«Έτσι έχουν τα πράγματα με τους χαρταετούς: μαζί με αυτούς αρμενίζει και το μυαλό σου.»~Καλέντ Χοσεϊνί

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Χαρταετοί πάνω από την πόλη» του Καλέντ Χοσεϊνί

– «Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την κλοπή, Αμίρ», μου τόνισε ο Μπάμπα. «Ένας άνθρωπος που παίρνει κάτι το οποίο δεν του ανήκει είναι κατάπτυστος, είτε αυτό που παίρνει είναι μια ζωή είτε ένα καρβέλι ναάν. Κι αν τύχει και βρεθεί στο δρόμο μου, βοήθειά του. Καταλαβαίνεις, τι θέλω πω;»

– Εγώ ήμουν που πήγαινε σχολείο, εγώ μπορούσα και διάβαζα, εγώ ήμουν ο έξυπνος. Ο Χασάν δεν ήταν σε θέση να διαβάσει ούτε ένα βιβλίο της πρώτης δημοτικού. Παρ’ όλα αυτά, καταλάβαινε πολλά. Το να υπάρχει λοιπόν κάποιος που ήξερε πάντα τι σκεφτόμουν, ήταν λιγάκι ανησυχητικό αλλά και αρκετά βολικό.

Έτσι έχουν τα πράγματα με τους χαρταετούς: μαζί με αυτούς αρμενίζει και το μυαλό σου.

– Γιατί παίζει μαζί σου μόνον όταν δεν έχει άλλον; Να σου πω εγώ, Χάζαρε. Γιατί γι’ αυτόν δεν είσαι παρά ένα τιποτένιο κατοικίδιο, κάτι που μπορεί να παίζει μαζί του όποτε πλήττει, κάτι που μπορείς να το κλοτσήσεις όταν είσαι θυμωμένος. Μη γελιέσαι λοιπόν και μη νομίζεις πως είσαι κάτι παραπάνω»

Ο πόλεμος δεν καταργεί την αξιοπρέπεια. Ίσα ίσα που απαιτεί περισσότερη απ’ όση απαιτεί η ειρήνη…

– Έγειρα στην άκρη του χωματόδρομου πλάι σ’ ένα χαντάκι και ατένισα τον γκρίζο πρωινό ουρανό, γεμάτος ευγνωμοσύνη για τον αέρα, γεμάτος ευγνωμοσύνη για το φως, όλο ευγνωμοσύνη που ήμουν ζωντανός.

– «Σ’ αυτό τον κόσμο», μου έλεγε, «υπάρχουν μονάχα τρία αληθινά παλικάρια, Αμίρ». Τα μετρούσε στα δάχτυλα του. «Η Αμερική, ο θρασύς σωτήρας, η Βρετανία και το Ισραήλ. Οι υπόλοιποι», πρόσθετε κουνώντας το χέρι του και σφυρίζοντας απαξιωτικά, «είναι σαν γριές κουτσομπόλες.

– Η Αμερική ήταν αλλιώτικη. Η Αμερική ήταν ένας ποταμός που κυλούσε βουίζοντας χωρίς να νοιάζεται για το παρελθόν, κι εγώ μπορούσα να βουλιάξω μέσα σε αυτόν τον ποταμό και ν’ αφήσω τ’ αμαρτήματά μου να θαφτούν στο βυθό του· ν’ αφήσω τα νερά του να με πάνε κάπου μακριά, κάπου όπου δε θα υπήρχαν φαντάσματα, αναμνήσεις κι αμαρτήματα. Κι αυτό ήταν ένας από τους λόγους που με έκαναν κι αγκάλιασα την Αμερική.

– Το στερεότυπο αυτό συμπεριφοράς, όπου όλοι αφηγούνταν τα γεγονότα της εβδομάδας που πέρασε, είχε μόνο μια εξαίρεση: το Σάββατο. Το Σάββατο κανείς δε μιλούσε στον άλλον, κι αυτό γιατί μπορούσε ν’ αποδειχθεί πως ο άνθρωπος του αντικρινού πάγκου ήταν αυτός που παραλίγο να σκοτώσεις στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου στην προσπάθειά σου να «χτυπήσεις» πρώτος κάτι καλό που πουλιόταν.

Ξέσπασε σε κλάματα. Τη ζήλεψα. Είχε φανερώσει το μυστικό της. Το είχε πει. Είχε αναμετρηθεί μαζί του.

– Είναι πιο σκληρό να έχεις κάποιον και να τον χάνεις παρά να μην τον έχεις καθόλου.

– …ένα αγόρι που δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του καταλήγει να γίνει ένας άντρας που δεν είναι ικανός να υπερασπιστεί οτιδήποτε.

– Δεν είναι κακό να είναι κανείς δειλός από τη στιγμή που είναι λογικός. Όταν όμως ένας δειλός ξεχάσει ποιος είναι… τότε ο Θεός βοηθός.

– Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που μου είχε δώσει το κουράγιο να είμαι τόσο απότομος. Μπορεί η σκέψη πως έτσι κι αλλιώς ήμουν ξεγραμμένος.

Να ξέρεις πως μονάχα όσοι δεν έχουν συνείδηση των πράξεών τους και καλοσύνη μέσα τους δεν υποφέρουν.

Ζούσε μαζί μας προσπαθώντας να πιάνει όσο το δυνατόν λιγότερο χώρο.

by SearchingΤheMeaningOfLife

Advertisement

Comments are disabled.

JoeFlash

Joe Flash was an entertainer many decades ago in the era of Wimbo the Wonderdog and the Children of the Lost Planet. Many careers later he lives on and reflects on a much changed world. But some things never change, do they?

From The Funeral Birds To As The Crow Flies

The ongoing journal of a Gothic storyteller and nature lover.

Mágica Mistura

Espaço poético, rotineiro e alternativo

Photear

To make photos of someone or something (Spanglish)

Costa de Souza

Caricatura | Ilustração

Spirituelle

Lebensberatung

Αρέσει σε %d bloggers: