Όσοι άνδρες καταφέρνουν και εμποδίζουν τον εαυτό τους από την άκρατη και δίχως διακρίσεις αφιέρωση στη δουλειά και τους άλλους, αυτοί είναι τελικά ικανοί να μπουν στον περιτοιχισμένο χώρο, εκεί όπου βλέπουν να συμβαίνουν κάποια μαγικά. | Robert Bly

Ιωάννινα, Σεπτέμβριος 2018

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Αναζητώντας τον άνδρα»(Iron John- A book about men) του Robert Bly

– Η Alice Miller παρατηρεί πως, όταν εισβάλλει η κακοποίηση, όταν δηλαδή οι γονείς καταφεύγουν σε βιαιότητες τις οποίες το παιδί δεν μπορεί καν να φανταστεί ότι εκείνοι μεταχειρίζονται, τότε καταφεύγει είτε στη μεγαλοσύνη είτε υιοθετεί μια στάση κατάθλιψης. Αν συμβεί το πρώτο, υπερπηδούμε κι υπερνικούμε το τραύμα και την ντροπή. Αυτό, ενδεχομένως, να σημαίνει ότι παίρνουμε καλούς βαθμούς, ότι γινόμαστε το χαρωπό, γελαστό μέλος της οικογένειας ή ένα είδος γιατρού στα προσωπικά μας βάσανα ή, πάλι, ότι φροντίζουμε άλλους ανθρώπους. Κάτι θαυμάσιο μας συνεπαίρνει. Ωστόσο, μπορεί μεν να είμαστε γελαστοί, δεν είμαστε όμως και πολύ ανθρώπινοι.
Αν εντούτοις επιλέξουμε την οδό της κατάθλιψης τότε περνάμε τη ζωή μας βυθισμένοι στο τραύμα και την αισχύνη. Και βέβαια, εγγίζουμε μεν περισσότερο το τραύμα απ’ ό,τι εκείνοι που πήραν
το μονοπάτι της μεγαλοπρέπειας, αυτό όμως δεν σημαίνει πως είμαστε, και πάλι, πιο ανθρώπινοι. Και τούτο, διότι το θύμα παραμένει κι αυτό ένα άτομο επιβλητικό: Αποδέχεται την κορώνα της ιδιάζουσας θέσης του, γίνεται κι αυτό —από άλλη σκοπιά- ένας πρίγκιπας ή μια πριγκίπισσα. Την κατεύθυνση αυτή ακολουθούν ενίοτε οι ορφανοί από πατέρα άνδρες.
Να σημειώσουμε, όμως, ότι όλοι μας βαδίζουμε και τους δύο δρόμους, μολονότι τον έναν τον προτιμούμε τις Κυριακές και τις σχόλες, και τον άλλον τις καθημερινές. Κάποιοι άλλοι, ωστόσο χαράσσουν έναν τρίτο: πρόκειται για το δρόμο της παράλυσης, της τυποποιημένης κι άβουλης συμπεριφοράς, του έμμονου εσωτερικού λήθαργου -ένα κενό εκεί βαθιά μέσα μας, καμιά αντίδραση κανένα συναίσθημα, μήτε αισιοδοξίας, μήτε απαισιοδοξίας, μια ζωή παντελώς αυτοματισμένη.

Όταν ο άνδρας αποδέχεται την ευαισθησία του ή αυτό που ενίοτε αποκαλούμε το «εσώτερο θήλυ», συχνά νιώθει περισσότερη ζεστασιά και συντροφικότητα, αισθάνεται πιο ζωντανός. Μα όταν πλησιάζει ό,τι εγώ θα ονόμαζα το «εσώτερο άρρεν», αισθάνεται ότι ριψοκινδυνεύει.

– Ο Φρόυντ είχε πει: «Τι οδυνηρή αντίθεση, πράγματι, ανάμεσα στην σπινθηροβόλο ευφυία ενός παιδιού και την ασθενική νοημοσύνη ενός μέσου ενήλικα!»

– Η όλη προσπάθεια πρέπει να καταβληθεί από τον ίδιο τον άνδρα, τον έναν κάδο μετά τον άλλο. Κάτι τέτοιο μοιάζει με την αργόρρυθμη πειθαρχία στα πλαίσια της τέχνης: είναι το έργο που παρήγε ο Ρέμπραντ, ο Πικασσό, ο Γητς, ο Ρίλκε και ο Μπαχ. Τέτοιας φύσεως προσπάθεια απαιτεί πολύ μεγαλύτερη πειθαρχία απ’ ο,τι φαντάζονται οι περισσότεροι άνδρες.

Το σφάλμα, της σημερινής πυρηνικής οικογένειας δεν είναι μόνο ότι διακατέχεται από μια δόση τρέλας και αμφίδρομες δεσμεύσεις (αυτό παρατηρείται όντως σε κοινότητες, αλλά και σε συλλογικούς χώρους εργασίας – στην πραγματικότητα, σε κάθε ομαδικό περιβάλλον). Το σφάλμα έγκειται στο ότι οι γέροντες που στέκονται έξω από την πυρηνική οικογένεια δεν προσφέρουν πια αποτελεσματικούς τρόπους στον εκάστοτε γιο, ώστε να σπάσει τους δεσμούς με τους γονείς του όσο πιο ανώδυνα γίνεται.

Οι γυναίκες δύνανται να μετατρέψουν το έμβρυο σε αγόρι, αλλά μόνο οι άνδρες μπορούν να κάνουν το αγόρι άνδρα. Οι μύστες λένε πως τα αγόρια χρειάζεται να γεννιούνται δύο φορές, τη δεύτερη από άνδρες.

Αν οι γέροντες δεν έχουν κάνει τη δουλειά τους για vα διακοπεί ο δεσμός μητέρας-γιου, τι άλλο πια απομένει στα αγόρια από το να φέρονται άσχημα, προκειμένου ν’ αποδεσμευτούν; Είναι ένας εντελώς άκομψος τρόπος αντίδρασης, που γίνεται ουσιαστικά υποσυνείδητα.

Τα παιδιά αυτής της γενιάς κατέληγαν στο συμπέρασμα πως οι πατέρες τους είχαν διαπράξει κάτι επιλήψιμο όλα αυτά τα χρόνια, πως τα χειρωνακτικά επαγγέλματα των ανδρών ήταν κάτι κακό και πως, αντίθετα, οι ευαίσθητες εκείνες μητέρες τους, που έδειχναν προτίμηση στις λευκές κουρτίνες και σε μια πιο εξευγενισμένη ζωή, είχαν ανέκαθεν το δίκιο με το μέρος τους.

– Τότε κατάλαβε πως η εμμονή της μητέρας του για κοινωνική άνοδο είχε βλάψει τον ίδιο και, ουσιαστικά, τον είχε ενθαρρύνει ν’απομακρυνθεί από τον πατέρα του και ν’ αποξενωθεί από το ίδιο του το σώμα κατά τρόπο άγονο και στείρο.

– Επικρατεί, επομένως, σήμερα, η γενική παραδοχή πως κάθε άνδρας κατέχων εξουσιαστική αρχή είναι, ή σύντομα θα γίνει, διεφθαρμένος και καταπιεστικός. Οι αρχαίοι Έλληνες, ωστόσο, είχαν αντιληφθεί την ύπαρξη μιας θετικής ανδρικής ενέργειας που συμπεριλάμβανε στα πλαίσια της την έννοια της εξουσίας και την είχαν λατρεύσει. Την ονόμασαν ενέργεια Ζευς, και συμπεριέκλεινε ευφυία, ευρωστία, φιλάνθρωπη στάση κατά τη λήψη αποφάσεων, αγαθή θέληση και μεγαλόψυχη ηγεσία. Ταυτιζόταν με την ανδρική εξουσία που γίνεται αποδεκτή για το καλό της κοινότητας.

– Έτσι, ο γιος συχνά μεγαλώνει με μια κακοποιημένη εικόνα πατέρα του – εικόνα που δεν «κτίζεται» απαραιτήτως με αφορμή τις πράξεις του πατέρα, ή και τα λόγια του, αλλά βασίζεται στις παρατηρήσεις της μητέρας, γι’αυτά που κάνει ή λέει εκείνος.

– Ο Robert Moore έχει πει: «Αν, όντας νέος, δεν αποσπάς τον θαυμασμό ενός μεγαλύτερου άνδρα, πληγώνεσαι».

Ο χρυσός όμως ενυπήρχε μέσα μας, ενόσω ακόμη βρισκόμασταν στην κοιλιά της μητέρας μας.

– Πράγματι, οι εραστές και οι άγιοι αισθάνονται τα ακροδάχτυλά τους να μετατρέπονται σε χρυσό‘ μπορεί, δηλαδή, να γεύονται για μέρες και μήνες ολόκληρους μιαν αποδέσμευση από συμβατικά όρια.

– Έτσι, λοιπόν, οι τρίχες αντιπροσωπεύουν τελικά την παθιασμένη αυτή και φλογερή φύση που προσιδεάζει στα θηλαστικά: ευέξαπτη διάθεση, φλογερή ιδιοσυγκρασία, παθιασμένη ορμητικότητα, αυθορμητισμό, εκρηκτικό συναισθηματικό κοσμο, λεονταρίσια αγριότητα, τιγρίσια ζηλοφθονία.

– Εκείνο που καλείται ο όποιος νεαρός να κάνει, είναι να εμβαθύνει στις προσωπικές του πληγές, να ανέλθει σκαρφραλώνοντας έως το βασίλειο του «δίδυμου» αδελφού του και να απλωθεί προς κάθε κατεύθυνση, εισχωρώντας στη συνειδητότητα που υποκρύπτεται στα δέντρα, στα νερά, τα ζώα, μα και σε «μύρια άλλα πράγματα».

– Καθήκον του Αγρίου είναι να διδάξει το νεαρό πόσο αστέρευτη, πολύμορφη και πολύπλευρη είναι η ανδρική του υπόσταση’ ότι το μεν κορμί του είναι κληρονόμος σωματικών δεξιοτήτων που έχουν καλλιεργηθεί εκ μέρους των προ πολλού νεκρών προγόνων του, ο δε νους του ότι παραλαμβάνει πνευματικές και ψυχικές δυνάμεις που διαμορφώθηκαν αιώνες πριν.

– Μερικοί γονείς, όπως έχουμε προαναφέρει, μας προξενούν το τραύμα αυτό με την αδιαφορία ή την ψυχρότητα τους, τους ξυλοδαρμούς, τις βρισιές ή τη σεξουαλική κακοποίηση‘ άλλοι, πάλι, με το να μας λογίζουν σαν μηδενικά ή φορτώνοντάς μας μια θρησκόληπτη, συντηρητική αιδώ.

– Ο Αντόνιο Ματσάντο είπε:
Το γένος των ανθρώπων τέσσερα τινά διαθέτει,
Ανώφελα, όμως, στο πέλαγο- Πηδάλιο, άγκυρα, κουπιά,
Και του ναυάγιου το φόβο.

Η στάχτη στην ουσία, είναι και υποδουλώνει το θάνατο του κορμού.

– Ο Πάμπλο Νερούντα γράφει: Απ’ όσα έχω κάνει, απ’ όσα έχω χάσει,
απ’ όσα απρόσμενα έχω αποκτήσει,
ένα ελάχιστο να σου δώσω μπορώ σε φύλλα, σε σίδηρο ξινό…
να ‘μαι, λοιπόν, με το πράγμα αυτό που αστέρια χάνει,
σαν φυτό, μόνος.

– Η σχετική ρήση, την οποία στη Νέα Γουινέα αποδέχονται άνδρες και γυναίκες ογδόντα και πλέον ίσως φυλών, δηλώνει:»Ένα αγόρι δεν μπορεί να γίνει άνδρας χωρίς την ενεργή παρέμβαση των μεγαλύτερων ανδρών.» Ένα κορίτσι, απεναντίας, μεταμορφώνεται σε γυναίκα από μόνο του, oι δε σωματικές μεταβολές υπογραμμίζουν και σημαδεύουν τη μεταμόρφωση αυτή’ οι ηλικιωμένες γυναίκες απλώς της λένε ιστορίες και τραγούδια και τελούν διάφορες τελετές. Για τα αγόρια όμως, αν δεν υπάρχουν οι γέροντες, δεν έρχεται και μεταμόρφωση.

– Μια κοινωνία δίχως πατέρα, παράγει αυτούς ακριβώς τους πτηνοτρόφους άνδρες, τους τόσο σφοδρούς, τόσο γοητευτικούς, επιρρεπείς στην εξάρτηση και ειλικρινείς, όπως συνέβαινε και με τους βαθείς όρμους του Ελλησπόντου, που γεννούσαν τους γερανούς, «κι απ’ όπου εκείνοι, καθώς λέει κι ο ‘Ομηρος, κατά μιλιούνια ξεχύνονταν και πετούσαν προς τον ήλιο.

– Εκεί, λοιπόν, στο βασίλειο του Πλούτωνα, του οποίου το όνομα σημαίνει ευμάρεια, όλοι μας κάποτε καταλήγουμε, και, συγκεκριμένα, τη στιγμή που μπαίνουμε στον κλειστό κήπο προκειμένου ν’ απαντήσουμε τον ψυχικό μας πλούτο, όπου τα συναισθήματα πόνου και θλίψης σαφώς υπερτερούν.

Στον κήπο, λοιπόν, επιτελείται ένα πάντρεμα ψυχής και φύσης. Όταν αισθανόμαστε πλέον μεγαλύτερο έρωτα κι ευαρέσκεια για την ίδια διαδικασία του σκαψίματος απ’ ό,τι για το αίσθημα της έξαψης, τότε, πράγματι, είμαστε έτοιμοι να καταπιαστούμε μ’ έναν κήπο.

– Όταν δύο άνθρωποι πλέουν μέσα στην οικειότητα μιας ερωτικής σχέσης, ιδιαιτέρως όταν αυτή πρέπει να παραμείνει κρυφή, είναι πιθανόν μέσα τους να νιώσουν μια μεταβολή των στερεών σωμάτων σε υγρά, κι αυτών σε αέρινα. Η κάψα του Έρωτα είναι απόλαυση ανάκατη με κίνδυνο.

– Ως γνωστόν, η φράση «το θηλυκό» δεν ταυτίζεται με τη φράση «μια γυναίκα». Οι γυναίκες κοινωνούν με ό,τι εμείς αποκαλούμε θηλυκο στοιχείο κατά τον τρόπο που και το νερό σε μια στάμνα γίνεται φως, όταν το διαπερνούν φωταχτίδες. Ο Καμπίρ λέει χαρακτηριστικά: «Πάρε ένα αγγείο νερό γεμάτο και σε νερό βύθισέ το – θα ‘χεις ένα αγγείο με νερό μέσα του κι ολόγυρά του». Έτσι, λοιπόν η θηλυκότητα διακρίνεται από τόση πλησμονή κι απεραντοσύνη, όση και οι ωκεανοί και το φως του ήλιου, πέρα από στάμνες κι αγγεία, κι όμως, φυλακίζεται εδώ κι εκεί, φασκιώνεται, άλλοτε σε γυναικεία και άλλοτε σε ανδρικά κορμιά. Μα, δυστυχώς, κάθε κορμί εγκλείει μια αμυδρή γεύση μόνο του ωκεανού, μια αχνή ευωδιά θαλάσσης. Ο Μπλέηκ θα ‘λεγε: «Το γυμνό γυναικείο κορμί είναι ένα κομμάτι αιωνιότητας υπερβολικά αβάσταχτο για τα μάτια του άνδρα. »

Όσοι άνδρες καταφέρνουν και εμποδίζουν τον εαυτό τους από την άκρατη και δίχως διακρίσεις αφιέρωση στη δουλειά και τους άλλους, αυτοί είναι τελικά ικανοί να μπουν στον περιτοιχισμένο χώρο, εκεί όπου βλέπουν να συμβαίνουν κάποια μαγικά.

– Τα παραπάνω υποδηλώνουν πως οτιδήποτε λαμβάνει κανείς όσο παραμένει στον κήπο, θα πρέπει να το προσφέρει κι ο ίδιος με τη σειρά του αλλού, καθώς επίσης ότι το κάλυμμα της κεφαλής θα πρέπει να μένει φορεμένο. Μια γυναίκα, βεβαίως, μπορεί ν’ αδημονεί, πέρα από κάθε όριο, να της δείξει το αγόρι το χρυσάφι του. Γενικά συμβαίνει αυτό: ο πολύς κόσμος πάντοτε ζητά οι καλλιτέχνες ν’ αποκαλύπτουν παρευθύς το χρυσάφι τους. Ολόκληρο το παραμύθι, όμως, του Σιδερόγιαννου υπαινίσσεται πως ένας καλλιτέχνης, άνδρας ή γυναίκα, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός – ίσως και ν’ αποφεύγει — να δείχνει τους πίνακές του στη νεαρή ηλικία των είκοσι ή vα εκδίδει ένα βιβλίο πρόωρα.

– Πώς ν’ απορεί κάνεις έπειτα, όταν στην εφηβεία του πια, ένα τέτοιο παιδί νοικιάσει μόνο του σπίτι, όταν θ’ αποζητά μητρικού τύπου φιλενάδες, θα ψάχνει για γκουρού ή θ’ αναζητά διαφόρων ειδών συστήματα, όταν θ’ αποτραβιέται και θ’ αποφεύγει την όποια στενότερη σχέση. Μα κι αργότερα, στα τριάντα ή τριάντα πέντε του, θα εξακολουθεί να νιώθει απροστάτευτος και ανίκανος να υπερασπίζεται τον εαυτό του από άλλους ανθρώπους εξίσου εξοργισμένους από τη δική τους παρόμοια ανοχύρωση.

– Το άλογο, αντιπαραβαλλόμενο με τον αναβάτη του, θυμίζει σ’ άνδρες και γυναίκες τη ζωώδη πλευρά των ανθρώπων και το κορμί τους. Ο αναβάτης αντιπροσωπεύει την ευφυία, τη διανόηση, το νου, ενώ το άλογο τις ζωώδεις επιθυμίες, τα ένστικτα και όλες εκείνες που κατοικούν εκεί.

Ο καθένας μας είναι ανάγκη ν’ αναζητά νοερά τον τρόπο με τον οποίο θ’ αναστήσει τους μύχιους πολεμιστές του’ και, φυσικά, η όλη προσπάθεια δεν έγκειται τόσο σε έργο που πρέπει να καταβάλει το σώμα, όσο σε δραστηριοποίηση της φαντασίας μας.

Αν, δηλαδή, η νοοτροπία μιας κοινωνίας δεν ασχοληθεί με την ενέργεια του πολεμιστή — να την κατανοήσει, να τη δαμάσει και να τη συμπεριλάβει στις αξίες της, να την τιμήσει – τότε θα εκδηλωθεί υπό την μορφή των συμμοριών του δρόμου, των ξυλοδαρμών συζύγων, της βιας εξαιτίας των ναρκωτικών, της κτηνώδους κακοποίησης παιδιών, και των φόνων χωρίς κίνητρα.

– Η Οδύσσεια τονίζει πως υπάρχουν μνηστήρες που επιθυμούν γάμο με την ψυχή. Κι έχουν τούτοι οι δόλιοι και επίμονοι, οι επιθετικοί και άπληστοι, βλέψεις για τη ζωή μας. Αν, λοιπόν, κάποιος, άνδρας ή γυναίκα, δεν σηκώσει ποτέ του ξίφος εχθρικό, μπορεί μεν να πάρει υψηλή βαθμολογία σ’ ό,τι αφορά στην ευγένεια και την ηπιότητα, αλλά με τη στάση αυτή ίσως και να καταλήξει σκλάβος των μνηστήρων ή, ακόμη, περιζήτητος στόχος ενός προμελετημένου γάμου.

– Θα πρέπει, όμως, να τονιστεί ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα, πέραν της πολεμικής ιδιότητας, που η ζωή απαιτεί. Διότι η μαχητική ικανότητα, όπως άλλωστε και η χορευτική, διατρανώσεις και οι δύο της ολόψυχης πρόθεσής μας να ζούμε στον κόσμο τούτο, δεν δείχνει τόση σύνεση, όταν ο άνδρας ξέρει να εκλαμβάνει έναν όποιον άλλο άνθρωπο , ή ξένη χώρα γενικά ως εχθρό μονάχα, κι όταν δεν γνωρίζει άλλον τρόπο επικοινωνίας από την εριστική διάθεση και την εχθρική αναμέτρηση.
Άνδρες λαμπροί όπως κι ένας Σαβοναρόλα, ένας Ιγνάτιος Λογιόλα, ένας Καρλ Μαρξ ή στρατηγός Πάττον, ένας Νίτσε ή Ίψεν, άνδρες έξοχοι όλοι σαν και τούτους παρέμειναν καρφωμένοι στον πολεμικό αυτό τρόπο συμπεριφοράς.

Όσοι άνδρες έχουν αναζωογονηθεί από την ενέργεια του πολεμιστή, πρέπει να διαθέτουν και την ικανότητα να την αμβλύνουν κιόλας.

Ο άνδρας ο οπλισμένος με τέτοια εφόδια μπορεί να βρεθεί μπροστά στην αθωότητα προσωποποιημένη σε μια γυναίκα, χωρίς να επιδιώκει τη σεξουαλική επαφή, μπορεί vα χαίρεται την ορμητικότητά του χωρίς να προβαίνει σε σωματική εκδήλωσή της, μπορεί να έχει επίγνωση των αναγκών της μητέρας του χωρίς όμως να προσπαθεί να τις ικανοποιήσει ο ίδιος. Ο πολεμιστής μπορεί να απολαμβάνει την ομορφιά της ιερής πολεμικής του ιδιότητας, δίχως ωστόσο, να εμπλέκεται σε αψιμαχίες ή συρράξεις.

– Πρώτο, λοιπόν, τίθεται το μελανό της prima materia, το μελανίζον του μολυβιού, το μαύρο της ύλης, της παντελώς ανέγγιχτης κι άθικτης από το πνεύμα ή το ενσυνείδητο. Επιθυμία δε των αλχημιστών είναι το μαύρο να εκτείνεται και να βαθαίνει. Τα παλαιά τους κείμενα ορίζουν ως προϋπόθεση την εμφάνιση και επικράτηση «του μαύρου κτήνους», προτού καλά καλά εμείς αρχίσουμε να μεγαλώνουμε. Το ίδιο αυτό μήνυμα ξεπηδά και μέσα από το παραμύθι «Η Πεντάμορφη και το Τέρας».
Καθώς προχωρούμε, όμως, στο δεύτερο στάδιο, το μαύρο κτήνος αρχίζει να λευκαίνει, σαν και τον ορίζοντα που ξανοίγει αργά, λίγο πριν από την αυγή. Η μνεία εδώ του άσπρου χρώματος δηλώνει ότι συντελείται ένας καθαρμός, ότι αναπτύσσεται και καλλιεργείται η φαντασία, το πνεύμα και η αίσθηση του χιούμορ. «Κατά το στάδιο, ωστόσο, αυτό της «λευκότητας», το άτομο δεν ζει με την πραγματική έννοια της λέξης αυτής· πρόκειται περισσότερο για ένα είδος αφηρημένου, ιδεατού σταδίου. Προκειμένου ν’αποκτήσει ζωή, να ζωογονηθεί, χρειάζεται «αίμα»‘ έχει ανάγκη, δηλαδή, εκείνου που οι αλχημιστές αποκαλούν rubedo, της «ερυθρότητας» της ζωής» (Γιουνγκ).
Περνάμε, επομένως, στο τρίτο στάδιο της γενικότερης θεωρίας των αλχημιστών, το οποίο παρομοιάζεται με την κόκκινη απόχρωση του ανατέλοντος ηλίου. Τώρα στο προσκήνιο έρχεται το θειάφι, η φλογερότητα και ο αναβρασμός, το πάθος.

– Ο Πέρσης ποιητής Ρούμι συνοψίζει όλα όσα αναιφέραμε με πολύ όμορφο τρόπο στο ποίημά του για μια γίδα χωλή.
Μια αγέλη έχεις δει από γίδες
στον ποταμό να κατεβαίνει

Η γίδα η χωλή κι ονειροπόλα
τελευταία στη σειρά βαδίζει.

‘Οψεις ανησυχίας γι’αυτήν τριγύρω,
μα να, τώρα γελούν, αφού, για δες,

με την επιστροφή,
η γίδα αυτή την αγέλη οδηγεί!

Γνώση λογιών λογιών υπάρχει.

Κι είναι της γίδας της χωλής η γνώση ένα κλαρί κι αυτή,
που τα ίχνη δείχνει πίσω για της Παρουσίας τις ρίζες.

Απ’ τη γίδα τη χωλή διδάξου κι οδήγα την αγέλη στον Οίκο.

– Αν, λοιπόν, κάποιος δεν διαθέτει σημάδια, τότε τυφλώνεται στον άλλο κόσμο’ μα, αλήθεια, είναι πολύ πιθανόν, ο άνδρας χωρίς ουλές να είναι τυφλός και ως προς τη δημιουργική του σκέψη.

– Αυτό που ο άνθρωπος έχει ανάγκη είναι να χτίσει ένα σώμα, όχι όμως καλογυμνασμένο και ισχυρό εξωτερικά, αλλά ένα σώμα ενεργοποιημένο, ένα σώμα συναισθημάτων, δυνατό αρκετά, ώστε να χωρά τις προσωπικές μας περιττές επιθυμίες.

Βλέπετε, έκσταση σημαίνει να ζούμε στην εμβέλεια της υψηλής τάσης που διέπει και εκπέμπεται από τα χρυσά δώρα’ έρχεται κατόπιν διαλογισμού, έρχεται αφότου έχουμε πια επιβάλλει την πειθαρχία στον εαυτό μας, έρχεται υστέρα από πόνο και θλίψη.

το περιφρονημένο και ταπεινό επιτέλους απολαμβάνει θαυμασμού και εκτίμησης’ το ov αυτό, το φανερά πρωτόγονο κι άγριο γίνεται, τελικά βασιλιάς.

– Τη στιγμή, λοιπόν, που Εκκλησία και κουλτούρα ως σύνολο κατέρριψαν και έσβησαν τους θεούς εκείνους που αντιπροσώπευαν και παράλληλα στήριζαν το ιερό στοιχείο στην αρσενική σεξουαλική ενεργεία — θεούς όπως ο Πάνας, ο Διόνυσος, ο Ερμής, ο Άγριος Άνδρας — τη στιγμή εκείνη εμείς ως άνδρες πληγήκαμε από μια τρομερή απώλεια. Κι ήταν ακριβώς η φαντασία του μεσαιωνικού ανθρώπου στη Δύση που δεν κατεργάστηκε τον Άρχοντα των Ζώων, ή Άγριο Άνδρα, σε μια νέα εξελιγμένη μορφή, σε έναν θετικά και ταιριαστά διαμορφωμένο δικό της Σίβα ή Διόνυσο’ ως εκ τούτου, η ερωτική ενέργεια των ανδρών έχασε την κινητική της ικανότητα να προχωρά – όπως θα λέγαμε στη μουσική ορολογία — την επόμενη οκτάβα.

– Ορμώμενη από την ιστορία αυτή η von Franz επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι η ίδια είχε, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, επισημάνει στα όνειρα ανδρών και γυναικών την παρουσία, μιας φιγούρας άκρως πνευματικής, παράλληλα δε καλυμμένης με πλούσιο τρίχωμα, ένα είδος μαλλιαρού Χριστού. Η ίδια ερμηνεύει το φαινόμενο ισχυριζόμενη πως τούτο αποτελεί εμφανή ένδειξη του ότι εκείνο που σήμερα πια ζητά η ψυχή των ανθρώπων είναι μια νέα μορφή, θρησκευτική μεν, αλλά και τριχωτή παράλληλα, μια φιγούρα που θα βρίσκεται σε επαφή και με το Θεό και με τη σεξουαλικότητα, και με το πνεύμα., αλλά και με τη γη

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

The New World(Natun Prithibi)

Viewing the world with a different vision!

The Movie and the Muse

Film poetry and musings

Aspiring Blog

Weekly Wisdom

Moonlight

Si près du ciel nocturne

Gods Glory

All things new will take you not only into the presence of God but into the depths of your faith daily

Les Écureuils Malins

CONSEILS, ASTUCES & BONNE HUMEUR

Theo-Herbots-Freelance-Journalist-Fotograaf

Gedachten over Levensstijl en Gezondheid. Een gezondheid 😀 en Fotografie💥-Blog 💌Speciaal voor U ✅, Samen met U ✅, Samen door U ✅💚

Pieter Dierckx

word and image / mot et image / woord en beeld

Αρέσει σε %d bloggers: