράνεια. Ήμουν αδρανής και ανυπεράσπιστος. Είχα ηλικία άντρα και βρισκόμουν στις ίδιες συνθήκες με ένα νεογέννητο. Ένιωθα ότι όλα αυτά τα χρόνια είχαν αφήσει πάνω μου πουρί, ήμουν μία βάρκα που είχε μείνει πάρα πολύ καιρό στο νερό χωρίς καμία φροντίδα. Στο χέρι μου ήταν να αποφασίσω αν θα έκοβα τις πρυμάτσες και θα αφηνόμουν να παρασυρθώ από τα κύματα ή αν θα τραβούσα το σκάφος στη στεριά, αν θα το έτριβα και θα το βερνίκωνα μέχρι να το κάνω ικανό να ταξιδέψει πάλι στην ανοιχτή θάλασσα.

👀 Είναι πολύ δύσκολο να γυρίσεις με τη σκέψη στους μικροσκοπικούς σπόρους. Εκεί όμως υπήρχε ο σχεδιασμός, καταλαβαίνεται και καθήκον του μικρού αυτού κόκκου ήταν να γίνει το μεγάλο εκείνο πράγμα, το πορτοκαλί φως ήταν ήδη κλεισμένο μέσα στο φλοιό. Είμαστε ολοι σπόροι φυτεμένοι στη γή, αυτό συνήθως το ξεχνάμε.

👀 [ «Το πιο απλό πράγμα. Τι είναι αγάπη;»
«Και τι είναι;»

«Η αγάπη είναι φροντίδα«.]

👀 Ήμουν αυτό το σύμπαν αναπνοής και ανάπτυξης. Ήμουν όλα αυτά και ήμουν και άνθρωπος και το γεγονός ότι ήμουν άνθρωπος με έκανε να κλαίω, γιατί ο άνθρωπος ζει μέσα στην απεραντοσύνη και στη μεγαλοπρέπεια του σύμπαντος, χωρίς να το συνειδητοποιεί ποτέ. Καταστρέφει, καταναλώνει, υποδηλώνει όλη την απέραντη πνευματική ομορφιά που του χαρίστηκε.

👀 [Αν είχα φέρει στη μνήμη μου τον πατέρα μου σαν νεογέννητο και όχι σαν μεθύστακα, θα είχε εξαφανιστεί κάθε μνησικακιά.]

👀 Μία μακρινή μέρα είμαστε όλοι γυμνοί, άοπλοι εύθραυστοι και κατάπληκτοι. Εκείνη τη μέρα είχαμε όλοι το ίδιο βλέμμα. Ένα βλέμμα δίχως προκατάληψη, φωτεινό απο χαρά. Υπήρχε σ’ εκεινη την εικόνα κάτι σπαρακτικό, κάτι που με έκαιγε μέσα μου. Σε τελευταία ανάλυση, σκέφτηκα, εξακολουθώντας να σκαρφαλώνω στο βουνό, για να πάψουμε να μισούμε ο ένας τον άλλο, θα έπρεπε να βλέπαμε τους ανθρώπους με αυτό τον τρόπο.

👀 Πίσω μου είχα τα ατελείωτα χρόνια σύγχυσης, όλο τον πόνο που είχα νιώσει και όλο τον πόνο που είχα προκαλέσει. Πρέπει ν’ ανατρέξω σ’ ένα πολύ μακρινό παρελθόν, για να βρεθώ σ’ ένα σημείο όπου ήταν δυνατό ν’ ανασυνθέσω τον εαυτό μου. Ένα σημείο πριν από τις φλυαρίες. Ένα σημείο πριν από τη ματαιότητα της φιλοδοξίας. Στη διάρκεια του τελευταίου χρόνου είχε εξαφανιστεί σιγά σιγά από πάνω μου όλο το πουρί, δεν έβλεπα πια τα πράγματα με παρωπίδες ή μέσα απο διάτρητα χαρτόνια, η νόηση διαλυόταν μέσα σε κάτι άλλο.

👀 Η μεγάλη σύγχυση γεννιέται όταν μπερδεύουμε τη γνώση με την εξουσία, όταν πιστεύουμε πως η ευφυΐα από μόνη της χρησιμεύει για να εξουσιάζουμε και να πλάθουμε τα πράγματα. Πολύ συχνά ξεχνάμε να τη συνοδεύουμε με το συναίσθημα. Χωρίς ταπεινοφροσύνη, χωρίς συμπόνια, η ευφυΐα είναι καταδικασμένη να μεταμορφωθεί σε τέρας, σε ένα κλουβί από όπου είναι σχεδόν αδύνατο να αποδράσουμε.

👀 [«Η μεγάλη φυλακή του Ανδρέα», μου είπε ένα βράδυ, «ήταν η υπέρμετρη ευφυΐα του. Αυτή έχτισε γύρω του ένα κλουβί, το κατασκεύασε με την εξαπάτηση, εξαπατώντας δηλαδή τον ίδιο τον κάτοχο της. Για πάρα πολύ καιρό τον έκανε να πιστεύει πως ήταν ένα ισχυρό κιάλι, ίσως μάλιστα και ένα τηλεσκόπιο. Με τη βοήθειά του μπορούσε να κινείται από τις αβύσσους της γης ως τη μακρινή φωτεινότητα των άστρων, μπορούσε να χαράζει τροχιές και να προσδιορίζει τα σημεία πτώσης. Η οξύτητα της σκέψης του τον έκανε να αισθάνεται παντοδύναμος, πίστευε ακράδαντα ότι έβλεπε πράγματα που έμεναν κρυφά για τους πολλούς, και ίσως αυτό ως ένα βαθμό ήταν αλήθεια. Αλλά έχοντας αποκτήσει τη συνήθεια να κρατάει τα μάτια του κολλημένα σε αυτό το όργανο, δεν αντιλήφθηκε ότι μπροστά του ανοιγόταν μόνο ένα μικρό κομμάτι από τη γύρω πραγματικότητα. Τα κιάλια φέρνουν κοντά και μεγενθύνουν μία μικρή οπτική γωνία, έχεις μπροστά σου είκοσι μοίρες και ολόγυρα υπάρχουν άλλες τριακόσιες σαράντα. Όταν το βλέμμα του Ανδρέα απελευθερώθηκε τελικά, δεν άντεξε τη θεά του συνόλου, το βλέμμα χωρίς φραγμούς πια τον έσπρωξε στον πανικό, κατά κάποιο τρόπο πρέπει να σκέφτηκε ότι δεν ήταν άξιος να το αντέξει«. «Δηλαδή πρέπει να είμαστε ηλίθιοι;» τη ρώτησα τότε.
«Όχι», μου αποκρίθηκε εκείνη, «πρέπει να είμαστε ταπεινοί«.]

by SearchingΤheMeaningOfLife


One response to “👀 Μόνο τότε αντιλήφθηκα ένα καταπληκτικό γεγονός, δηλαδή ότι η ζωή δεν είναι διαδρομή ευθύγραμμη αλλά κυκλική. Ό,τι κι αν κάνεις, θα επιστρέψει στο ίδιο ακριβώς σημείο. Ένας φεγγίτης ανοίγει για να κατέβουμε στη γη, ένας φεγγίτης ανοίγει για να μας ρουφήξει ψηλά. | Σουζάννα Ταμάρο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

VOICE 360° by Thanos Kalliris

Τα πάντα γύρω απ'το ΘΑΝΟ ΚΑΛΛΙΡΗ και τη δουλειά του.

Rosliw Tor Raekül

follow me on Twitter @rtraekul

Anónimo Temporal

Blog personal. Diarios. Si toda narrativa es ficción, esta es entonces la ficción de mis días, la ficción de mi vida.

Hmmm...

Just Wondering...

Adskin's Photo Blog(アドスキンの写真満載なブログ)

Adskinのセカンドな日常を、写真満載で勝手気ままに綴っていきます♪

Surindergupta.wordpress.com

From the heart to the heart

FILM PLANET

Ο πλανήτης του σινεμά σας καλωσορίζει. Διαβάστε κριτικές για τις ταινίες που κυκλοφορούν, μαζί με απολαυστικά κινηματογραφικά αφιερώματα.

Αρέσει σε %d bloggers: