«Έτσι έχουν τα πράγματα με τους χαρταετούς: μαζί με αυτούς αρμενίζει και το μυαλό σου.»~Καλέντ Χοσεϊνί

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Χαρταετοί πάνω από την πόλη» του Καλέντ Χοσεϊνί

– «Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την κλοπή, Αμίρ», μου τόνισε ο Μπάμπα. «Ένας άνθρωπος που παίρνει κάτι το οποίο δεν του ανήκει είναι κατάπτυστος, είτε αυτό που παίρνει είναι μια ζωή είτε ένα καρβέλι ναάν. Κι αν τύχει και βρεθεί στο δρόμο μου, βοήθειά του. Καταλαβαίνεις, τι θέλω πω;»

– Εγώ ήμουν που πήγαινε σχολείο, εγώ μπορούσα και διάβαζα, εγώ ήμουν ο έξυπνος. Ο Χασάν δεν ήταν σε θέση να διαβάσει ούτε ένα βιβλίο της πρώτης δημοτικού. Παρ’ όλα αυτά, καταλάβαινε πολλά. Το να υπάρχει λοιπόν κάποιος που ήξερε πάντα τι σκεφτόμουν, ήταν λιγάκι ανησυχητικό αλλά και αρκετά βολικό.

Έτσι έχουν τα πράγματα με τους χαρταετούς: μαζί με αυτούς αρμενίζει και το μυαλό σου.

– Γιατί παίζει μαζί σου μόνον όταν δεν έχει άλλον; Να σου πω εγώ, Χάζαρε. Γιατί γι’ αυτόν δεν είσαι παρά ένα τιποτένιο κατοικίδιο, κάτι που μπορεί να παίζει μαζί του όποτε πλήττει, κάτι που μπορείς να το κλοτσήσεις όταν είσαι θυμωμένος. Μη γελιέσαι λοιπόν και μη νομίζεις πως είσαι κάτι παραπάνω»

Ο πόλεμος δεν καταργεί την αξιοπρέπεια. Ίσα ίσα που απαιτεί περισσότερη απ’ όση απαιτεί η ειρήνη…

– Έγειρα στην άκρη του χωματόδρομου πλάι σ’ ένα χαντάκι και ατένισα τον γκρίζο πρωινό ουρανό, γεμάτος ευγνωμοσύνη για τον αέρα, γεμάτος ευγνωμοσύνη για το φως, όλο ευγνωμοσύνη που ήμουν ζωντανός.

– «Σ’ αυτό τον κόσμο», μου έλεγε, «υπάρχουν μονάχα τρία αληθινά παλικάρια, Αμίρ». Τα μετρούσε στα δάχτυλα του. «Η Αμερική, ο θρασύς σωτήρας, η Βρετανία και το Ισραήλ. Οι υπόλοιποι», πρόσθετε κουνώντας το χέρι του και σφυρίζοντας απαξιωτικά, «είναι σαν γριές κουτσομπόλες.

– Η Αμερική ήταν αλλιώτικη. Η Αμερική ήταν ένας ποταμός που κυλούσε βουίζοντας χωρίς να νοιάζεται για το παρελθόν, κι εγώ μπορούσα να βουλιάξω μέσα σε αυτόν τον ποταμό και ν’ αφήσω τ’ αμαρτήματά μου να θαφτούν στο βυθό του· ν’ αφήσω τα νερά του να με πάνε κάπου μακριά, κάπου όπου δε θα υπήρχαν φαντάσματα, αναμνήσεις κι αμαρτήματα. Κι αυτό ήταν ένας από τους λόγους που με έκαναν κι αγκάλιασα την Αμερική.

– Το στερεότυπο αυτό συμπεριφοράς, όπου όλοι αφηγούνταν τα γεγονότα της εβδομάδας που πέρασε, είχε μόνο μια εξαίρεση: το Σάββατο. Το Σάββατο κανείς δε μιλούσε στον άλλον, κι αυτό γιατί μπορούσε ν’ αποδειχθεί πως ο άνθρωπος του αντικρινού πάγκου ήταν αυτός που παραλίγο να σκοτώσεις στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου στην προσπάθειά σου να «χτυπήσεις» πρώτος κάτι καλό που πουλιόταν.

Ξέσπασε σε κλάματα. Τη ζήλεψα. Είχε φανερώσει το μυστικό της. Το είχε πει. Είχε αναμετρηθεί μαζί του.

– Είναι πιο σκληρό να έχεις κάποιον και να τον χάνεις παρά να μην τον έχεις καθόλου.

– …ένα αγόρι που δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του καταλήγει να γίνει ένας άντρας που δεν είναι ικανός να υπερασπιστεί οτιδήποτε.

– Δεν είναι κακό να είναι κανείς δειλός από τη στιγμή που είναι λογικός. Όταν όμως ένας δειλός ξεχάσει ποιος είναι… τότε ο Θεός βοηθός.

– Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που μου είχε δώσει το κουράγιο να είμαι τόσο απότομος. Μπορεί η σκέψη πως έτσι κι αλλιώς ήμουν ξεγραμμένος.

Να ξέρεις πως μονάχα όσοι δεν έχουν συνείδηση των πράξεών τους και καλοσύνη μέσα τους δεν υποφέρουν.

Ζούσε μαζί μας προσπαθώντας να πιάνει όσο το δυνατόν λιγότερο χώρο.

by SearchingΤheMeaningOfLife


Comments are disabled.

That Chic Fashion - Ankita Jaiswal

Fashion means to look always CHIC.

E-Book Vault

Free E book's Reviews Digital Downloads

Hin und weg

Ich war noch nicht überall, aber es steht auf meiner Liste

Falderal

Zomaar wat

MPA Travels

Exploring Japan Through Pictures

The Big Hair Diaries

My hair is bigger than my future

Αρέσει σε %d bloggers: