«…αμάρτημα και αγάπη και φόβος άλλο δεν είναι από ήχοι που άνθρωποι που ποτές τους δεν αμάρτησαν ούτε αγάπησαν ούτε φοβήθηκαν χρησημοποιούν για κείνο που δεν απόχτησαν και που δεν πρόκειται ν’ αποχτήσουν ποτές τους ωσότου κι αυτοί οι ίδιοι λησμονήσουν τις λέξεις.»~Ουίλιαμ Φωκνέρ

photo by EvAr

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Καθώς ψυχορραγώ» του Ουίλιαμ Φωκνέρ

Τα πλούτη καταπρόσωπο στο Θεό δεν πιάνουν μπάζα, γιατί Αυτός μονάχα μποράει και διαβάζει τις καρδιές.

«Η αναποφασιστικότητα σ’ έναν άνθρωπο μου κακοφαίνεται όσο τίποτες».

– Χρειάζονται δυό άνθρωποι για να σε πλάσουν κι ένας μονάχα για να πεθάνεις.

– Να τι εννοούν όταν λένε πως η αγάπη ξεπερνά την κατανόηση: τούτη δα την περηφάνια, τούτη την ανήμερη πεθυμιά να κρύψουμε την ευτελή γύμνια πού κουβαλάμε μαζί μας δωπάνω και μεταφέρουμε σε χειρουργικούς θαλάμους και πού πεισματικά και με πάθος την παίρνουμε πίσω μαζί μας ξανά μέσα στη γη.

– Αρκεί να μπόραγα να το νιώσω, κι όλα θα ήσαν διαφορετικά, γιατί τότε δε θα ήμουν μόνη.

– ‘Όταν οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη σου, είναι προτιμότερο να περιμένεις ωσότου στείλουν και σε καλέσουν πρώτοι εκείνοι.

Πουθενά σε τούτο τον αμαρτωλό κόσμο ένας τίμιος, ένας δουλευτής πού να μπορεί να βγάλει κέρδος.

– Της είπα, «Μας έδωκε το χάρισμα να υψώνουμε τη φωνή μας είς αίωνιον αίνον Του», γιατί καθώς είπα υπάρχει πιότερη χαρά στα ούράνια. για έναν μετανοημένο αμαρτωλό παρά για μια εκατοντάδα πού δέν αμάρτησαν ποτέ τους.

– Όμως δεν έλεγε να. Παρά μόνο εξακολουθούσε να κάθεται κειδά, χαμένη μες στη ματαιοδοξία​ και την περηφάνια της πού την μπόδιζαν να δεχτεί το Θεό τοποθετώντας στη θέση Του τούτο το θνητό αλαζονικό αγόρι.

– Το λοιπόν έτσι πήρα τον Άνς. Και όταν κατάλαβα πως ήμουν έγκυος στον Κας, ένιωσα το πως να ζεί κανείς είναι κάτι τρομαχτικό και να την η απάντηση. Τότες έμαθα για πρώτη φορά πώς τα λόγια δε φελάνε κι οτι δεν είναι τρόπος οι λέξεις να κολλήσουν πουθενά ότιδήποτε κι αν είναι αυτό πού πασχίζουν να το εκφράσουν. Όταν ο Κας γεννήθηκε κατάλαβα ότι η λέξη μητρότητα εφευρέθηκε από κάποιον που ήθελε σώνει και καλά να της δώσει ένα όνομα διότι όσοι κατέχουν τα παιδιά πεντάρα δε δίνουν αν υπάρχει μια λέξη γι’ αυτά ή όχι. Κατάλαβα οτι ό φόβος εφευρέθηκε από κάποιον πού ποτές του δεν απόχτησε φόβο, περηφάνια πού δεν ύπερηφανεύτηκε ποτέ. Τότε κατάλαβα πως δεν ήταν επειδής ήταν βρώμικα και μυξιασμένα, αλλά οτι ο λόγος ήταν πώς ήμασταν υποχρεωμένοι να χησιμοποιούμε ο ένας τον άλλον με μέσο τις λέξεις σαν να τις αράχνες που κρεμασμένες σε δοκάρι άπ’ το στόμα τους ταλαντεύονται στο κενό, γυρνοφέρνοντας δίχως ν’ αγγίζονται ποτές τους, και πως μόνο με τα χτυπήματα της βέργας μπόραγε το αίμα μου καί το αίμα τους να τρέξει αντάμα στο ίδιο το αυλάκι. Ένιωσα τότες πως η μοναξιά μου δεν ήταν ανάγκη να παραβιάζεται, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, μα πως μέχρι τη μέρα που γέννησα τον Κας δεν είχε ποτές της παραβιαστεί, ούτε καν απ τον ίδιο τον Άνς τις νύχτες.
Είχε κι αυτός, μια λέξη. Αγάπη, την ονόμαζε. Όμως πάει καιρός που είχα πια συνηθίσει στις λέξεις. Ήξερα πως ετούτη ή λέξη ήταν σαν όλες τις άλλες λέξεις: σκέτο πλαίσιο για να το γεμίζει ένα κενό, και πως σαν ήταν να ‘ρθει το πλήρωμα του χρόνου δε θα ‘χες την ανάγκη από τούτη τη λέξη καθώς δε θα ‘χες απ’ τη λέξη περηφάνια ή φόβος. Ο Κάς δεν είχε καμιά ανάγκη να μου τη λέει, ούτε κι εγώ εκεινού, και τότες έλεγα: Άσε τον Άνς να τη χρησιμοποιεί σαν που του πάει. Έτσι πού να ‘ναι Άνς η αγάπη, αγάπη ή Άνς: σημασία καμία.

– …αμάρτημα και αγάπη και φόβος άλλο δεν είναι από ήχοι που άνθρωποι που ποτές τους δεν αμάρτησαν ούτε αγάπησαν ούτε φοβήθηκαν χρησημοποιούν για κείνο που δεν απόχτησαν και που δεν πρόκειται ν’ αποχτήσουν ποτές τους ωσότου κι αυτοί οι ίδιοι λησμονήσουν τις λέξεις.

– Ο πατέρας μου έλεγε πως ο λόγος να ζει κανείς είναι για να ‘ναι έτοιμος να μένει πεθαμένος.

– Προσευχόταν για μένα επειδής πίστευε πως ήμουν ανίκανη να δω την αμαρτία, θέλοντας να με κάνει να γονατίσω καί να προσευχηθώ κι εγώ, γιατί βέβαια γι’ ανθρώπους που η αμαρτία άλλο δεν είναι παρά λέξη σκέτη, τότες κι η λύτρωση γι’ αυτούς δεν είναι παρά μια λέξη κι αυτή.

– Είναι φορές που δεν είμαι διόλου σίγουρος αν έχει κανείς το δικαίωμα να βγάζει απόφαση πότε ένας άνθρωπος είναι ζουρλός και πότε οχι. Είναι φορές που λέω μέσα μου, κανείς μας δεν είναι εντελώς για δέσιμο, όπως κανείς μας δεν είναι εντελώς σόι, κι αυτό ωσότου οι υπόλοιποι απο μας αποφανθούν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.

by SearchingTheMeaningOfLife

 


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Poetry by Strider Marcus Jones

My poetry and prose poems..mythical and modern, real and metaphysical.

Random thoughts

Random musings about everything.

emunart

eMunart / picturi digitale

Yolanda - "Det här är mitt privata krig"

Att vara annorlunda/att inte passa in i samhällets ramar

Write Out Loud

Reviews and other writings of bestselling author and TEDx speaker, D K Powell

The Ministry of Loves

The Feel good Festival in a Blog.... Feel it, love it, share it.....

Aman K Phoenix

"The way to the stars in you"

Αρέσει σε %d bloggers: