Ήταν η μητέρα μου και δε θα με εγκατέλειπε ποτέ. Αυτό το είχα απλώς αποδεχτεί και το θεωρούσα δεδομένο. Και δεν την είχα ευχαριστήσει ποτέ γι’ αυτό, όπως δεν είχα ευχαριστήσει ποτέ τον ήλιο που με ζέσταινε. | Καλεντ Χοσεϊνι

Μέτσοβο, Ιούνιος 2017

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Και τα βουνά μίλησαν» του Καλεντ Χοσεϊνι

– Πέρα μακριά από τις ιδέες
του πράττειν το λάθος ή το σωστό
υπάρχει ένα άλλο πεδίο. Εκεί θα σε συναντήσω.
Τζελαλεντίν Ρουμί, 13ος αιώνας

– Εκπαιδεύεται στις τέχνες, στα γράμματα και στις επιστήμες, στα φιλοσοφικά ρεύματα και στη φιλανθρωπία. Δεν του λείπει τίποτα. Κάποια μέρα, όταν γίνει άντρας, μπορεί να επιλέξει να φύγει, και θα είναι ελεύθερος να το κάνει. Υποψιάζομαι πως θα επηρεάσει πολλές ζωές με την ευγένειά του και θα προσφέρει χαρά σε όσους είναι παγιδευμένοι μέσα στη θλίψη.

– Αναρωτήθηκε πώς ένα τόσο εύθραυστο κορμάκι μπορούσε να περικλείει τόση χαρά, τόση καλοσύνη. Δεν μπορούσε· η καλοσύνη ξεχείλιζε από μέσα της, ξεχυνόταν από τα μάτια της. Ο πατέρας ήταν διαφορετικός. Ο πατέρας είχε τη σκληρότητα μέσα του. Τα μάτια του κοίταζαν τον ίδιο κόσμο που έβλεπαν τα μάτια της μητέρας, αλλά εκείνος έβλεπε μονάχα αδιαφορία, ατελείωτο κάματο. Ο κόσμος του πατέρα ήταν άτεγκτος. Κανένα καλό δεν παραχωρούσαν δωρεάν. Ακόμη και την αγάπη. Πλήρωνες για τα πάντα. Κι αν ήσουν φτωχός, ο μόχθος ήταν το νόμισμά σου.

– Θα φανταζόταν το φτερό να ελευρώνεται από το πουλί εκεί ψηλά στα σύννεφα, μισό μίλι πάνω από τον κόσμο, να περιστρέφεται και να στριφογυρίζει στους άγριους ανέμους, να παρασύρεται από ριπές σφοδρών ανεμοστρόβιλων πάνω από την αχανή έκταση της ερήμου και των βουνών, για να προσγειωθεί επιτέλους, παρά τις αντιξοότητες και την απόσταση, σε εκείνο το μοναδικό σημείο όπου η αδελφή του θα το έβρισκε. Το γεγονός πως συμβαίνουν τέτοια πράγματα θα τον έκανε να θαυμάσει και να ελπίσει. Και παρότι ήξερε πως ίσως οι ελπίδες του ήταν φρούδες, θα έπαιρνε κουράγιο, θα άνοιγε τα μάτια και θα συνέχιζε τον δρόμο του.

– Προχωράει συνεχώς, το σκοτάδι γύρω της την αγκαλιάζει, σαν τη μήτρα της μάνας της, και όταν το σκοτάδι διαλύεται, κοιτάζει ψηλά τα χρώματα της αυγής και από την ανατολή συλλαμβάνει μια φωτεινή αχτίδα να πέφτει πάνω σε έναν βράχο και τότε νιώθει πως ξαναγεννιέται.

Μια ιστορία είναι σαν ένα τρένο εν κινήσει: ανεξάρτητα από το πότε θα ανεβείς πάνω, κάποια στιγμή θα φθάσεις στον προορισμό σου. Αλλά νομίζω πως πρέπει να αρχίσω αυτήν την ιστορία με το ίδιο πρόσωπο που θα την τελειώσω.

Τον συμπαθούσα πραγματικά πάρα πολύ, επειδή μου φερόταν καλά, και το να μιλάω πίσω από την πλάτη του το θεωρούσα προδοσία.

– Θα τους έλεγα πως ζούσε μια ζωή χωρίς στόχο και σκοπό. Σαν εκείνες τις άνευ σκοπού βόλτες που τον πήγαινα. Μια ζωή από το πίσω κάθισμα, να την παρατηρεί και να χάνεται. Μια αδιάφορη ζωή.

– Ήταν μια ασυνήθιστη γυναίκα, και εκείνο το βράδυ, όταν πήγα να ξαπλώσω, ένιωθα πως ίσως να ήμουν κι εγώ κάτι παραπάνω από ένας συνηθισμένος άντρας. Τέτοια ήταν η επίδρασή της πάνω μου.

– Υπήρχαν άντρες πάνω σ’ αυτή τη γη, σκεφτόμουν, που είχαν αγγίξει αυτά τα στήθη, τα είχαν φιλήσει και της είχαν κάνει έρωτα. Τι άλλο σου απέμεινε να κάνεις στη ζωή ύστερα από αυτό; Πού θα μπορούσε να πάει κανείς, αν είχε ήδη σταθεί στην υψηλότερη κορυφή του κόσμου;

Οι καβγάδες τους δεν τελείωναν, μάλλον εξανεμίζονταν, σαν μια σταγόνα μελάνης σε ένα δοχείο με νερό‘ πάντα παρέμενε ένα κατάλοιπο, διαφορετικής απόχρωσης.

– Σπανίως τον άκουγα να την αποκαλεί με άλλη προσφώνηση πέρα από το αζίζ, το οποίο σημαίνει «αγάπη μου», αν και ποτέ άλλοτε το ζευγάρι δε μου είχε φανεί τόσο απόμακρο μεταξύ τους, όσο την ώρα που το έλεγε αυτό…

– Η αλήθεια είναι πως όλοι προσδοκούμε, παρά τις ανυπέρβλητες αντιξοότητες, κάτι απίστευτο να μας συμβεί.

– Τώρα ήμουν ελεύθερος να κάνω ό,τι ήθελα, αλλά βρήκα την ελευθερία απατηλή, επειδή αυτό που επιθυμούσα περισσότερο στον κόσμο μου το είχαν πάρει. Λένε «βρες ένα νόημα στη ζωή σου και ζήσε για αυτό». Αλλά μερικές φορές, μόνο αφού έχει περάσει η ζωή σου αναγνωρίζεις πως είχε έναν στόχο, και πιθανότατα ο στόχος αυτός δεν είχε καν περάσει από το μυαλό σου. Τώρα που εγώ είχα εκπληρώσει τον στόχο μου, ένιωθα χαμένος και χωρίς σκοπό.

– Δε με ξάφνιασε ιδιαίτερα όταν πληροφορήθηκα πως είχε αυτοκτονήσει. Τώρα ξέρω πως κάποιοι άνθρωποι νιώθουν τη δυστυχία όπως κάποιοι άλλοι άνθρωποι αγαπούν: μυστικά, έντονα, χωρίς διαφυγή.

– Σε όλη του τη ζωή ανίκανος να κλάψει παρουσία άλλων ανθρώπων, και κυρίως όταν έπρεπε να το κάνει, όπως σε κηδείες. Το έβλεπε αυτό σαν μια μικρή αναπηρία, σαν να είχε αχρωματοψία.

– Αυτό που θέλω να πω είναι πως, όταν οι καλές σου πράξεις αναρτώνται σε πίνακα ανακοινώσεων, είναι ίχνη στην άμμο. Είναι άξιες λόγου μόνο όταν γίνονται αθόρυβα, με αξιοπρέπεια. Η ευγένεια είναι κάτι παραπάνω απο το να υπογράφεις επιταγές δημοσίως.

– Αλλά τον ενοχλεί η έλλειψη ενδιαφέροντος από μέρους τους, η μακάρια άγνοιά τους για τον αυθαίρετο γενετικό κώδικα που τους προσέφερε τις προνομιούχες ζωές τους.

– Θεωρώ τη δημιουργική διαδικασία ως μια πράξη που εμπερικλείει την κλοπή. Σκάψτε κάτω από ένα ωραίο απόσπασμα γραφής, μεσιέ Μπουσουλέ και θα βρείτε κάθε μορφή ανυποληψίας. Δημιουργία σημαίνει βανδαλισμός της ζωής των άλλων ανθρώπων, τη μετατροπή τους σε συμμέτοχους χωρίς τη θέλησή τους. Κλέβει τις επιθυμίες τους, τα όνειρά τους, υφαρπάζεις τα ψεγάδια τους, τα βάσανά τους. Παίρνεις κάτι που δε σου ανήκει. Και το κάνεις συνειδητά.

– Ήμουν θυμωμένη με τη νοοτροπία πως έπρεπε δήθεν να προστατευτώ από το σεξ. Πως έπρεπε να με προστατέψουν από το ίδιο μου το σώμα. Επειδή ήμουν γυναίκα. Και οι γυναίκες, όπως γνωρίζετε, είναι συναισθηματικά, ηθικά και πνευματικά ανώριμες. Στερούνται αυτοπειθαρχίας, βλέπετε, είναι ευάλωτες στις σωματικές προκλήσεις. Είναι υπερσεξουαλικά πλάσματα που πρέπει να χαλιναγωγηθούν, διαφορετικά τρέχουν στο κρεβάτι με κάθε Αχμέτ και Μαχμούτ.

– Από ποια πηγή κατέβαιναν αυτές οι λεξεις οι ειλικρινείς και υπέροχες, οι άγριες και λυπημένες λέξεις; Ήταν απλώς μια προικισμένη ταχυδακτυλουργός; Μια μάγισσα με πένα αντί για ραβδί, ικανή να συγκινήσει το κοινό, προκαλώντας συναισθήματα που η ίδια δεν είχε νιώσει ποτέ; Ήταν ποτέ δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο;

«Ξέρεις πως δε μου αρέσουν τα σκυλιά. Δεν έχουν αυτοσεβασμό. Τα κλοτσάς κι αυτά συνεχίζουν να σε αγαπάνε. Είναι απογοητευτικό»

– Η Παρί δεν έχει πει στα παιδιά για την αυτοκτονία. Μπορεί κάποια μερα να το μάθουν, αλλά όχι απο εκείνη. Δε θα είναι εκείνη που θα φυτέψει αυτόν τον σπόρο στο μυαλό τους, πως ένας γονιός είναι ικανός να εγκαταλείψει τα παιδιά του, να τους πει: «Εσύ δεν είσαι αρκετός».

– Κανονικά τον τελευταίο καιρό, όταν περνάει μπροστά από καθρέφτη ένας αυτόματος μηχανισμός ενεργοποιείται και την προετοιμάζει για να χαιρετήσει τον μεγαλύτερο ηλικιακά εαυτό της. Την προστατεύει και περιορίζει το σοκ.

– Μου προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι θυμάται. Σε ολόκληρη τη ζωή μου, είχα την αίσθηση πως αυτά που λέω στη μαμά πέφτουν στο κενό χωρίς να τα ακούει, σαν να υπάρχει στατικός ηλεκτρισμός ανάμεσά μας, μια κακή σύνδεση.

– [Κάποιοι είναι πιο εκλεπτυσμένοι, πιο δεκτικοί. Ίσως σε πλησιάσουν με κάποια κολακεία -ή πολλές κολακείες-κι αυτό μπορεί να σε παραπλανήσει. Στο βάθος, όμως, όλοι τους είναι δυστυχισμένα αγοράκια, τυφλωμένα απο οργή. Νιώθουν εξαπατημένοι. Νιώθουν πως δεν τους έχει αποδοθεί αυτό που τους αξίζει. Κανένας δεν τους αγάπησε αρκετά. Και περιμένουν, φυσικά, να τους αγαπήσεις εσύ. Θέλουν να τους πάρεις στην αγκαλιά σου, να τους νανουρίσεις, να τους επιβεβαιώσεις. Αλλά είναι λάθος να το κάνεις. Δεν μπορούν να το εισπράξουν. Δεν μπορούν να εισπράξουν αυτό που χρειάζονται. Καταλήγουν να σε μισούν γι αυτό. Και δεν υπάρχει τέλος επειδή ποτέ δε σε μισούν όσο χρειάζεται. Και δεν υπάρχει τέλος – στη μιζέρια, στις απολογίες, στις υποσχέσεις, στην υπαναχώρηση, στην εξαθλίωση. ]

– [Με εντυπωσίασε αλλά και με τάραξε λιγάκι η μεγάλη της αντίληψη, όλα αυτά που είχε καταλάβει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Ίσως να οφειλόταν στη μάσκα, σκέφτηκα, το πλεονέκτημα της κάλυψης, η ελευθερία να είναι παρατηρητική, να βλέπει και να εξετάζει προσεκτικά.]

Βλέπει το κλάμα ως ένδειξη αδυναμίας, μια κραυγαλέα έκκληση για προσοχή, και δεν το ανέχεται. Δεν είναι ικανή να παρηγορήσει. Μεγαλώνοντας έμαθα πως αυτό ήταν ένα από τα ελαττώματα της. Θεωρούσε πως η θλίψη έπρεπε να είναι ιδιωτική κι όχι να επιδεικνύεται.

– [Δεν ήμουν σε θέση να το καταλάβω. Ήμουν ιδιαίτερα επικριτικός με τους φυλακισμένους, τους καταδικασμένους ισόβια, που φοβούνται να βγουν στον κόσμο, τρέμουν την αποφυλάκισή τους, τρέμουν την αλλαγή, τρέμουν να τολμήσουν μια καινούργια ζωή, έξω από τα συρματοπλέγματα με τους πύργους ελέγχου. ]

– [«Είναι αστείο, Μάρκο, αλλά συνήθως οι άνθρωποι λειτουργούν αντίθετα. Νομίζουν πως ζουν με αυτό που θέλουν. Αλλά στην πραγματικότητα ζουν με αυτό που φοβούνται. Με αυτό που δε θέλουν».]

-[ Ήταν η μητέρα μου και δε θα με εγκατέλειπε ποτέ. Αυτό το είχα απλώς αποδεχτεί και το θεωρούσα δεδομένο. Και δεν την είχα ευχαριστήσει ποτέ γι’ αυτό, όπως δεν είχα ευχαριστήσει ποτέ τον ήλιο που με ζέσταινε. ]

Η θλίψη ήταν σαν ένα εκ γενετής σημάδι στο πρόσωπό του.

– Πήγαινα για ύπνο κάθε βράδυ νιώθοντας δυο καρδιές να χτυπούν στο στήθος μου.

– Έλεγε πως, αν η κουλτούρα ήταν ένα σπίτι, τότε η γλώσσα, ήταν το κλειδί για την κύρια είσοδο αλλά και για όλα τα δωμάτιά του. Χωρίς αυτή, υπστήριζε, κατέληγες ανέστιος, χωρίς σπίτι, πατρίδα η μια νόμιμη ταυτότητα.

Φοβόταν τη δύναμη που είχα στα χέρια μου, μέσα από την απουσία μου, να τον κάνω δυστυχισμένο, να κατασπαράξω, αν το ήθελα, την ανοιχτή, τρωτή καρδιά του, σαν ντόμπερμαν που επιτίθεται σε κουταβάκι.

– «Όλα θα μου θυμίζουν εσένα».
Ήταν ο τρυφερός, ελαφρώς τρομαγμένος τρόπος που είπε τα λόγια που με έκαναν να καταλάβω πως ο πατέρας μου, ήταν ένας πληγωμένος άνθρωπος, πως η αγάπη του για μένα ήταν αληθινή, απέραντη και πάντα παρούσα, όπως ο ουρανός, και πάντα θα με προστάτευε. Ήταν το είδος της αγάπης που αργά ή γρήγορα σε ανάγκαζε να κάνεις μια επιλογή: είτε το έσκαγες και ελευθερωνόσουν ή έμενες και άντεχες την έντασή της, ακόμη και όταν σε συμπίεζε να γίνεις κάτι μικρότερο από αυτό που ήσουν.

–  «Αλλά ο χρόνος είναι σαν την γοητεία. Ποτέ δεν έχεις όση νομίζεις».

– Μετά το εγκεφαλικό, το πρόσωπό του έχει γίνει μια μάσκα, το πρόσωπό του είναι μονίμως παγωμένο σε ένα λοξό ευγενικό χαμόγελο που ποτέ δε φτάνει μέχρι τα μάτια του. Δεν έχει πει λέξη από το εγκεφαλικό και μετά. Μερικές φορές τα χείλη του ανοίγουν, βγάζουν κάποιον ήχο -Ααααχ! –

– Εγώ ήμουν τυχερή επειδή ήμουν προστατευμένη από τη μικρή μου ηλικία. Je pouvais oublier. Είχα ακόμη την πολυτέλεια να ξεχάσω. Εκεινος όχι».

Είναι αίμα μου. Και σύντομα θα γνωρίσω τα παιδιά της, και τα παιδία των παιδιών της, και μέσα από αυτά τη γραμμή του αίματός μου. Δεν είμαι μόνη. Μια ξαφνική ευτυχία με πλημμυρίζει. Τη νιώθω να ηχεί μέσα μου, τα μάτια μου βουρκώνουν από ευγνωμοσύνη και ελπίδα.

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Books by Patricia Furstenberg

Where Books and Dogs Travel through History

Pedazos de miel en jaula

La existencia, la introspección y la experiencia

Le foci dell'Eufrate

ovvero le frasi che urlo di notte

La prioridad eres tu.

Actitud positiva en mi contenido.

Wanderlustig

Travel Reisen Wandern Hiking

Nemorino's travels

aka operasandcycling.com

Words vs the Machine

Existentially Yours

Αρέσει σε %d bloggers: