«Έξω από τη συλλογικότητα κανένας εγωισμός δεν ικανοποιήθηκε, καμιά γαλήνη δεν αποκτήθηκε.»~Κωστή Παπαγιώργη

photo by DesPin

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η κόκκινη αλεπού» του Κωστή Παπαγιώργη

– Και ο Κάντ είχε την ευγένεια να πει ότι στο άκουσμα του αηδονιού σωπαίνουμε με αγαλλίαση, μόλις όμως αντιληφθούμε ότι δεν είναι αληθινό, παύει να μας αρέσει. Και όντος παύει, γιατί έχουμε μιαν ορμέμφυτη ροπή προς το πηγαίο και το αυτοφυές.

– …αν κάτι το λέει η καρδιά σου θα σε βάλει σε κίνδυνο. Διαφορετικά η μόνη λύση είναι να μιμείσαι τον σελιδοδείκτη.

– Για όλη αυτή την επονείδιστη κουστωδία μία είναι η συμβουλή: πες αυτό που σε παιδεύει, μη ντρέπεσαι, φανού αυτός που είσαι, κάψε το ψευδοεγώ του πανεπιστημίου, πέτα τις βάτες από τους ισχνούς ώμους σου – πάψε να βρυχάσαι και να κάνεις το θηρίο!

– Λένε οτι ο Βάρναλης εφάρμοζε κατά γράμμα αυτή την ψυχοσωτήρια μέθοδο. Όταν κάποτε ένας νεαρός του πήγε μιαν ερωτικής υφής ποιητική συλλογή, αφού πρώτα την δεξήλθε, αρκέστηκε να του πει: Παιδί μου, βρες μια γυναίκα να γαμήσεις.

– Όσο κι αν καταγίνεται κάποιος σε κάτι, αν δεν το ‘χει, ποτέ δε γίνεται. Με την επιμονή έχουμε άθλους εργατικότητας, αλλά όχι δημιουργήματα.

Τα βάσανα και τα σαράντα κύματα έχουν αξία όχι γιατί από μόνα τους διαμορφώνουν ανθρώπους (αυτό ποτέ δεν έγινε), αλλά επειδή δίκην λυδίας λίθου αποκαλύπτουν την ισχυρή και την ανίσχυρη φύση. Αυτή είναι η λειτουργία του βασανίτη λίθου: φανερώνει ό,τι υπάρχει ήδη, δεν δημιουργεί. Όσο για τους απειθείς, που φυσικώ τω λόγω δυσπι στούν, είναι βέβαιο ότι θα χάσουν τον ύπνο τους.

Και το σκανδαλώδες είναι ότι σε όσο μικρότερη κοινωνία ζεις, τόσο πιο ψευδολόγος πρέπει να είσαι, γιατί μέσα στο μεγάλο πλήθος κρύβεσαι, ενώ στους λίγους και στους μετρημένους πως να ξεφύγεις;

– Άνθρωπος που δεν κάνει κακό στον εαυτό του, αλλά βυσσοδομεί αμυνόμενος, δεν μπορεί να εμπνεύσει καμιά εμπιστοσύνη. Από έναν νέο που διαρκώς σοβαρεύεται, τι καλό μπορείς να περιμένεις; έγραφε ό Ντοστογιέφσκι.

– Όποιος λοιπόν στη ζωή του δεν παθαίνει ναυάγια και χοντρές χασούρες, δεν τζογάρει, αλλά περνάει την καθαρή του στολή και αστυπολεί σα μελαγχολική βασίλισσα, είναι για κλωτσιές. Αντίθετα ο ερημοσπίτης έχει ελπίδες.

– Μόνο αν αχρηστεύεις μπροστά στα μάτια του άλλου τον εαυτό σου, του είσαι αρεστός και χρήσιμος.

– Η λέξη κατάγεται από το κόλον, το φαγητό. Ο κόλακας δηλαδή είναι τροφοδότης, ταΐζει τον κολακευόμενο, έστω και αν του σερβίρει ψυχοφάρμακα.

Είναι παράδοση ο οπαδός να γίνεται βασιλικότερος του βασιλέως.

Κάποτε λάτρεψε ίσως τον εαυτό του στο πρόσωπο του άλλου, τώρα θα μισήσει πάλι τον εαυτό του στο πρόσωπο του άλλου. Κι αφού το μίσος δεν ορρωδεί προ ουδενός, τα μέσα του δε θα είναι η καταγγελία, αλλά η συκοφαντία. Να ξεθεμελιωθεί η προσωπικότητα του άλλου, να παραμορφωθεί το πρόσωπό του, να κατασπιλωθεί το κύρος του.

– Οι άνθρωποι του πάθους, του όποιου πάθους, ακόμα και του ευτελέστερου, επειδή αισθάνονται να βαθαίνει η ζωή μέσα τους, επιτρέπουν στον εαυτό τους να πιστέψει ότι είναι χαρισματικός. Σαν τον συγγραφέα δηλαδή που, επειδή τυχαίνει να βουρκώνει όταν γράφει κάτι, πείθεται επιτόπου για τη λογοτεχνική του αξία.

– Στην αρχαία Αθήνα ο συκοφάντης -κατα μια εκδοχή τουλάχιστον- έκανε κάτι πολύ απλό: πρόδιδε την παράνομη εξαγωγή σύκων. Παρότι κατέδιδε δηλαδή, είχε μια θετική σχέση με την αλήθεια.

– Πέρα απο τη στρατολόγηση συνοδοιπόρων και συγκατήγορων, ο συκοφάντης έχει το προνόμιο να κάνει τους άλλους θεατές απίθανων χειρονομιών. Γιατί το μίσος, όχι μόνο χτυπάει τον άνθρωπο κατάκαρδα – πού αλλού να τον χτυπήσει;-, αλλά του καλλιεργεί ένα είδος αρνητικής ευφυΐας. Υπάρχουν πράγματι ψυχισμοί που για να εκδηλωθούν περιμένουν την ώρα των αρνητικών αισθημάτων.

– … ο Ντοστογιέφσκι όταν έγραφε: «Χμ! Άκου, Βάνια μου, εγώ ωστόσο είμαι ευχαριστημένος που το βιβλίο σου δεν είναι γραμμένο σε στίχους. Οι στίχοι, παιδί μου, είναι ένα τίποτα. Μη συζητάς καθόλου και πίστεψε εμένα, το γέρο. Εγώ θέλω το καλό σου. Ένα τίποτα. Χαμένος καιρός. Στίχους ας γράφουν τα γυμνασιόπαιδα. Οι στίχοι ως φρενοκομείο μπορούν να καταντήσουν ένα νέο..»

Οι θέσεις του κακού δε χηρεύουν. Στην ανάγκη, πρέπει να τους διορίσουν. Γιατί χωρίς την απειλή τους ο ηθικολόγος δεν αισθάνεται καλά. Εργοδότες του είναι τα καθάρματα.

– Ο Σωκράτης χρησιμοποιεί κάθε μέσο και κάθε έμφαση για να δείξει ότι ο θάνατος δε μπορεί να αποτελέσει λύση απελπισίας. Κατά συνέπεια η αρετή (ως καταναγκαστική υπακοή) παρουσιάζεται πλέον ως η μόνη λύση. Εφόσον η ψυχή είναι αθάνατη, δηλαδή αιωνίως αιχμάλωτη, ο μόνος τρόπος αποφυγής του κακού είναι ο αγαθός βίος.

– Μακριά από την ηθική και την αθανασία, όλα αρχίζουν να θυμίζουν άνθρωπο!

Έζησε καλά όποιος κρύφτηκε καλά. ~Οβίδιος

– Πρώτα ότι η αλήθεια είναι μαλώτρα και ύστερα οτι ο σκύλος δε δανείζει κόκαλα, οτι τα ελλατώματα μπαίνουν στους ανθρώπους με το σακί και βγαίνουν με τη βελόνα, ότι κάθε ξύλο έχει τον καπνό του και ίσως ακόμα οτι κουφής το παιδί ποτέ δεν κλαίει.

Ο σκατόψυχος δε διορθώνεται (κόβει η πουτάνα το γαμήσι;)

– Η μανία της εξομολόγησης είναι βαθύτατη ανάγκη κοινωνικοποίησης που δεν υπάγεται στην παθολογία.

– Ο μισάνθρωπος είναι ανύπαντρος, μπαικιάρης. Γιατί η οικογένεια, ως αμυντικό φράγμα απέναντι στην κοινωνική υπονόμευση, ως κοινωνικότητα υψηλής αποστάξεως, κωλύει τις μισάνθρωπες ροπές, δεν τις αφήνει να κορώσουν.

Έξω από τη συλλογικότητα κανένας εγωισμός δεν ικανοποιήθηκε, καμιά γαλήνη δεν αποκτήθηκε.

– Με παρόμοιες σκέψεις ο μισάνθρωπος «επιστρέφει». Επιστροφή που δεν αρνείται το παρελθόν της, αλλ’ απλώς ανακαλύπτει νέα κίνητρα. Αν έφυγε πτοημένος και αηδιασμένος από τη σάπια συλλογική ζωή, τώρα επιστρέφει θωρακισμένος με τα πάθη του και ανάλγητος. Δεν αργεί η στιγμή πού θα ενσαρκώσει τον άνθρωπο της δύναμης που αναλαμβάνει την υπόθεση του εαυτού του σαν πολεμική επιχείρηση. Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να υπερισχύσει.

– Κι αν ο κινηματογράφος κατέστη λαϊκή τέχνη είναι πιθανώς γιατί η τέχνη, στην ουσία της, δε μπορεί να είναι λαϊκή.

-Ο νέος παίρνει τους δρόμους για να γυρέψει την αλήθεια. Κι όταν γεράσει, κλείνεται σπίτι του και (με λίγη τύχη)αρχίζει τα γέλια. Ίσως γι’ αυτό λένε ότι το μεγαλύτερο κακό το κάνουν όσοι δε μπορούν να κάτσουν σπίτι τους.

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Monkey's Tale

An Adventure Travel Blog

Hinter den Türen der Stadt

Geschichten mitten aus dem Leben; über Momente die uns prägen, Freude, Schmerz, Hoffnung und Schicksal dem wir täglich begegnen. Ein kleiner Blick ins Innere, ein Blick hinter die Tür.

John's Space .....

"Two roads diverged in a wood, and I— I took the one less traveled by, And that has made all the difference." The Road Not Taken, by Robert Frost

Vova Zinger's Photoblog

The world around through my camera's lens

THE PARMIGIANA WHISPERER

- cream doesn't belong to carbonara -

Travels with Ali

My site is all about my travels around the world and in Australia, plus daily life photos!

Eternal Now

Φως και διαστάσεις : μια βαθύτερη οπτική

Αρέσει σε %d bloggers: