«Κάνω συλλογή σημαίνει ότι είμαι ικανός να ζω με το παρελθόν μου.»~ Άλμπερ Καμύ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Ο μύθος του Σισύφου» του Άλμπερ Καμύ

– ΥΠΑΡΧΕΙ ένα μονάχα φιλοσοφικό πρόβλημα πραγματικά σοβαρό: η αυτοκτονία. Αν κρίνουμε πως η ζωή αξίζει να τη ζει ή να μην τη ζει κανείς, απαντούμε στο θεμελιώδες ερώτημα της φιλοσοφίας.

– Θεωρώ, συνεπώς, ότι το νόημα της ζωής είναι το πιο επείγον ερώτημα.

– Αν κάποιος αρχίζει να σκέφτεται, σημαίνει ότι αρχίζει να φθείρεται. Η κοινωνία δεν παίζει σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την αρχική κατάσταση. Το σαράκι βρίσκεται στην καρδιά του ανθρώπου. Εκεί πρέπει να το αναζητήσουμε.

– Βρίσκεται σε μια εξορία οριστική και αμετάκλητη, αφού δεν έχει τις αναμνήσεις μιας χαμένης πατρίδας ούτε την ελπίδα μιας γης της επαγγελίας. Η διάζευξη του ανθρώπου από τη ζωή του, του ηθοποιού από το σκηνικό του, αυτό ακριβώς είναι το συναίσθημα του παραλόγου.

– Η κρίση του σώματος αξίζει όσο κι εκείνη του πνεύματος, και το σώμα οπισθοχωρεί μπροστά στην εκμηδένιση. Συνηθίζουμε στη ζωή πριν συνηθίσουμε στη σκέψη. Σε αυτό τον αγώνα δρόμου που μας σπρώχνει κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο θάνατο, το σώμα διατηρεί ένα αναπόφευκτο προβάδισμα.

– Η επιμονή και η διορατικότητα είναι οι προνομιούχοι θεατές αυτού του απάνθρωπου παιχνιδιού όπου το παράλογο, η ελπίδα και ο θάνατος ανταλλάσσουν τα επιχειρήματά τους. Σ’ αυτό τον στοιχειώδη και συνάμα ανάερο χορό, το πνεύμα μπορεί τότε ν’ αναλύσει τις φιγούρες του, πριν τις επαναλάβει και τις ξαναζωντανέψει με τη σειρά του.

– Περιέχει ένα δίδαγμα που λέει ότι ένας άνθρωπος προσδιορίζεται εξίσου από τους ρόλους που υποκρίνεται όσο και από τους αυθόρμητους τρόπους του. Το ίδιο συμβαίνει, σε μικρότερο βαθμό, με τα απρόσιτα στην καρδιά συναισθήματα που προδίδονται όμως εν μέρει από τις πράξεις τις οποίες κατευθύνουν και την πνευματική συμπεριφορά που προϋποθέτουν.

Ανήκει στο χρόνο και, με τη φρίκη που τον κυριεύει, αναγνωρίζει σ’ αυτόν τον χειρότερο εχθρό του. Το αύριο, ευχόταν το αύριο, όταν όλο του το είναι θα ‘πρεπε να το αρνηθεί. Αυτή η επανάσταση της σάρκας είναι το παράλογο.

– Το ανορθολογικό, η ανθρώπινη νοσταλγία και το παράλογο που ξεπροβάλλει από το τετ-α-τετ τους, ιδού λοιπόν τα τρία πρόσωπα, του δράματος που πρέπει οπωσδήποτε να τελειώσει μ’ όλη τη λογική που μπορεί να διαθέτει μια ανθρώπινη ζωή.

– Ο άνθρωπος της καθημερινότητας, πριν γνωρίσει το παράλογο, ζει με στόχους, φροντίδα για το μέλλον ή για τη δικαίωση (απέναντι σε ποιον ή σε τι, δεν είναι εδώ το θέμα). Εκτιμά τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται, υπολογίζει στο αύριο, στη σύνταξή του ή στη δουλειά των παιδιών του. Πιστεύει ακόμα ότι μπορεί να κατευθύνει ορισμένα πράγματα στη ζωή του. Στην πραγματικότητα, ενεργεί σαν να ήταν ελεύθερος, ακόμα κι αν όλα τα γεγονότα διαψεύδουν τούτη την ελευθερία. Μετά τη γνωριμία με το παράλογο, τα πάντα κλονίζονται. Τούτη η ιδέα του «υπάρχω», ο τρόπος μου να δρω λες και τα πάντα έχουν νόημα (ακόμα κι αν, επ’ ευκαιρία, έλεγα πως τίποτα δεν έχει νόημα), όλα αυτά διαψεύδονται με ιλιγγιώδη τρόπο από τον παραλογισμό ενός πιθανού θανάτου.

– Οι Έλληνες ήθελαν –περίεργη απερισκεψία για έναν τόσο προικισμένο λαό— ν’ αγαπούν οι θεοί τους ανθρώπους που πέθαιναν νέοι.

– Τι είναι πράγματι ο παράλογος άνθρωπος; Αυτός που, χωρίς ν’ αρνείται το αιώνιο, δεν κάνει τίποτα γι’ αυτό. Όχι πως η νοσταλγία του είναι ξένη. Μα προτιμά το κουράγιο του και το συλλογισμό του. Το ένα του μαθαίνει να ζει οριστικά και αμετάκλητα και ν’ αρκείται σε ό,τι έχει, το άλλο τον ενημερώνει για τα όριά του. Σίγουρος για την ελευθερία του που έχει ένα τέλος, για τη δίχως μέλλον επανάστασή του και τη φθαρτή του συνείδηση, συνεχίζει την περιπέτειά του όσο διαρκεί η ζωή του.

– Επιλέγω αποκλειστικά ανθρώπους που έχουν σκοπό να εξαντλούνται ή που εγώ ξέρω ότι εξαντλούνται. Αυτό σταματά εδώ. Για την ώρα θέλω να μιλήσω μόνο για έναν κόσμο όπου οι σκέψεις, όπως και οι ζωές, δεν έχουν μέλλον. Οτιδήποτε απασχολεί και παρακινεί τον άνθρωπο τρέφεται από την ελπίδα. Η μόνη σκέψη που δεν ψεύδεται είναι λοιπόν μια σκέψη στείρα. Στον παράλογο κόσμο η αξία μιας έννοιας ή μιας ζωής μετριέται με την στειρότητά της.

Κάνω συλλογή σημαίνει ότι είμαι ικανός να ζω με το παρελθόν μου.

– Γιατί η αγάπη για την οποία μιλάμε εδώ, είναι στολισμένη με τις αυταπάτες του αιώνιου. Όλοι οι ειδικοί του πάθους της αγάπης μας το λένε, δεν υπάρχει άλλη αιώνια αγάπη εκτός από την αγάπη μετ’ εμποδίων. Δεν υπάρχει πάθος χωρίς αγώνα. Μια τέτοια αγάπη δεν τελειώνει παρά με την ύστατη αντίφαση που είναι ο θάνατος. Πρέπει να είσαι ή Βέρθερος ή τίποτα.

– Στον καθημερινό άνθρωπο δεν αρέσει καθόλου να χαζεύει. Όλα τον ωθούν στο αντίθετο. Συγχρόνως, όμως, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτός του, κυρίως αυτό που θα μπορούσε να είναι. Από εδώ ξεκινάει το ενδιαφέρον του για το θέατρο, για το θέαμα, όπου του παρουσιάζονται τόσα πεπρωμένα που του προσφέρουν την ποίησή τους δίχως την οδύνη της πίκρας τους.

– Αν έπρεπε ν’ αγαπάμε πάνω στη σκηνή όπως αγαπάμε στην πραγματικότητα, να μεταχειριζόμαστε αυτή την αναντικατάστατη φωνή της καρδιάς, να κοιτάζουμε όπως όταν ρεμβάζουμε, η γλώσσα μας θα παρέμενε κρυπτογραφημένη. Οι σιωπές εδώ πρέπει να γίνονται ηχηρές. Η αγάπη υψώνει τον τόνο, ακόμα και η ακινησία γίνεται θεαματική. Το σώμα είναι βασιλιάς.

– Δυσπιστείτε μ’ αυτούς που λένε: «Αυτό το ξέρω πάρα πολύ καλά για να μπορέσω να το εκφράσω». Γιατί αν δεν μπορούν, σημαίνει ότι δεν το ξέρουν ή από τεμπελιά, αρκούνται στο επιφανειακό.

Ένας άνθρωπος είναι πιο άνθρωπος χάρη στα πράγματα που αποσιωπά κι όχι σ’ εκείνα που λέει.

– Ξέρω ότι μπορούμε να συμβιβαστούμε κι ότι μπορούμε να ζήσουμε στον αιώνα μας και να πιστεύουμε στο αιώνιο.

– Εδώ, καταλαβαίνουμε τη σημασία του έργου τέχνης. Σημαίνει το θάνατο και συνάμα τον πολλαπλασιασμό μιας εμπειρίας.

– Τελικά, ο μεγάλος καλλιτέχνης μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο είναι πριν απ’ όλα ένας λάτρης της ζωής, εννοώντας ότι εδώ «ζω» σημαίνει τόσο «αισθάνομαι» όσο και «στοχάζομαι«. Το έργο ενσαρκώνει επομένως ένα διανοητικό δράμα.

Δημιουργώ σημαίνει λοιπόν ότι δίνω μια μορφή στη μοίρα μου.

Ο αγώνας και μόνο προς την κορυφή αρκεί για να γεμίσει μιαν ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Eternal Now

Φως και διαστάσεις : μια βαθύτερη οπτική

My map & his backpack

From the map girl & the backpack boy

Tierra y Libertad

Αγώνες για τη Γη και την Ελευθερία

ΤΠΤ - "4"

Τέσσερα: περιοδικό για τον επαναστατικό μαρξισμό και την 4η Διεθνή

sostegr

SOS Τροχαία Εγκλήματα - Πανελλαδικός σύλλογος

Vivo Gluten Free

inspired cooking & celiac info

Sceadugenga

Shadow walker

Tales From the Nexus

Gather 'round...

Αρέσει σε %d bloggers: