«Περίεργο σχέδιο: να ονειρευτεί τον εαυτό του,να ζωντανέψει τ’ όνειρό του, για να επανέλθει όνειρο στη σκέψη των άλλων.»~Jean Genet

photo by EvAr

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ο σχοινοβάτης» του Jean Genet

– Τα άλματα, τα σάλτα, τα χορευτικά σου βήματα – στη γλώσσα του ακροβάτη τα φλικ φλακ, τις τούμπες, τις ρόδες, το πήδημα θανάτου κλπ·,  δε θα τα πετύχεις για να διακριθείς εσύ, μα για να τραγουδήσει επιτέλους το συρματόσκοινο, που ήταν νεκρό και άφωνο.

Θα πετύχει, αφού προσπαθεί να εφαρμόσει,την αυστηρότητα και την πειθαρχία των αριθμών σε μια τέχνη που μόνο εμπειρική και ριψοκίνδυνη εξάσκηση επιδέχεται.

– Η απόσταση ανάμεσα στην ολοφάνερη ένδεια και τη φαντασμαγορική εμφάνιση θα προκαλέσει τέτοια ένταση, που ο χορός θα μοιάζει με εκτόνωση ή κραυγή, γιατί το Τσίρκο είναι τελικά η μεταμόρφωση της σκόνης σε χρυσόσκονη και όποιος προκαλέσει μια τόσο θαυμάσια εικόνα πρέπει να είναι νεκρός ή, έστω, να σέρνεται στη γη, θαρρείς ο έσχατος, ο πιο αξιολύπητος των ανθρώπων.

– Και το πήδημα πετυχαίνει, πατάς και πάλι στο σχοινί, και τότε εκείνοι σε επευφημούν, επειδή η δεξιοτεχνία σου εμπόδισε το θάνατο να ασελγήσει πάνω σ’έναν απαράμιλλο χορευτή.

Περίεργο σχέδιο: να ονειρευτεί τον εαυτό του,να ζωντανέψει τ’ όνειρό του, για να επανέλθει όνειρο στη σκέψη των άλλων.

– Το βάψιμό σου; Υπερβολικό. Έξαλλο. Τα μάτια, λόγου χάρη, ως τα μαλιά. Τα νύχια βαμμένα. Ποιός φυσιολογικός, γνωστικός άνθρωπος περπατά πάνω σε συρματόσκοινο ή εκφράζεται με στίχους; Αδιανόητο. Άντρας; γυναίκα; Σίγουρα τέρας. Το βάψιμο, αντί να τονίζει την εκκεντρικότητα της τέχνης σου, θα τη μετριάζει.

Ο ποιητής μπορεί να διακινδυνέψει τα πάντα για να κατακτήσει την άπολυτη μοναξιά, που είναι απαραίτητη για να πραγματοποιήσει το ποιητικό του έργο – να το αποσπάσει από το κενό για να το πληρώσει και να του δώσει ζωή.

– Γι’ αυτό σε συμβούλευα να χορεύεις μπροστά στην εικόνα σου και να ‘σαι ερωτευμένος μαζί της. Δε θα το αποφύγεις: χορεύει ο Νάρκισσος.

– Πού βρισκόσουν λοιπόν προτού εμφανιστείς στην πίστα; Σκυθρωπός, κατακερματισμένος στις καθημερινές σου χειρονομίες, ήσουν ανύπαρκτος. Στο φως νιώθεις την ανάγκη να ανασυνταχτείς. Κάθε βράδυ για τον εαυτό σου και μόνο, θα τρέχεις πάνω στο σκοινί, θα συστρέφεσαι, θα στρεβλώνεις τα μέλη σου αναζητώντας την αρμονική ύπαρξη που σκίρτισε και χάθηκε στο πλήθος των οικείων χειρονομειών, όταν δένεις το παπούτσι σου, σκουπίζεις τη μύτη σου, ξύνεσαι, αγοράζεις σαπούνι… Αλλά τον εαυτό σου τον πλησιάζεις και τον συλλαμβάνεις μόνο μια στιγμή, πάντα σε τούτη τη θανάσιμη, λευκή μοναξιά.

Δε γίνεσαι καλλιτέχνης αν δε σου τύχει μια μεγάλη συμφορά.

– Φλέγεσαι. Πάνω στο συρματόσκοινό σου είσαι ο κεραυνός. Έστω ένας μοναχικός χορευτής. Σε αναγκάζει να χορεύεις μια τρομερή δυστυχία, που πυροδοτείται κι εγώ δεν ξέρω από ποιά φλόγα που σε φωτίζει και σε αναλώνει. Και το κοινό; Βλέπει μονάχα η φωτιά, και νομίζοντας ότι παίζεις, αγνοώντας ότι είσαι εσύ ο εμπρηστής, χειροκροτεί την πυρκαγιά.

– -Πρέπει οπωσδήποτε να βγάλω λεφτά;
– Απαραιτήτως. Θα εμφανίζεσαι στο συρματόσκοινό σου και θα σε ραντίζει μια χρυσή βροχή. Κι επειδή θα σ’ ενδιαφέρει μοναχά ο χορός, τη μέρα θα σαπίζεις.

Αν αποφασίσεις να χορέψεις μόνο για Κείνον, αδύνατο πια να ξεφύγεις από την ακρίβεια του έναρθρου λόγου σου: είσαι δέσμιός του και αποκλείεται να πέσεις.

Στο θέατρο πηγαίνουμε για να μπούμε στον προθάλαμο του ύπνου, του πρόσκαιρου θανάτου. Ό,τι παρακολουθούμε καθώς σβήνει η μέρα είναι Γιορτή, η πιο επίσημη, η τελευταία, κάτι πολύ κοντινό με την κηδεία μας. Όταν σηκώνεται η αυλαία, μπαίνουμε σ’ένα χώρο όπου προετοιμάζονται καταχθόνιες αναπαραστάσεις. Όλα γίνονται βράδυ, για να ‘ναι η γιορτή αμόλυντη, να ξετυλίγεται χωρίς κίνδυνο να τη διακόψει κάποια σκέψη, να τη χαλάσει κάποια πρακτική ανάγκη…Αλλά το Τσίρκο απαιτεί έντονη, απόλυτη προσοχή! Δεν πρόκειται για τη δική μας γιορτή. Είναι παιχνίδι δεξιοτεχνίας και απαιτεί να βρισκόμαστε εν πλήρει εγρήγορση.

– Μυστήριο συγκλονιστικό: κάθε καλλιτέχνης, έπειτα από μια περίοδο λάμψης, θα διασχίσει άνυδρα τοπία, με κίνδυνο να χάσει παντελώς τα λογικά του. Αν βγει νικητής. .. Μη διαστάσεις ν’ αντιμετωπίσεις τα άλματά σου σαν μια αγέλη ζώα.

by SearchingΤheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

nicktomjoe

"Very wild through the wood is the way they must take"

Saint Joan (Creative Studio)

An archive for ... my stuff...

Monk's Advice

Self Help, Motivational, Soul Searching, Travel, happiness, Knowledge Sharing Kindly follow.

Erbe del benessere

La sintonia della natura

Betsy Andrea Mars

A gathering place for my poems and photography

Maria Nestorides

Stories, Poems, Words

Αρέσει σε %d bloggers: