Είναι καλύτερα να μην ξεχνάμε ότι, άπαξ και επιβληθεί, η λογοκρισία δεν γνωρίζει όρια, γιατί η ηθική κάθαρση τρέφεται από τη διαφθορά που καταγγέλλει. | Ραούλ Βάνεγκεμ

photo by EvAr

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Τίποτα δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να λεχθούν» του Ραούλ Βάνεγκεμ

 «Δε συμφωνώ με ό,τι λες, θα, αγωνιστώ
για να μπορείς να το λες ελεύθερα.» Βολταίρος

Ο αγώνας κατά της τυραννίας, για τον οποίο καμαρώνει η ελευθερία του λόγου και της σκέψης, είναι απάτη αν ο πολίτης δεν μάθει να επισημαίνει και να διακρίνει οι πληροφορίες, με τις οποίες του υπερφορτώνουν τα μάτια και τα αυτιά καθημερινά, σε τι συνωμοσίες συμφερόντων υπακούουν, ή τουλάχιστον πώς διατάσσονται, κατευθύνονται παραμορφώνονται.

– Δεν υπάρχει ούτε καλή ούτε κακή χρήση της ελεύθερης έκφρασης, υπάρχει μονάχα ανεπαρκής χρήση της.

– Η απόλυτη ανοχή απέναντι σε όλες τις γνώμες πρέπει να θεμελιώνεται στην απόλυτη έλλειψη ανοχής απέναντι σε κάθε βαρβαρότητα.

– «Θα το επαναλαμβάνω σε κάθε τόνο» έγραφε ο Ζωρζ Μπατάιγ, «ο κόσμος είναι κατοικήσιμος μόνο υπό τον όρο ότι τίποτα μέσα του δε θα είναι σεβαστό». Και ο Σκυτεναίρ έγραφε «Υπάρχουν κάποια πράγματα με τα οποία δεν αστειεύεσαι. Δεν αστειεύεσαι αρκετά!»

Η βλασφημία είναι τo κατάλοιπο ενός θρησκευτικού ολοκληρωτισμού ασυμβίβαστου με την ανθρώπινη πρόοδο. Δεν έχει πλέον κανένα νόημα μέσα σε μια κοινωνία λαϊκών, όπως δεν θα είχε κανένα νόημα σήμερα το άγγιγμα των χοιράδων από κάποιον απόγονο των βασιλέων της Γαλλίας.

Η ελευθερία να λες τα πάντα υπάρχει μονάχα όταν διεκδικείται ανά πάσα στιγμή. Αυτοαναιρείται όταν περιορίζεται να καταναλώνει παθητικά έτοιμες ιδέες, που καθώς πολλαπλασιάζονται χαοτικά, την πνίγουν.

Ο μόνος τρόπος να προσεγγίσει κανείς τους υπέρμαχους της βαρβαρότητας, είτε αυτοί είναι δραστήριοι οπαδοί του κόμματος του θανάτου, είτε αναμασητές προκαταλήψεων, γαντζωμένοι σε ό,τι από αιώνες απεχθάνεται ο άνθρωπος, είναι να αγγίξει ό,τι ζωντανό επιζεί μέσα τους, κάτω είτε από το καβούκι τους είτε από ακαμψία της νευρωτικής τους συμπεριφοράς.

Ξορκίζουν το κακό, αντί να το προλαμβάνουν και να το θεραπεύουν. Τιμωρούν, αντί να εκπαιδεύουν. Καταδικαστέα δεν είναι τα λόγια αλλά οι κάθε λογής πράξεις.

[Η βλακεία, η αvεντιμότητα, η ποταπή σκέψη, είναι το πύον που ρέει από μια πληγωμένη ευαισθησία. Αν το εμποδίσεις να παροχετευτεί, διαποιείς την πληγή αντί να εντοπίσεις τις αιτίες για να τη γιατρέψεις. Αν δεν θέλουμε ένας παραλογισμός να προσβάλει τελικά τον κοινωνικό ιστό σαν κακοήθης όγκος, πρέπει να τον αναγνωρίσουμε ως αυτό που είναι, ως το σύμπτωμα μιας αδιαθεσίας στο άτομο και στην κοινωνία. Καταδικαστέο δεν είναι το σύμπτωμα αλλά η ολιγωρία μας να ξεριζώσουμε συνθήκες που μεταδίδουν την ψώρα, τo απόστημα, την πανούκλα.
Αν θέλουμε να πατάξουμε την ατιμία καλύτερα να υποθάλψουμε την επιθυμία για καλύτερη ζωή, τουτέστιν πιο ανθρώπινη.]

Το στίγμα, που τους βαραίνει, τους ενθαρρύνει να παραμένουν αναξιοπρεπείς και να εκφράζουν μια βλακώδη νοσταλγία: τίποτα δεν ενισχύει καλύτερα την ανοησία από το να τη δικαιολογείς με την απέχθεια ή την πολεμική. Αν τόσες κακές υπολήψεις οφείλουν την ύπαρξή τους αποκλειστικά στην περιφρόνηση και το μίσος, είναι επειδή ανάμεσα σε αυτόν που αποδοκιμάζει και σε αυτόν που αποδοκιμάζεται, υφίσταται μια μυστική και αμοιβαία έλξη.

– Άπαξ και γεμίσει το κανόνι με βλήματα, η παραμικρή αφορμή το πυροδοτεί: ποδοσφαιρικός αγώνας, παιχνίδια βίντεο, αίσθημα αδικίας, βαθύτατος φόβος, φανταστικές ανάγκες αστυνόμευσης, οράματα, φήμες.
Οι γνώμες είναι πρόσχημα, όχι αιτία.

[Είναι καλύτερα να μην ξεχνάμε ότι, άπαξ και επιβληθεί, η λογοκρισία δεν γνωρίζει όρια, γιατί η ηθική κάθαρση τρέφεται από τη διαφθορά που καταγγέλλει. ]

Τίποτα ποταπό δεν πρέπει να παραμένει ανέκφραστο, ειδάλλως κινδυνεύει να ριζωθεί βαθύτερα σε μια σολιψιστική συμπεριφορά και να ενισχύσει τους λόγους ύπαρξής της.

Σε καμιά αλήθεια δεν αξίζει να κλίνεις το γόνυ ενώπιόν της. Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να επικρίνει και να διατυπώνει αντιρρήσεις για ο,τι φαίνεται το πλέον σίγουρο, ή θεωρείται σαν επιστημονικά προφανές.

Ο καλύτερος τρόπος για να ξεμπερδεύουμε με έναν κόσμο που αυτοκαταστρέφεται δεν είναι ο αναθεματισμός του, αλλά η απομάκρυνση των χαλασμάτων και η οικοδόμηση ενός καινούριου πολιτισμού.

[Δεν θέλουμε άλλο απόρρητο από το απόρρητο της καρδιάς και της αγάπης, αυτό ακριβώς που παραβιάζει συνεχώς η κρυφή εξουσία της αρπακτικότητας με κάθε της μορφή. ]

– Δεν θέλουμε μια πολιτεία δικαστών και καταδοτών, θέλουμε μια κοινωνία στην οποία να μην μπορεί να διαπράττεται καμιά πράξη αντίθετη στην ανθρωπιά. Η θέληση για διαφάνεια αναιρεί το πνεύμα του καταδότη. Ο καλύτερος τρόπος να αποθαρρύνεις τους συκοφάντες είναι να καθιστάς τα πάντα γνωστά στους πολίτες.

– Απέναντι στο φετιχισμό του χρήματος, η ηθική, όσο αναγκαία κι αν είναι, αποδεικνύεται ανεπαρκής. Είναι εξίσου μάταιο να ελπίζεις ότι θα εισαγάγεις ηθικά κριτήρια στις επιχειρήσεις με το να προτρέπεις να λάβει περισσότερα μέτρα υγιεινής κάποιος που ζει σε σκουπιδότοπο.

– Η χρήση της απειλής και της κατασταλτικής βίας προδίδει στην καλύτερη περίπτωση, έλλειψη επαγρύπνησης και, στη χειρότερη, οπισθοχώρηση της ευαισθησίας απέναντι στο ζώον και εκ νέου ανάδυση του αντανακλαστικού του θανάτου.

– [Ο μόνος τρόπος να προφυλαχθεί κανείς είναι να κάνει έκκληση στην ατομική και συλλογική δημιουργικότητα και να καταλάβει όποιο περιβάλλον γεννά το έγκλημα, προκειμένου να εγκαταστήσει εκεί δομές που καθιστούν αδύνατη την άσκηση της βαρβαρότητας. ]

– Από τη στιγμή που οι τεχνικές της επικοινωνίας μεταμφιέζουν την έκφραση της απόγνωσης σε αυτό που η ιδιόλεκτος της μόδας αποκαλεί αποκλειστικότητα, ο σαδισμός, ο οίκτος και η ηδονοβλεπτική διάθεση, ερωτοτροπούν από κοινού με το σιχαμερό και το ανήθικο, κάτω από τη φενάκη της ιερής αγανάκτησης.

– Για να σπάσει κανείς την αγορά του θεάματος, όπου η ύπαρξη, εκλαμβανόμενη σαν ανταλλάξιμη αξία, διαπιστώνει τη μηδενική χρηστική της αξία, το ζητούμενο δεν είναι μάλλον να προκρίνει κανείς ό,τι συμβάλλει στην ανθρώπινη πρόοδο, στην ατομική και συλλογική δημιουργία, στην αφύπνιση της λαχτάρας για ζωή;

– Θέλουμε να αποτρέψουμε τις απαράδεχτες για τον άνθρωπο συμπεριφορές και να εξορίσουμε τους επιθετικούς τρόπους, κι όχι να απαγορεύσουμε τα προσβλητικά λόγια, που μοιραία θα εξαφανιστούν μαζί με τους οργισμένους που τα προφέρουν. Η βλάβη που υφίσταται ένα άτομο όταν απειλείται ή συκοφαντείται, αλλά και τα στοιχεία που έχουν τη δύναμη να απαλύνουν ή και να ακυρώσουν τις συνέπειες, αποτρέποντας έτσι τον ενάγοντα να καταφύγει στην κατασταλτική δράση, αξίζει να μπαίνουν ευαίσθητη ζυγαριά της νοημοσύνης, στην προοπτική της αναπροσαρμογής των νοοτροπιών.

– Ούτε με τον πουριτανισμό, αλλά ούτε και με μια πολιτική που αντιμετωπίζει τους ενόχους ως αποδιοπομπαίους τράγους, θα καταφέρουμε vα απαλλαγούμε από κοινωνικές συνθήκες και από συνειδήσεις τόσο εκφυλισμένες ώστε γονείς των φτωχών συνοικιών να φτάνουν στο σημείο να πουλούν τα παιδιά τους σε μια jet society, η οποία ικανοποιεί τις φαντασιώσεις της με την αναισθησία που χαρακτηρίζει εγγενώς την κερδοσκοπία.

Άσεμνη δεν είναι η εικόνα αλλά η διαφήμιση, άσεμνη δεν είναι η αφίσα που επιδεικνύει μια γυναίκα ή έναν άντρα γυμνούς ή ακόμη και ένα ζευγάρι να κάνει έρωτα, όπως θα αποφασίσει να κάνει κάποια μέρα ή λογική της πλειοδοσίας, άσεμνη είναι η χρήση που τους γίνεται προκειμένου να πουλήσουν και να αποφέρουν κέρδη.

– Είναι έργo μακράς πνοής να διδάξει κανείς την ανεξαρτησία να τη στηρίξει με μια τρυφερότητα που θα παρέχεται αφειδώς, να αφαιρέσει το φόβο του εαυτού και να προωθήσει στον καθένα τη δημιουργικότητα, που είναι ο πραγματικός πλούτος του ανθρώπου.

– Δεν γίνονται, ωστόσο, όλα, μόνο με την αγάπη. Η κατανόηση δεν συνεπάγεται την ανοχή. Το να αναλύεις μια βαρβαρότητα, δεν έχει σαν στόχο να τη στηρίζεις, ή απλώς να τη διαπιστώνεις παθητικά. Αντίθετα, η ευαίσθητη voημοσύνη έχει τη δύναμη να συνδυάζει με τη γνώση και τη νόηση με μια ικανότητα για τρυφεράδα απολύτως σε θέση να διεύθετεί τις καταστάσεις και να διαλύει τις εντάσεις, αντί να εκφυλίζονται σε σχέσεις μίσους.

– Επιτρέψτε την έκφραση όλων των γνωμών, έτσι ώστε να βρούμε τον τρόπο να αναγνωρίζουμε τις δικές μας, να μάθουμε να ακυρώνουμε τη γοητεία που ασκούν οι βλαβερές στάσεις, να εμποδίζουμε τη διαφθορά του κέρδος και της εξουσίας να μολύνει διαρκώς τις νοοτροπίες, να τις πολεμήσουμε με τη μόνη κριτική που μπορεί να τις ξεριζώσει: σκεπτόμενοι από μόνοι μας, σταματώντας την εξάρτησή μας, ανακαλύπτοντας με οδηγό τις επιθυμίες μας τι είδους ζωή θέλουμε να ζούμε, δημιουργώντας τις καταστάσεις που καθιστούν αδιανόητη την επιρροή της βαρβαρότητας.

by SearchingΤheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Books by Patricia Furstenberg

Where Books and Dogs Travel through History

Pedazos de miel en jaula

La existencia, la introspección y la experiencia

Le foci dell'Eufrate

ovvero le frasi che urlo di notte

La prioridad eres tu.

Actitud positiva en mi contenido.

Wanderlustig

Travel Reisen Wandern Hiking

Nemorino's travels

aka operasandcycling.com

Words vs the Machine

Existentially Yours

Αρέσει σε %d bloggers: