Οι ασθένειές μας δεν είναι απρογραμμάτιστες ή τυχαίες, αλλά αντίθετα εκδηλώσεις του όλου όπως αυτό διαπλέκεται με το σώμα και την ψυχή μας. | Edward Tick

Έργο έκθεσης μοντέρνας τέχνης στην Θεσσαλονίκη Ιούνιος 2017

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Edward Tick «Η θεραπεία της ψυχής μέσα από τα όνειρα»

– …στην Επίδαυρο, όπως έγραψε ο Χένρι Μίλερ, «επικρατεί μια τόσο έντονη γαλήνη και σιωπή που […] μπόρεσα να ακούσω τη μεγάλη του κόσμου καρδιά να χτυπά».

– Οι ασθενείς λοιπόν που αποζητούσαν τη θεραπεία μέσω της επαφής με τις θεϊκές δυνάμεις έπρεπε να περάσουν από μία περίοδο εξαγνισμού ώστε να έρθουν σε κατάσταση καθαρότητας και αγνότητας προτού τις προσεγγίσουν.Επιπλέον αυτή η προσέγγιση μπορούσε να επιτευχθεί μόνο σε απόμερα, δυσπρόσιτα και ερημική μέρη.

Κάθαρση είναι η έντονα συναισθηματική, ψυχολογική και σωματική διαδικασία που φέρνει στην επιφάνεια, ενδυναμώνει και αποκαθαίρει τα συναισθήματα. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, σκοπός της τραγωδίας είναι η «κάθαρσις», ειδικά ο εξαγνισμός μέσω του ελέους και του φόβου.

Η ελληνική τραγωδία δεν δραματοποιεί προσωπικές ιστορίες, αλλά ιστορίες από το συλλογικό μας ασυνείδητο‘ η ίδια η τραγωδία αποτελεί ένα συλλογικό όνειρο ή τελετουργία, όχι μόνο ως προς το αφηγηματικό της περιεχόμενο αλλά και ως προς τη δραματική διαδικασία- το πώς διδάσκεται στη σκηνή, το πώς παρουσιάζεται σε μας.

– Ζώντας την και αντιμετωπίζοντάς την συνειδητά, εξαγνίστηκα από το μίασμα που προκαλεί και ξαναβρήκα την εσωτερική μου ισορροπία. Αυτό σύμφωνα με την οπτική της κλασικής Ελλάδος, είναι η ουσία της θεραπείας.

[Η κάθαρση και τα θεραπευτικά όνειρα είναι δύο από τις απαραίτητες εμπειρίες που χρειαζόμαστε όλοι εμείς οι βασανισμένοι σύγχρονοι άνθρωποι για να μπορέσουμε να επουλώσουμε τις ηθικές και πνευματικές πληγές που ταλανίζουν ύπαρξή μας και τον σύγχρονο πολιτισμό.]

– …σύμφωνα με τον μελετητή της μυθολογίας Ρόμπερτ Γκρέιβς, το όνομα «Ασκληπιός» σημαίνει «αδιάλειπτα τρυφερός». Η ερμηνεία του Γκρέιβς απηχεί την άποψη του Πινδάρου, που τον αποκαλούσε «τον πιο ευγενή και τρυφερό δωρητή της απάλειψης του πόνου και της προσφοράς της υγείας».

– Στov Ασκληπιό έδωσε επίσης θεραπευτικό χάρισμα και η Αθηνά’ του χάρισε δύο φιαλίδια με το αίμα της Μέδουσας, της γοργόνας που η όψη της μετέτρεπε σε πέτρα όποιον τολμούσε να την αντικρίσει. Το αίμα από τη δεξιά πλευρά του σώματός της θεράπευε, ενώ το αίμα ατό την αριστερή θανάτωνε.

– Στην πράξη, μια πληγή που αρνείται να επουλωθεί και που έχει προκληθεί επιπλέον άδικα, αποτελεί συχνά ένα βασικό κίνητρο για να στραφεί κάποιος στον ρόλο του θεραπευτή.

[Ένας θεραπευτής πρέπει να αισθάνεται, να βιώνει την εμπειρία και να τείνει τόσο προς το ζωώδες όσο και προς το ανθρώπινο’ πρέπει να μπορεί να συνενώνει την ύλη και το πνεύμα και να λειτουργεί ως ο συνδετικός τους κρίκος’ και θα πρέπει να μάθει, όπως και οι Κένταυροι, να ζει, να εργάζεται και να εναρμονίζει τις εσωτερικές αντιφάσεις που απειλούν να διαλύσουν αυτήν την ενότητα ψυχής-σώματος. «Κάθε πράμα είναι Κένταυρος’ αν δεν ήταν, ο κόσμος θα σάπιζε ακίνητος και στείρος».]

Αυτοί που έχουν κληθεί να ασκήσουν το λειτούργημα του θεραπευτή δεν μπορούν να ισχυριστούν πως είναι όλοι «λευκοί» – καλοί, αγνοί και άσπιλοι. Αντιθέτως, θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουν τις ίδιες τους τις σκιές, τις υποσυνείδητες κρυφές τους πτυχές που αντιπροσωπεύονται παραδοσιακά από το σκοτάδι, τη νύχτα, το μαύρο.

photo by EvAr

Το φίδι εκπροσωπεί τη μητέρα Γη, καθώς και κάθε είδους μεταμόρφωση. Σε όλες τις παραδόσεις, εξαιρουμένης αυτής ιουδαιo-χριστιανισμού, η μορφή του φιδιού είναι φορέας αγαθοεργών και ευπρόσδεκτων δυνάμεων. «Μόνο στον χριστιανισμό και στη Βίβλο, το άλλοτε ιερό φίδι γίνεται αντικείμενο κατάρας».

– Η θεραπευτική αρχή εδώ έχει ως εξής: ο,τι μας δηλητηριάζει, μπορεί επίσης να μας θεραπεύσει’ ό,τι μας θεραπεύει, μπορεί επίσης να μας δηλητηριάσει. Ο αρχαίος χρησμός του Απόλλωνος διεκήρυττε αυτήν την ίδια σοφία: «Αυτός που μπορεί να πληγώνει, μπορεί επίσης να θεραπεύει».

– Σύμφωνα με έναν μύθο των Ινδιάνων Σενέκα, όταν οι άνθρωποι πρωτοδοκίμασαν κρέας, τα ζώα εγκατέλειψαν τη μέχρι τότε ενιαία κοινωνία και ανέπτυξαν διαφορετικές γλώσσες’ μόνο τότε έδωσε ο Δημιουργός ως δώρο στους ανθρώπους τον σκύλο, ώστε να υπάρχει πάντα ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ αυτών και της υπόλοιπης Φύσης.

[Για τον Σωκράτη ο θάνατος μπορεί να είναι ένα μεγάλο καλό, η επιθυμητή απελευθέρωση. Ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος μας άφησε λέγοντάς μας πως ο θάνατος μπορεί να είναι η θεραπεία του πόνου της ζωής. Τα τελευταία του λόγια προς τον παλιό, αγαπημένο του φίλο και μαθητή, ήταν: «Κρίτων, χρωστάμε έναν πετεινό στον Ασκληπιό. Μην το ξεχάσεις». ]

– Η είσοδος στο εγκοιμητήριο κατά τους κλασικούς χρόνους ήταν ταυτόχρονα ένα ταξίδι στο ασυνείδητο -στο σκοτεινό υπέδαφος- και στη μήτρα – στο κουκούλι της φύσης, στη μήτρα της μητέρας και στον τάφο της μητέρας Γης. Για να θεραπεύσουμε τις κακοφορμισμένες πληγές μας, πρέπει πρώτα να επιστρέψουμε στη μήτρα όπου άνοιξε αρχικά η πληγή.

ο Φρόιντ διέσωσε τα όνειρα από τη σφαίρα της ανοησίας, επανατοποθετώντας τα σ’ αυτήν της ψυχολογίας. Ενώ αυτός εντόπιζε την πηγή των ονείρων στο βάθος του προσωπικού ασυνειδήτου, άλλοι ερευνητές με πρώτο τον Γιουνγκ διαπίστωναν πως τα όνειρα διέθεταν μια συλλογική ή υπερ-ατομική διάσταση.

Τα όνειρα γεννιούνται από άτομα’ οι μύθοι από πολιτισμούς.

– Εν ολίγοις εμείς ζούμε τους μύθους, ενώ τα αρχέτυπα ζουν μέσα από μας. Οφείλουμε να αναγνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε τα αρχέτυπα και τους μύθους που βγαίνουν στην επιφάνεια στα πλαίσια της προσωπική μας ζωής, όσο εμείς αναζητούμε κατανόηση θεραπεία και δημιουργικότητα μέσα σε αυτά.

– Ακολουθώντας το μοντέλο ανάλυσης του Γιουνγκ μπορούμε εύκολα να συνδεθούμε με τους μύθους, όπως κάνουμε και με τα όνειρα. Μπορούμε να αναζητήσουμε θέματα που δονούν το είναι μας, εικόνες που πυροδοτούν προσωπικές μας μνήμες, σημεία κάποιας ταύτισης, εως ότου συνειδητοποιήσουμε πως «συγκεκριμένοι μύθοι αναβιώνουν στη ζωή του καθενός μας…» και νιώσουμε πως «αυτός είναι ο μύθος μου. Αυτό που βλέπω εδώ είναι ο εαυτός μου».

– Αυτή η μεταλλαγή του Αλεξάνδρου από θνητός σε ήρωα και τελικά ημίθεο δείχνει πως λειτουργούσε η ίδια διαδικασία και για άλλες μυθικές μορφές του παρελθόντος. Εύκολα λοιπόν μπορούμε να εικάσουμε την παρόμοια πορεία του Ασκληπιού – από Θεσσαλός πρίγκιπας, θεός της ιατρικής.

Γδύσου, προσευχήσου να φύγει το σκουλήκι από μέσα σου, ζήτα την κάθαρση και τον εξαγνισμό από το οποιονδήποτε μίασμα μπορεί να εμφωλεύει εντός σου – τη θλίψη, τον φόβο, την ενοχή, την ντροπή.

– Όπως η τραγωδία απετέλεσε μετεξέλιξη τηv διονυσιακών τελετών, έτσι και το ιερό του Διονύσου μετεξελίχθηκε σε μεγάλο θέατρο, συμβαδίζοντας με την αλλαγή στο περιεχόμενο των τελετουργιών. Η ίδια η θεατρική παράσταση συνιστούσε μια μορφή διονυσιακής λατρείας που μπορούσε να συνδεθεί με τη λατρεία του Ασκληπιού και να λειτουργήσει ως μέρος της, όπως συνέβαινε και στην Επίδαυρο.

Η αρχιτεκτονική είναι η ποίηση της ύλης. Σε αυτούς τους αφιερωμένους στους θεούς χώρους μπορούμε να ερμηνεύσουμε την αρχιτεκτονική ως ιερή αλληγορία. Εδώ ο δρόμος προς την ίαση είναι ένας άξονας. Στα ανατολικά, τόπο της προέλευσης, περνά απo τον χώρο τον δράματος, του χορού, του πάθους, της έκστασης και της αναγέννησης. Στα δυτικά, τόπο της κρίσης, περνά από τον χώρο της λογικής, της σοφίας, της προστασίας, της επιβεβαίωσης, της υπεροχής και της τελειότητας. Ο δρόμος προς την ίαση μπορεί να περνάει για μας από την αποκάλυψη της πληγής και την κάθαρση που επιτυγχάνεται όταν παρακολουθούμε ή συμμετέχουμε στο δράμα, στον χορό και στα πάθη της ίδιας μας της ζωής’ πάλι να περνάει από την πλευρά της κρίσης, όπου θα αναζητήσουμε τις δυνάμεις του νου, της υπευθυνότητας και του αγώνα για τελειότητα και θα τις χρησιμοποιήσουμε για να αποθεραπευτούμε.

– Καταλήγουμε τώρα στον τελικό, και ίσως πιο σημαντικό, παραλληλισμό μεταξύ Σωκράτη και Ιπποκράτη. Φανταστείτε τη μουσική που παίζει στο βάθος, την ορκωμοσία, την ευλάβεια και το υψηλό επίπεδο ηθικής που κήρυσσαν οι δύο αυτοί αρχαίοι σοφοί. Ακούστε τους τόνους της ευσέβειας στα λόγια και στη διδασκαλία τους. Είναι σαv να μας λένε, μη γυρεύετε τους θεούς μέσα σε μυστικιστικές ιστορίες ή τελετές που μας απομακρύνουν από αυτόν τον κόσμο’ ψάξτε γι’ αυτούς από καθημερινή γι’ αυτούς στην καθημερινή ζωή, στις τέχνες και στα επαγγέλματα, ψάξτε στο νερό που πίνετε και στις συζητήσεις που κάνετε, στον τρόπο που σκέπτεστε και προσφέρετε βοήθεια. Περπατήστε εδώ, πάνω στη γη μαζί με τους θεούς. Ζήστε και εργαστείτε με τρόπο που να υπενθυμίζει την ιερότητα των πάντων. Επιδιώξτε να εμπνεύσετε την ιερότητα που εμπεριέχεται στην αρμονία, στην ισορροπία, στον σεβασμό, στην καθαρότητα και στo μέτρο. Οι θεοί δεν βρίσκονται σε κάποια μακρινή μυθική σφαίρα’ μπορείτε να τους δείτε, να τους γνωρίσετε, να τους νιώσετε και να τους λατρέψετε εδώ που βρίσκεστε.

– Και όπως το περιγράφει ο Οβιδιος:

Πριν πολύ-πολύ καιρό, ένας λοιμός περπάτησε μέσα στην πόλη.
Ο αέρας της Ρώμης έγινε θάνατος’ παντού έβλεπες ωχρά σώματα να βυθίζονται στην ασθένεια.
Εξαντλημένοι από τις ατελείωτες κηδείες, και ξέροντας πως οι ιατροί δεν μπορούσαν να προσφέρουν τίποτε,
οι άνθρωποι προσέβλεπαν στους ουρανούς για ένα σημάδι θεραπείας.

-…υπό τις κατάλληλες; συνθήκες, οι αρχέτυπες δυνάμεις που εμφανίζονται ως θεότητες σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο δεν παρέχουν μόνο αρωγή ή ελπίδα στους πάσχοντες αλλά μπορούν, καλώς ή κακώς, να μεταλλάξουν ολόκληρη την κοινωνία.

– Σύμφωνα με τον Ρουφο δεν αρκεί μόνο η παρατήρηση και η αντιμετώπιση της ασθένειας: Ο ασθενής πρέπει να περνά από συνέντευξη. Γιατί μέσα από τις ερωτήσεις είναι δυνατόν να αποκομίσουμε μεγάλες γνώσεις για την ίδια την ασθένεια, ώστε να δώσουμε έτσι την πιο κατάλληλη αγωγή. Ο χρόνος έναρξης μιας ασθένειας είναι εξίσου σημαντικός. Επιπλέον, ο ιατρός θα πρέπει να ερευνήσει τη στάση του ασθενούς απέναντι στη ζωή‘ καθώς και τη γενικότερη διανοητική και ψυχολογική του κατάσταση. Με τον τρόπο αυτόν καθίσταται δυνατός ο καθορισμός της ψυχικής υγείας τoυ ασθενούς.

– Όπως δήλωσε και ο απόστολος Παύλος προς τους Κορινθίους,»οι Εβραίοι απαιτούν σημάδια ενώ οι Έλληνες αναζητούν σοφία». Ο χριστιανισμός απαιτούσε μόνο προσευχή, πίστη και παράδοση σ» αυτόν’ οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι βρήκαν δελεαστική αυτή τη νέα πίστη και προσέτρεξαν σ’ αυτήν, στην αρχή διστακτικά αλλά στη συνέχεια αθρόοι.

– Κάποια από τα θεραπευτικά στοιχεία της πρακτικής του Ασκληπιού δαιμονοποιήθηκαν. Το φίδι, σύμβολο της ένωσης του ανθρώπου με το γήινο στοιχείο και πιστός βοηθός του θεού στη θεραπευτική διαδικασία, θεωρήθηκε σύμβολο τον κακού. Ο Τερτυλλιανός βλέπει το φίδι ως σύμβολο των διεφθαρμένων όψεων του δαιμονικού σώματος. Το ίδιο γήινο πλάσμα που είχε υπάρξει η πηγή της θεραπείας και της υγείας, τώρα προκαλούσε «ταλαιπωρία, άγχος, αϋπνία, σπασμούς και ασθένειες».

– Αφού ο χριστιανισμός υιοθέτησε τη χρήση ιαματικών υδάτων, τη θεραπεία μέσω ονείρων και τα αγάλματα του Ασκληπιού προσηλυτίσει τους πιστούς του προχώρησε σε μια περαιτέρω καινοτομία. Όπως είδαμε, οι ιερείς και οι ιατροί του Ασκληπιού προωθούσαν την προσευχή ως χρήσιμο συμπλήρωμα της ανθρώπινης επιστημονικής ιατρικής. Τώρα, ωστόσο, για να υποτιμήσουν ακόμα περισσότερο και τον θρησκευτικό, και τον επιστημονικό κλάδο της αρχαίας ιατρικής, οι επικεφαλής της νέας θρησκείας’ κήρυτταν πως η προσευχή από μόνη της, αυτόνομα, μπορούσε να θεραπεύσει – φτάνει βεβαίως να απευθυνόταν στον Χριστό. Σύμφωνα με τον Εντελστάιν, αυτό τo νέο δόγμα αποτελούσε καινοτομία. Πριν την έλευση του Ιησού, η προσευχή δεν εθεωρείτο από μόνη της αρκετή για να επιφέρει τη θεραπεία.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων γνωρίζει τον Θεό μέσα από τα όνειρα | Τερτυλλιανός

-Δεν ενδιαφέρομαι να θεραπεύσω τις νευρώσεις. Η προσοχή μου είναι στραμμένη στο θειο, και οφείλω να οδηγώ τους ασθενείς μου σε γνωστικές εμπειρίες του θείου. Εάν βιώσεις μια τέτοια εμπειρία, ελευθερώνεσαι για πάντα από την κατάρα της ασθένειας. |Καρλ Γιούγκ

– Σ’ αυτήν την απόμακρη γωνιά των κρητικών βουνών, κοντά στον αρχαίο ιαματικό χώρο, ο πατήρ Χαρίτων είναι ένας χριστιανός ιερέας που ασκεί τις θεραπευτικές πρακτικές του Ασκληπιού.

– Για παράδειγμα, ένας φίλος καρδιολόγος, μετά από δεκαετίες επιτυχημένης εργασίας και καταξίωσης στον χώρο του, αποφάσισε να επιστρέψει στην ιατρική σχολή, αυτή τη φορά για να ειδικευθεί στην ψυχιατρική. Μου είχε πει τότε : «Συνειδητοποίησα πως μόνο ένα 10% των ασθενών μου είχε προβλήματα καθαρά σωματικής φύσεως με την καρδιά του. Το υπόλοιπο 90% υπέφερε κυρίως από συναισθηματικές ή ψυχολογικές διαταραχές. Έπρεπε να αλλάξω την ειδικότητά μου ώστε να μπορώ να θεραπεύω αποτελεσματικά τις ασθένειες της καρδιάς».

– Έτσι, αν και η σύγχρονη ιατρική επικεντρώνει τις υπολογίσιμες δυνάμεις της στον στόχο της ανακούφισης του ανθρώπου με τις μελέτες, τα συγγράμματα, τα μηχανήματα και τα φάρμακά της ωστόσο δεν καταπιάνεται με ερωτήματα ουσίας. Δεν επιχειρεί καν να λύσει την περίπλοκη εξίσωση σώματος-νου, γιατί αυτό θα απαιτούσε να αφιερωθεί μεγάλο χρονικό διάσημα στον κάθε ασθενή. Αυτή η στάση συνεχίζεται, παρά την εμφανή στροφή των πασχόντων προς τις εναλλακτικές μορφές θεραπείας, «οι οποίες αναγνωρίζουν τη σημασία της αντιμετώπισης των ασθενειών μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πνευματικότητας και αναζήτησης του νοήματος της ζωής».

[Όταν αντιμετωπίζουμε τα σώματα ως μηχανές προς επιδιόρθωση, όταν αγνοούμε τους περίπλοκους ψυχο-πνευματικούς παράγοντες που διέπουν την εξέλιξη της υγείας μας, όταν επιδιώκουμε να εξαφανίσουμε τους πόνους και τα συμπτώματα με τη χρήση φαρμάκων αντί να αφουγκραζόμαστε τί προσπαθούν να μας πουν για την εσωτερική κατάστασή μας, τότε προδίδουμε τη μοναδικότητά μας και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μας. ]

– Η ιερή ιατρική, όπως διαμορφώθηκε από την παράδοση του Ασκληπιού, είναι προϊόν μιας εντελώς διαφορετικής αντίληψης. Πηγάζει από μια οπτική του κόσμου κατά την οποία τo άτομο είχε πλήρη συναίσθηση ότι ήταν μέρος μιας κοσμικής τάξης που περιέκλειε τα πάντα. Δεν υπάρχει η έννοια του διαχωρισμού του σώματος από τον νου στη θρησκευτική ιατρική. Ο νους και το σώμα είναι ισότιμα, αλληλεξαρτώμενα και αλληλεκφραζόμενα, το ένα μέσω του άλλου. Το σώμα δεν είναι μια μηχανή, αλλά ο έμβιος φορέας της ψυχής κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της στον κόσμο. Το σώμα είναι η υλική έκφραση της ψυχής, το υλικό πάνω στο οποίο η ψυχή αποτυπώνει την κατάστασή της με σημάδια και συμπτώματα.

Για να αφυπνίσουμε τους θεούς στη ζωή μας και να εισέλθουμε στο πεδίο του ζωντανού μύθου, δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουμε την ενδεχόμενη πίστη μας στον μονοθεϊσμό ή στον σύγχρονο τρόπο σκέψης.

– Kάποτε ο Κάμπελ κατηγορήθηκε από έναν καθολικό ιερέα ότι είχε εγκαταλείψει την πίστη του για χάρη της μελέτης των μυθολογικών δυνάμεων.
«Τί απέγινε η πίστη σου;» ρώτησε ο ιερέας «Πάτερ»απάντησε εκείνος, «δεν χρειάζομαι πίστη. Έχω εμπειρία«.

– Πώς θεραπεύουν οι εικόνες του Ασκληπιού που μορφοποιεί η φαντασία μας; Από ψυχολογικής απόψεως είμαστε όλοι φτιαγμένοι απο φανταστικές εικόνες. Η φαντασία είναι μια πρωταρχική ψυχική λειτουργία. Σύμφωνα με τον Χίλμαν, «η βασική δομή της ψυχής» είναι «ένα εσωτερικό τοπίο από προσωποποιημένες εικόνες». Οι μύθοι και τα όνειρα γεννούν, δραματοποιούν και οργανώνουν τις ιστορίες και τα θέματα που τροφοδοτούν αυτήν την πρωταρχική ψυχική λειτουργία. Για να θεραπευτούμε, θα πρέπει να βιώσουμε άμεσα εμπειρίες που θα αλλάξουν τις εικόνες στο υποσυνείδητό μας και ως εκ τούτου τη ροή ενεργείας στο σώμα και στην ψυχή που προκαλείται και κατευθύνεται από τις φαντασιώσεις.

– Από αυτήν την αρχαία επιγραφή μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα στοιχεία εκείνα που αφορούν στην τελετουργία. Πρέπει να εγκαταλείψουμε τον συνηθισμένο χρόνο και χώρο και να εισέλθουμε στo ιερό. Πρέπει να αφιερώσουμε αρκετό χρόvo εκεί. Δεν πρέπει να βιαστούμε, αλλά να σταθούμε και να αποτανθούμε, να απομακρυνθούμε από την καθημερινή πραγματικότητα. Πρέπει να υποστούμε κάθαρση και να εξαγνισθούμε.

– Τα όνειρα είναι ζωντανές εμπειρίες της ψυχής και ως προσωπικές ψυχικές μας εμπειρίες πρέπει να αντιμετωπίζονται, αντί να αναλύονται απλώς και να ερμηνεύονται. Η ανάλυση θα πρέπει να υποστηρίζει και να καθοδηγεί την εμπειρία του ονείρου, όχι να την υποκαθιστά. Όταν ξυπνάμε το πρωί, θα έχουμε όφελος αν ρωτήσουμε τον εαυτό μας: «Τι έκανα στα όνειρά μου χθες το βράδυ;» αντί του: «Πώς να ερμηνεύσω το όνειρο αυτό;»

– Εν τούτοις, από τον Φρόιντ και μετά, τα όνειρα θεωρούνταν κυρίως συμβολικά αντικείμενα μελέτης προς ανάλυση και κωδικοποίηση. Μετά τον Φρόιντ, ο Γιουνγκ αναγνώρισε την υπερ-ατομική και συλλογική διάσταση των ονείρων.

– Αντιθέτως, οι μύθοι περιλαμβάνουν αιώνιες εικόνες και αρχέτυπα που είναι ζωντανά, υπό την έννοια ότι ενυπάρχουν συμβολικά στη ζωή μας. Οι μύθοι υπερκαλύπτουν την ψυχολογική ζωή μας. Οι αρχαίοι δίδασκαν πως όταν παραμελούμε τους θεούς, αυτοί μας εγκαταλείπουν, ενώ όταν τους θυμόμαστε, επιστρέφουν. Με σύγχρονους όρους, οι μύθοι και τα αρχέτυπα μπορούν να αφυπνισθούν μέσα μας και για μας όταν στρεφόμαστε προς αυτούς και επικαλούμεθα τις δυνάμεις τους ως ζώντων θεϊκών εικόνων και όταν ζητάμε συνειδητά να βυθιστούμε στη φαντασία και στον κόσμο τους.

Ο Πλούταρχος είχε γράψει κάποτε ένα όμορφο παρηγορητικό γράμμα στη γυναίκα του, έναν παραμυθητικό, με αφορμή τον θάνατο της κόρης τους, που συνέβη κατά την απουσία του σε ταξίδι. Μιλώντας για τη ζωή της κόρης τους, συμβούλευε τη γυναίκα του «να μη θεωρεί μια τέτοιου μεγέθους ευλογία συμφορά», και «να μιλά πάντα με καλά λόγια για το θείο». Της υπενθύμιζε ότι ήταν και οι δυο μυημένοι στα Μυστήρια και έτσι γνώριζαν εκ πείρας πως η ψυχή είναι αθάνατη.

[«Πρέπει να κοιτάζουμε τον θάνατο στα μάτια και να μάθουμε να αγαπάμε και να χορεύουμε, να κλαίμε και να γιορτάζουμε όπως και να ‘χει – ειδικά επειδή ο θάνατος βρίσκεται πάντα εδώ και αυτό είναι το μόνο που έχουμε». ]

– …κατανοεί πως αν και η ασθένεια εμφανίστηκε στο στήθος της, στον αδένα της αγάπης και του θηλασμού, η πραγματική ασθένεια βρίσκεται στην καρδιά. Αν γυρέψει και βρει τηv αγάπη που λαχταρά, τότε η καρδιά της θα είναι δυνατή και υγιής.

– Την τελευταία του ήμερα στη φυλακή, ο Σωκράτης προετοιμαζόταν για την εκτέλεσή του διαλεγόμενος με φίλους και μαθητές περί της αθανασίας της ψυχής. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων αυτών συζητήσεων, ο Σωκράτης ανέφερε ένα όνειρο που έβλεπε επανειλημμένα σε όλη του τη ζωή. Το μήνυμα που του έδινε το όνειρο ήταν «να δημιουργεί μουσική και να την επεξεργάζεται». Σε όλη του τη ζωή ο Σωκράτης ερμήνευε το όνειρο ως ενθάρρυνση για να συνεχίσει να ασχολείται με τη φιλοσοφία, «το ευγενέστερο είδος μουσικής». Ωστόσο στη φυλακή, τον τελευταίο μήνα της ζωής του, αποφάσισε να ακολουθήσει το όνειρο κατά γράμμα και βάλθηκε να συνθέτει ωδές.

Ο Σωκράτης επέλεξε να πεθάνει παρά να προδώσει την ψυχή, την αποστολή ή τον θεό του. Η αυτογνωσία, η διαβίωση εν αρετή και η συνεχής εξέταση του εαυτού, η εφαρμογή του ωφελίμου για την ψυχή αλλά και για την κοινωνία και η εκπλήρωση της όποιας υπηρεσίας ζητηθεί από το θείο, συνθέτουν τη συνταγή του Σωκράτη για μια καλή και υγιή ζωή. Η πρόκληση που ανοίγεται μπροστά μας, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είναι «να καταστήσουμε το όραμα του αληθινού και θείου, μοναδική τροφή της ψυχής».

– Όπως δεν θα πρέπει να προσδίδουμε στην εικόνα του φιδιού αποκλειστικά την κατά Φρόιντ φαλλική ερμηνεία, έτσι δεν πρέπει να την ερμηνεύουμε πάντα ως σύμβολο του Ασκληπιού. Ωστόσο, στις ψυχοπνευματικές και βασιζόμενες σε γήινες δοξασίες παραδόσεις, όταν ένα ζώο ή άλλο σύμβολο εμφανίζεται επανειλημμένα και αποσπά την προσοχή μας με ασυνήθιστο τρόπο, τότε ίσως αυτό να σημαίνει ότι το αρχέτυπο που αντιπροσωπεύει προσπαθεί να να βγει από το ασυνείδητό μας στην επιφάνεια του συνειδητού.

– Κατά τον Γιουνγκ, τα φίδια αντιπροσώπευαν την υπερβατικότητα -την ανάδυση από το σκοτάδι στο φως. Με όρους της ψυχολογίας, η υπερβατικότητα υπονοεί συγκεκριμένα την μετάβαση από το ασυνείδητο στο συνειδητό. ‘Όταν το φίδι είναι παρόν στο όνειρο του ασθενούς,οι γήινες δυνάμεις- συγκεκριμένα τα ένστικτα, το σώμα, ο αισθησιασμός, η σεξουαλικότητα, το θηλυκό στοιχείο, ο μυστικισμός, το μη ορθολογιστικό- βγαίνουν στο φως της συνειδητότητας.

– [Η οδύνη, μου λέει ξανά και ξανά, δεν είναι αφεαυτής η αιτία της οργής μας’ συμβαίνει μάλλον να «μεταλλάσσονται σε οργή η θλίψη και οι λαχτάρες μας, αν δεν τις φροντίσουμε». ]

Το φίδι μπορεί να προσπαθήσει, όπως με την Eύα, να σε αποδεσμεύσει από μια κατάσταση παιδισμού ή εξάρτησης και να σε στρέψει στην ωρίμανση του Εγώ, στη συνειδητότητα και στη δημιουργικότητα.

– Συγκεκριμένα, η εμφάνιση φιδιών μπορεί να υποδεικνύει οτιδήποτε από τα παρακάτω:
ο Αφύπνιση των δυνάμεων της Γης
ο Ασυνείδητο υλικό που γίνεται συνειδητό
ο Νέα επίπεδα εξατομίκευσης
ο Νέες φάσεις ζωής
ο Αποκατάσταση του συνδέσμου μας με τη Γη
ο Κάλεσμα για την ίαση ασθενειών του σώματος ή της ψυχής
ο Κάλεσμα του πεπρωμένου ή της δημιουργικότητας
ο Κάλεσμα σε νέες μορφές δύναμης ή πλούτου
ο Ανάπτυξη οξύτερης ενόρασης μέσω διαφοροποιημένων καταστάσεων συνειδητότητας και/ή βαθύτερης εσωτερικής γνώσης
ο Εισαγωγή σε μεταμορφωτική διαδικασία, κατά τη διάρκεια της οποίας θα πρέπει να υποβληθούμε στον εσωτερικό κύκλο θανάτου και της αναγέννησης
ο Επερχόμενη άφιξη ή και υπάρχουσα ήδη παρουσία υπερ-ατομικής βοήθειας στην αναζήτησή μας για την ίαση.

– Το πρώτο βήμα σε μια τέτοια αναζήτηση είναι η αποδοχή πως χρειαζόμαστε θεραπεία, ο εντοπισμός νοσογόνων παραγόντων και η αναγνώριση πως η ασθένεια είναι αποτέλεσμα της έλλειψης ισορροπίας στην ψυχή.

– Πάρε κουράγιο από τη σκέψη πως η προετοιμασία είναι ένα απαραίτητο βήμα στον δρόμο προς την αποθεραπεία. Μετάβαλε αυτή τη διαδικασία σε δώρο προς το θείο, σε απόδειξη πως αποζητάς με ειλικρίνεια ένα προσωπικό μήνυμα ή επαφή. Όταν νιώσεις πως έχει έρθει η ώρα να αναζητήσεις το όνειρο, μπες σε κάποιο είδος αβάτου. Ο Τζόζεφ Κάμπελ συνιστά τη καθημερινή ολιγόωρη απομάκρυνση από τον κόσμο για να τραφεί η ψυχή με τέχνη, μουσική, διάβασμα, γράψιμο, σιωπή, διαλογισμό ή οτιδήποτε μπορεί να την ευφράνει.

– Όταν βρεθείτε δραστικά αναμεμειγμένοι στη διαδικασία των θεραπευτικών ονείρων, είναι σημαντικό να δέχεστε κάθε όνειρο ή εικόνα που λαμβάνετε, ως πολύτιμα δώρα από τον θεό. Μόλις ξυπνήσετε, ανατρέξτε σ’ αυτές τις εικόνες και επεξεργαστείτε τις. Προσπαθήστε να ανακαλέσετε και να καταγράψετε όσο περισσότερες μπορείτε. Διατηρήστε και γευτείτε τις, αναλογιστείτε τί σημαίνουν και συγκρίνετέ τις μεταξύ τους, βρίσκοντας τα κοινά τους στοιχεία’ αναγνώστε τις ως κεφάλαια της ιστορίας της θεραπευτικής σας Οδύσσειας, προσευχηθείτε, ζητήστε περισσότερα όνειρα. Αντιμετωπίστε τα όνειρα σας ως πύλες μεταξύ της καθημερινής πραγματικότητας και ενός άλλου κόσμου, όπου η ψυχή ταξιδεύει όσο εσείς κοιμάστε.

– Ο αναλυτής Τόμας Λαβίν εξηγεί: Το άβατο πρέπει τελικά να θεωρείται το Ιερό των Ιερών. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι το άβατο βρίσκεται μέσα μας και μάθουμε πως να εισερχόμαστε σ’ αυτόν τον ιερό εσωτερικό χώρο, τότε όλος ο πλανήτης γίνεται Ασκληπιείο για μας. Εφ’ όσον το απαιτούμενο ταξίδι είναι ένα εσωτερικό προσκύνημα, βρισκόμαστε στην Κω κάθε φορά που το κεφάλι μας ακουμπά στο μαξιλάρι μας. ‘Όταν κατανοήσουμε πως ολόκληρος ο κόσμος είναι το Ασκληπιείο μας, ξεπερνά την απληστία και την κτητικότητα, γιατί η παράδοση δεν ανήκει πια στην Ελλάδα ή στην Ιαπωνία, στον χριστιανισμό ή στον παγανισμό. Ο σύγχρονος ιερέας είναι γνώστης της σφαιρικής φύσης αυτής της διαδικασίας. Δεν είναι φροϊδική, γιουνγκική ή οτιδήποτε άλλο’ είναι τα πάντα.

– Εν τούτοις, η κατάθλιψη μπορεί να είναι επίσης μια μορφή εγκοίμησης. Η ψυχή μπορεί να αναπαύεται, απρόθυμη να συνεργαστεί πλέον σε μια ζωή γεμάτη ενοχλήσεις, εκνευρισμό, πόνο ή ασυνέπεια προς το πεπρωμένο της. Η κατάθλιψη μπορεί να είναι ένδειξη μιας απόσυρσης της ψυχής στον «κάτω κόσμο». Σκοπός σας τότε πρέπει να είναι η στήριξη της ψυχής στην αναζήτηση της εγκοίμησης’ βρείτε τι χρειάζεται και δώστε της χρόνο. Εάν δεν υποστηρίξετε την εγκοίμησή της, η ψυχή μπορεί να σας την επιβάλει με ανησυχητικούς, διαστρεβλωμένους τρόπους.

– Εφ’ όσον η είσοδος στο άβατο σημαίνει στην πραγματικότητα την είσοδο και πάλι στη μήτρα της μητέρας Γης, το να περπατάμε, να καθόμαστε ή να ξαπλώνουμε στο ύπαιθρο, μέσα στη Φύση, μπορούν επίσης να αποτελέσουν μια μορφή εγκοίμησης.

– Συζητώντας κάποτε για την πάθησή μου και παρομοιάζοντας το εντερικό σύστημα με «αποχετευτικό σύστημα» για το οποίο θεός συνέστησε πλύση με οξύ, χωρίς να το καταλάβω πρόσθεσα: «Το οξύ ήταν για την αυτοκτονία μου». Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα μόλις συνειδητοποίησα τι είχα πει’ κρατούσα όντως ενέργεια θανάτου στην κοιλιά μου – μια φθοροποιό κι αυτοκαταστροφική τάση να ανταποκρίνομαι στο στρες με εκνευρισμό. Η πλύση με τα οξέα πον μου συνέστησε ο θεός ήταν η τέλεια ομοιοπαθητική αγωγή -το οξύ σαν αντίδοτο στov εκνευρισμό -που επανέφερε την ισορροπία στην ψυχή και στο σώμα μου.

– Για παράδειγμα, οι δυσλειτουργίες που πηγάζουν από την ένταση και το άγχος τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζονται με έναν ατέλειωτο κύκλο χορήγησης φαρμάκων, που σπάνια οδηγούν στην ανακούφιση. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα ήταν προτιμότερο για τους ασθενείς να παραδεχθούν πως πάσχουν από μια πάθηση για την οποία δεν υπάρχει επιστημονική αντιμετώπιση’ τότε θα μπορούσαν να ασχοληθούν με τη φροντίδα της ψυχής τους.

– Συμφωνά με τη μυθολογική κοσμοθεωρία, τα θαύματα θεραπευτικής φύσης είναι δυνατά γιατί κατοικούμε:
ο σε ένα σύμπαν τακτοποιημένο, που η τάξη του αντικατοπτρίζεται μέσα μας
ο σε ένα προσωπικό σύμπαν που μπορεί να επικοινωνεί μαζί μας
ο σε ένα συμβολικό σύμπαν, όπου τα συμβαίνοντα αποτελούν αλληγορικές απεικονίσεις των συμβαινόντων στην ψυχή
ο σε ένα ποιητικό σύμπαν, που μας προσφέρει τις εικόνες τις οποίες χρειαζόμαστε για να εκφράσουμε την εσωτερική μας ζωή και για να επιτύχουμε μια σύνδεση με κατά τα άλλα απρόσιτες συμπαντικές δυνάμεις
ο σε ένα δίκτυο ζωής όπου όλα είναι αλληλένδετα μεταξύ τους και όπου οι ενέργειες και τα σημάδια τους συνδέονται με το όλον, το οποίο και εκφράζουν.

– Θα πρέπει ωστόσο να βρούμε έναν τρόπο να τιμάμε τον ορθολογισμό και την επιστήμη όσο και τον μύθο, και να διευρύνουμε το πλαίσιο εκτός του οποίου ασκείται η θεραπευτική πρακτική έτσι ώστε η φαντασία, η δημιουργική έκφραση και η πνευματικότητα να εκτιμώνται ως ισοδύναμα ιατρικά εργαλεία.

– Η ασκληπιεία ιατρική αναγνωρίζει πως η ομορφιά είναι τροφή για την ψυχή. Κατά συνέπεια τα όμορφα φυσικά τοπία, τα καλαίσθητα δωμάτια στα θεραπευτήρια, με άλλα λόγια το γενικότερα ωραίο περιβάλλον, μπορούν να θεωρηθούν ιαματικά για μια κουρασμένη και ταλαιπωρημένη ψυχή. Η διαβίωση μέσα στην ομορφιά βοηθά τους ασθενείς να ξαναθυμηθούν οτι ο κόσμος είναι αγαθός, και αναζωπυρώνει την επιθυμία τους να παραμείνουν σ’αυτόν.

[[Οι ασθένειές μας δεν είναι απρογραμμάτιστες ή τυχαίες, αλλά αντίθετα εκδηλώσεις του όλου όπως αυτό διαπλέκεται με το σώμα και την ψυχή μας.]]

– Ας δεχθούμε λοιπόν το πεπρωμένο μας, όπως και τις
συνταγές του Ασκληπιού. | Μάρκος Αυρήλιος

– Με διδάσκει πως πρέπει να κάνουμε ό,τι περνά από τo χέρι μας για να θεραπεύσουμε τον κόσμο με ευαισθησία, ευσπλαχνία, γενναιοδωρία, αγάπη, συμφιλίωση και σοφία. Ο Ασκληπιός μου δίνει την υπόσχεση ότι το σύμπαν είναι γενναιόδωρο και συμπονετικό, ότι οι προσευχές των ικετών θα εισακουστούν. Με διδάσκει πως η θεραπεία μπορεί να μας ολοκληρώσει, και πως κάθε ασθένεια ή δοκιμασία μπορεί να μας κάνει σοφότερους και να μας οδηγήσει προς την εκπλήρωση του πεπρωμένου μας.

– Ίσως να είναι οι Μοίρες που μας στέλνουν τις δοκιμασίες‘ κάποιος όμως μας προσφέρει τα μέσα για να εκπληρώσουμε το πεπρωμένο μας. Δεν γνωρίζουμε πως ακριβώς να τον ονομάσουμε’ ας τον ονομάσουμε λοιπόν Ασκληπιό. Αυτές είναι οι ευλογίες του, και γι’ αυτές του είμαστε βαθιά ευγνώμονες.

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

That Chic Fashion - Ankita Jaiswal

Fashion means to look always CHIC.

E-Book Vault

Free E book's Reviews Digital Downloads

Hin und weg

Ich war noch nicht überall, aber es steht auf meiner Liste

Falderal

Zomaar wat

MPA Travels

Exploring Japan Through Pictures

The Big Hair Diaries

My hair is bigger than my future

Αρέσει σε %d bloggers: