Ας πιούμε. Άλλωστε αυτοί που δεν πίνουν, έχουν κάποιο μυστικό να κρύψουν. | Δημήτριου Παπαδόπουλου

photo by DesPin

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ραφαήλ Σταυριώτης» του Δημήτριου Παπαδόπουλου

– Είπα όμως τη λέξη «συνουσία»! Τώρα που το σκέφτομαι, τούτη είναι μια λέξη που αξίζει τη ζήσει κανείς. Είναι μια λέξη, που… «Συν-ουσία»… Μέθεξη στην ουσία… κοινωνία στην ουσία… Τί με κάνει άραγε να ιστορήσω γεγονότα που κι εγώ ο ίδιος δε γνωρίζω αν είναι αλήθεια; Τι νόημα έχει; Μήπως ο Σωκράτης, ο Χριστός, έγραψαν τίποτε; Κι όμως αυτοί, δίχως να γράψουν λέξη, τα είπαν όλα… όλα!
Η μοναξιά είναι που με σπρώχνει να διηγηθώ… για μένα το κάνω… μόνον για μένα…

– Γιατί οι άνθρωποι χαμογελούν όταν γεννιέται κάποιος και θλίβονται όταν πεθάνει; Η γέννηση είναι η αρχή του μαρτυρίου για τον άνθρωπο, δάκρυα της αρμόζουν. Ο θάνατος είναι λύτρωση, χαρά ταιριάζει σ’ αυτόν. Γιατί όλα στον κόσμο είναι ανάποδα..· αντίθετα;

– Ας πιούμε. Άλλωστε αυτοί που δεν πίνουν, έχουν κάποιο μυστικό να κρύψουν.

– Έμοιαζε να είναι πλασμένος για έρωτα. Και το πάθος του δε σταματούσε μπροστά σε τίποτα. Όταν ήθελε να κάνει δική του μια γυναίκα, πάλευε μ’ όλα τα μέσα που είχε στη διάθεσή του. Και τέτοια μέσα είχε πολλά. Δοσμένα από τη φύση και την τύχη. Κι οι στόχοι του δύσκολοι. Όταν, με όπλο τον έρωτα, πολεμάς να ρίξεις τα κάστρα της αγνότητας, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε περιμένει μια επίπονη όσο και μακρόχρονη πολιορκία.

– Λίγες μόνο μέρες λείπει απ’ το κάστρο, κι ήδη νιώθει την έλλειψή της πολύ έντονα. Περισσότερο του λείπει η αγκαλιά της το βράδυ όταν γέρνει να αποκοιμηθεί, τότε που ξαναγίνεται σαν μικρό παιδί, που κρύβεται στη ζεστασιά της μητρικής αγάπης. Γιατί τούτη η γυναίκα είναι η μόνη δύναμη στον κόσμο που μπορεί να τον κάνει να ξαναγίνει παιδί.

– Γιατί πιστεύω ότι το ήθος για τη ζωή είναι ό,τι η ομορφιά για την τέχνη. Μακάρι όμως οι καιροί να με βγάλουν ψεύτη.

– Μεγάλη ήταν η χαρά και των δυο, γιατί ο αποχωρισμός γεννά την έλλειψη για το αγαπημένο πρόσωπο και το αντάμωμα την πληρότητα.

– …έχοντας στο πρόσωπο ζωγραφισμένη μια θεϊκή γαλήνη και αθωότητα που θα μπορούσε να σκλαβώσει ακόμα και την πιο βάρβαρη ψυχή.

– Μήπως έχεις κακία μέσα σου; Οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν σοφοί κι έλεγαν : «Ουδείς φιλοπότης εστίν άνθρωπος κακός» . Δείξε λοιπόν την καλοσύνη σου. Πιες μαζί μας.

– «Αδελφέ Νικόδημε, είσαι στη σκέψη μισόν αιώνα πίσω από εμένα. Στην αθωότητα, όμως, βρίσκεσαι μιαν ολόκληρη ζωή μπροστά μου. Σε ζηλεύω…»

– Και ήταν πράγματι η μοίρα του Έλληνα δεμένη με το πέλαγο, με τα χιλιάδες πανέμορφα νησιά και νησάκια και τις ατέλειωτες παραλίες, που τον έσπρωχναν να φύγει, να ψάξει, να μάθει, να μεθύσει, να παλέψει, να ζήσει.

– Αύριο θα πήγαινε να πολεμήσει. Ο έρωτας του έδιωξε μακριά το φόβο του θανάτου. Δεν ήξερεν ωστόσο, δε φανταζόταν πόσο απελπιστικά θνητός ήταν…

Το πνεύμα γεννά πνεύμα… Γι’αυτό, κι η Ελλάδα πάντα ξαναγεννιέται. Γι’ αυτό, όταν η Ελλάδα σβήσει, θα πάψει να υπάρχει κι ο κόσμος, μα κι αν ακόμα συνεχίσει να υπάρχει… δε θ’ αξίζει να ζει κανείς σ’ αυτόν…

– Λες πως ο θάνατος είναι απλώς η φθορά του πράγματος, όχι της ψυχής. Δεν εξαφανίζεται ο άνθρωπος, αλλά ξαναγεννιέται. Έτσι η απώλεια του άλλου είναι φυσιολογική, αναμενόμενη, πλήρως αιτιολογημένη. Ύστερα υπάρχουν κι οι ποιητές που περιγράφουν την απώλεια τόσο ωραία!

– Είναι τόσο περίεργη αυτή η ψυχολογία του όχλου, Θεόδωρε, που νομίζω πως κανείς, όσο σοφός και αν είναι, δε θα μπορέσει ποτέ να την εξηγήσει. Πάρε για παράδειγμα τον Χριστό και Σωτήρα μας. Τη μια μέρα οι Ιουδαίοι τον υποδέχτηκαν μετά βαΐων και κλάδων, ωσάν Βασιλέα και λυτρωτή, και επτά ημέρες μετά, οι ίδιοι άνθρωποι εφώναζαν «Σταυρωθήτω», «Σταυρωθήτω».

Η θέση του θα ήταν πάντα δίπλα σ’ αυτούς που κυβερνούν γιατί είχε τη δύναμη της γνώσης πράγμα σπάνιο στον καιρό του.

– Την ευτυχία θέλω να βλέπω να λάμπει στα μάτια σας και να σας ακολουθεί σ’ όλη τη ζωή σας. Έπειτα μην ξεχνάτε ποτέ πως όλα τα φιλοσοφικά συστήματα που διδάσκεστε, αλλά και όλες οι θρησκείες του κόσμου, ένα μόνο σκοπό έχουν. Να δημιουργήσουν ανθρώπους ευτυχισμένους και ελεύθερους.

Όσο εμίκραινεν η απόσταση ανάμεσα στη γνώση των αρχαίων φιλοσόφων, τόσο μεγάλωνε η απόσταση από τον απλό, ανθρώπινο Λόγο του Θεού. ‘Οταν έφθασε πια να γνωρίζει διαλόγους τον Πλάτωνα, τι θα μπορούσαν να του δώσουν οι απλοϊκές παραβολές και οι παιδαριώδεις παραινέσεις της Ορθοδοξίας; Όσο για τις δέκα εντολές; Αυτές πια ήταν για μικρά αθώα παιδιά…

– Να θυμάσαι πάντα πως κολακεύοντας ένα βλάκα ίσως πετύχεις χέσεις την υποστήριξή του. Όταν ωστόσο τον χρειαστείς, λίγες θα είναι οι υπηρεσίες που θα μπορέσει να σου προσφέρει. Κολακεύοντας έναν έξυπνο όμως, κινδυνεύεις να πέσεις στη δυσμένειά του, γιατί ίσως το καταλάβει. Αν πάλι κολακέψεις έναν τίμιο, σίγουρα τον έχεις κάνει εχθρό σου. Σε κάθε περίπτωση απόφυγε τούτο το μέσον.

– Λέγει ακόμα ο Ηράκλειτος: «Υπάρχει μια αρμονία στην καμπουριασμένη ράχη, όπως του τόξου και της λύρας.» Ο μουσικός παίζει με το δοξάρι και τη λύρα. Στο παίξιμό του, υπάρχει η αντίθεση, η πάλη, η σύγκρουση. Όμως μέσα απ’ αυτά γεννιέται η αρμονία. Του Ηρακλείτου ο πόλεμος, λοιπόν, την αρμονία γεννά, και των ανθρώπων ο πόλεμος, την καταστροφή.

– Και η πιο όμορφη γυναίκα, όταν ο άνδρας γευθεί το κορμί της, χάνει το μεγαλύτερο μέρος απ’ την αξία της στα μάτια του. Και ο έρωτας και το πάθος δεν κρατούν για πάντα. Εμπιστοσύνη ποτέ μην τους δείξεις. Έρχονται και φεύγουν χωρίς κανείς να ξέρει γιατί και πώς. Η ομορφιά πάλι, υπάρχει όχι τόσο γιατί τη βλέπουν οι άλλοι και την ομολογούν, αλλά γιατί εσύ ο ίδιος θέλεις να τη δείς.

– Και χαμογέλασε πάλι και σκέφθηκε πως όλα τούτα που διάβασε ήταν άχρηστα, αφού άνθρωποι απλοί κι αμαθείς φθάνουν στην ουσία της αλήθειας, δίχως μελέτη, με την πείρα και μόνο της ζωής.

– Έφθασε στο σημείο να θεωρεί τούτο το γυναικείο πρόσωπο σαν την τέλεια ενσάρκωση του έρωτα, της ομορφιάς. Ξέχασεν ο κουτός τα λόγια του Πλάτωνα: «Κάθε όργανο έχει τη μουσική του, αλλά η μουσική είναι μια και δεν ανήκει στα όργανα. Έτσι κι η ομορφιά. Μπορεί να εμφανίζεται κάπου, αλλά δεν κατοικεί εκεί. Μια γυναίκα μπορεί να είναι όμορφη, αλλά δεν είναι ποτέ η ενσάρκωση της ομορφιάς».

Ξέπεσε απ’ το ουράνιο «καθ’ εαυτόν» στο γήινο «καθ’ έκαστον». Γιατί ο άμοιρος είχεν ξεκινήσει ανάποδα. Γιατί η εμπειρία οδηγεί στη γνώση κι όχι η γνώση στην εμπειρία.

– «Στη ρίζα δένδρου γέρικου τον πόνο μου είχα σβήσει
με ψωμί, στίχους και κρασί,
και να μου τραγουδάς σ’ άκουσα,
κι ένιωθα έκσταση μέσα την άγρια φύση.
Ω, Άγρια φύση, έμοιασες παράδεισος μεμιάς!»

«Εάν νομίζεις ότι κυβερνάς τη γυναίκα σου εξωτερικά,
όμως εσωτερικά απ’ αυτήν κυβερνιέσαι
απ’αυτήν που επιθυμείς.
Αυτό είναι το χαρακτηριστικό του ανθρώπου:
απ’ άλλα ζώα η αγάπη λείπει
κι αυτό φανερώνει την κατωτερότητά τους.
Ο Προφήτης είπε ότι η γυναίκα κυριαρχεί πάνω στο σοφό,
ενώ ο αμόρφωτος κυριαρχεί πάνω στη γυναίκα.
Γιατί σ’ αυτόν η αγριότητα του ζώου είναι έμφυτη.
Η τρυφερότητα και η αγάπη είναι ανθρώπινα γνωρίσματα του ζώου.
Η γυναίκα είναι μια ακτίνα του Θεού. Δεν είναι μόνο γήινη, είναι δημιουργική.
Θα μπορούσες να πεις ότι δεν είναι δημιουργημένη!»

– Κόρος και επιθυμία είχαν γίνει ένα! Το ένα γεννούσε τ’ άλλο και το σκότωνε μαζί. Ήθελε να τα γευτεί όλα, να τα χορτάσει, σαν κάθε μέρα που ξημέρωνε να ‘ταν η τελευταία της ζωής του.

– Μπερδέψατε τη λογική με το λόγο. Η λογική είναι μια θεωρία για την αλήθεια. Λόγος όμως είναι η ίδια η αλήθεια.

Προτιμάτε τις ίσιες γραμμές και τα καλοτραβηγμένα περιθώρια. Αποστρέφεστε τους κύκλους. Όλα ωστόσο είναι ένας κύκλος, μια ροή. «Τα πάντα ρει», έλεγεν ο Ηράκλειτος…

– Μην τριγυρνάς γύρω απ’ τον κύκλο, κινήσου προς το κέντρο. Νιώσε την αντίθεση. Μην ντρέπεσαι για το μίσος που νιώθεις, ούτε για το θυμό σου. Είναι κι αυτά αγάπη και συμπόνια. Ποια είναι η αξία της αγιότητας δίχως την ύπαρξη της αμαρτίας; Ποια η αξία τον καλού δίχως το κακό;

– Άλλοι τ’ ονομάζουν έρωτα, άλλοι πάθος, άλλοι ηδονή κι άλλοι αγάπη. Όλα όμως είναι παγίδες και δολώματα… Ματιές, φιλιά, αγκαλιάσματα, αναστεναγμοί. Όλα!!! Πράξεις ενός δράματος που παίζεται σε βάρος του ανθρώπου, κι όπου η λύτρωση είναι πάντα τραγική μέσα στην άπειρη μικρότητα της, και σκοπό μόνον έχει τη διαιώνιση του είδους, γιατί σύμφωνα με του Δημιουργού τη θέληση τίποτα στον κόσμο δεν είναι στην τύχη αφημένο.

– Πρέπει όπως κάθε εχθρό, όπως κάθε φίλο, πρώτα να τον μάθουμε καλά, κι ύστερα να τον πολεμήσουμε ή να τον αγαπήσουμε.

– Κάποτε διάβασε στον «Έκκλησιαστή» τούτα τα σοφά λόγια: «Μέσα στην πολλή σοφία κρύβεται θλίψη πολλή. Κι όποιος τις γνώσεις του πληθαίνει, τα βάσανά του μεγαλώνει.»

– «Ούτε στιγμή δεν εσταμάτησα ν’ ακούω μουσική «σάμα»
και να χορεύω,
ποτέ δεν αναπαύθηκα, ούτε μέρα, ούτε νύχτα,
ήσουν μουφτής και ποιητής,
ήσουν ασκητής και μεθυσμένος απ’ αγάπη.
η μέθη αυτή δεν προερχόταν από το κρασί της αμπέλου,
η φωτισμένη ψυχή μόνον απ’ το κρασί της αγάπης πίνει».

by SearchingΤheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

JucelinoLuz

Ambientalista, ativista, , influenciador , escritor , orientador espiritual

GameFreniacs

ΓΙΑ ... ΤΡΕΛΟΥΣ GAMERS

Ray

Poetry Literature And Lifestyle

Develop. Inspire. Transform.

Poetry, writings, reflections, and contemplations on life, love, education, leadership, and personal and professional development.

Dreams from a Pilgrimage

Now we see through a glass, darkly

Love13Reading

FOR READERS AND ASPIRING WRITERS

Movies, Films & Flix

Pretentiousness is our forte. Awesomeness is our goal.

Hands on Bowie & Jimi

You know, it's cool for cats.

Αρέσει σε %d bloggers: