Πανάρχαια ἀντιδικία (ποίημα) / Τάσος Λειβαδίτης

Θέλω να πω ότι κάθε νύχτα έπρεπε να τα παίζω όλα,

και μάλιστα χωρίς να είναι κανείς στην άλλη μεριά

του τραπεζιού-κανείς; αστείοι που είμαστε-

αντίκρυ μου εκεί κάθε νύχτα,στέκεται ο Θεός,

εγώ προσπαθώ να του ξεφύγω,εφευρίσκω πανουργίες,

θανάσιμα αμαρτήματα,κάνω αποτρόπαιες σκέψεις,

αλλά Εκείνος με διεκδικεί ολόκληρο,

λυσσάω που δε μπορώ να βρώ μια υπεκφυγή,

μια διέξοδο………

Ώσπου αρχίζει να ξημερώνει.

Ανοίγω τότε το παράθυρο και άθελά μου χαμογελώ.

Ο Θεός,για μια ακόμα φορά,με κέρδισε με την καινούρια μέρα του.

πηγή:http://www.aganargyroi.gr/(το διαβάσαμε και εδώ http://promahi-nea.blogspot.com/)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Meganisi Life

Έλλη Καββαδά

Αρέσει σε %d bloggers: