«Όσοι φάγανε ραβδισμούς σημαδεύτηκαν και στην ψυχή και στην πλάτη. «~Φιοντόρ Ντοστογιεφσκι

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων» του Φιοντόρ Ντοστογιεφσκι

– Έπειτα από καιρό κατάλαβα ότι οι κατάδικοι εκτός από τα καταναγκαστικά έργα και την στέρηση της ελευθερίας τους, είχαν και ένα άλλο σημαντικό μαρτύριο, την αναγκαστική συμβίωση.

– Μα είμαι σίγουρος πως αν οι κατάδικοι δεν είχαν δικά τους λεφτά θα τρελλαινόντουσαν. Μπορεί να πέθαιναν ή να κάνανε ένα σωρό εγκλήματα από απελπισία μη ξέροντας τί άλλο θα μπορούσαν να κάνουνε.

– Αισθάνεται μεγάλη αγάπη για το χρήμα, και αν το χαλάσει μέσα σε μια στιγμή το κάνει γιατί έτσι αισθάνεται κάτι πιο δυνατό, πιο ισχυρό, από την αγάπη του αυτή. Τί όμως είναι αυτό το πιο ισχυρό; Η αγάπη του για την ελευθερία, ή τουλάχιστον η ιδέα πως κάνοντας αυτό που θέλει είναι ελεύθερος. Αυτήν την ψευδαίσθηση την έχουνε όλοι οι κατάδικοι.

– Η αλήθεια ήταν ότι η προβιά που φορούσε ήταν σε κακά χάλια, αμφιβάλλω αν υπήρχε χειρότερη σ’ όλο το κάτεργο. Είχε ξεφτίσει τελείως. Ναι, δεν έχεις άδικο, μα να ξέρεις ότι το κεφάλι μου ζυγίζει τόσο χρυσάφι όσο ζυγίζεις ολόκληρος. Αυτό είναι και το μόνο πράγμα που μου δίνει παρηγοριά εδώ πάνω που βρίσκομαι. Τώρα όσο αφορά την προβιά μου αν σε ενοχλεί τόσο πολύ, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μην την κοιτάς.

Τα πιστεύω του φυλακισμένου διαφέρουν από αυτά του ελεύθερου, μια και ο ελεύθερος έχει κάθε δικαίωμα να πιστεύει πως τα όνειρά του και οι ιδέες του θα πραγματοποιηθούν. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τον φυλακισμένο. Μπορεί φυσικά να ζει, μα δεν παραδέχεται ποτέ, όσα χρόνια και αν περάσουν την κατάστασή του, σαν κάτι θετικό, σαν οριστικό.

– Δεν μπορούσα να καταλάβω τον λόγο που δεν δραπέτευε. Αν τόχε σκεφτεί, θα τόχε κάνει σίγουρα. Δεν είχε λογική μέσα του παρά μόνο όταν κοιμόταν μέσα του η θέληση. Ήταν ικανός να καταφέρει να αποδράσει και να μείνε μια βδομάδα θεονήστικος, κρυμμένος μέσα στο δάσος. Αυτού του είδους οι άνθρωποι γεννιούνται χωρίς συγκεκριμένες ιδέες και σκέψεις. Τριγυρίζουν δεξιά και αριστερά μέχρι να βρουν αυτό που θα τους ζωντανέψει το άγριο πάθος τους. Τότε δεν υπολογίζουν τίποτα, ούτε και την ζωή τους.

– Ο φόνος δεν τον τρομάζει πια, συνήθισε στην ιδέα. Δεν υπολογίζει τίποτα ούτε νόμους, ούτε τιμωρίες, θέλει να είναι ελεύθερος, να κάνει ότι του αρέσει, να είναι πάνω από όλους και από όλα.

– Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι ο κατώτερος άνθρωπος νευριάζει όταν τον κοιτούν αφ’ υψηλού. Ορισμένοι νομίζουν ότι το καλό φαΐ, και μια υποφερτή συμπεριφορά φτάνουν. Μα δεν είναι έτσι. Όσο χαμηλά και αν έχει πέσει ένας άνθρωπος, θέλει να τον σέβονται.

Μαχαιρώνουν κανένα για να ξαναδικαστούν και να αναβληθεί η ποινή τους για κανά δυο μήνες. Φυσικά αναβάλεται η ποινή, μα διπλασιάζεται κιόλας. Δεν τους νοιάζει όμως αυτό, αρκεί ότι ξεφεύγουν για λίγο από την τιμωρία.

Όσοι φάγανε ραβδισμούς σημαδεύτηκαν και στην ψυχή και στην πλάτη. Το αποτέλεσμα είναι ότι βλέπουν μετά όλες τις τιμωρίες εντελώς αδιάφορα.

– Δεν είναι όμως λίγοι αυτοί που αν και δεν είναι καλοί καταφέρνουν να είναι δημοφιλείς γιατί δεν είναι ακατάδεκτοι. Βλέπεις πως αυτός ο άνθρωπος είναι απλός, χωρίς να προσπαθεί να κάνει κάτι το ξεχωριστό. Αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους τους καταλαβαίνει ο λαός και τους αφοσιώνεται.

– Ο κόσμος κατακρίνει τον επαγγελματία δήμιο, μα όχι τον αριστοκράτη. Άκουσα να λένε πως τώρα συμβαίνει το αντίθετο, αυτή η άποψη ειπώθηκε εντελώς αφηρημένα. Ο κάθε μεγαλοβιομήχανος είναι ευχαριστημένος που βλέπει άλλους οικογενειάρχες να εξαρτιόνται απ’ αυτόν. Αυτό πάει από γενιά κοι δεν αποβάλλεται εύκολα. Τίποτα δεν αλλάζει έτσι εύκολα.

– Όλοι κάνανε όνειρα, και μοιάζανε σαν αφηρημένοι άρρωστοι. Δεν μιλάγανε πολύ θέλοντας να κρύψουν έτσι τις σκέψεις τους. Ξέρανε πως τίποτα από όλα αυτά δεν θα γινόταν πραγματικότητα, μα δεν μπορούσαν να κάνουν αλλοιώς. Έδειχναν απογοητευμένοι από τους εαυτούς τους και αυτό το καταλάβαινες από την συμπεριφορά τους. Σε περίπτωση που κάποιος λίγο αλλοιώτικος από αυτούς άρχιζε να μιλά για τις προσδοκίες του, για τα όνειρά του αμέσως αρχίζανε να τον κοροϊδεύουν. Δεν έχει σημασία που αυτοί κάνανε μεγαλύτερα όνειρα, απλώς δεν έπρεπε να μιλάνε για αυτά. Οι κατάδικοι χωρίζονταν σε κατηγορίες, οι καλοί, οι κακοί, οι λυπημένοι και οι χαρούμενοι. Αν βρισκότανε κάποιος αυθόρμητος, προξενούσε θυμό και νεύρα. Λίγοι ήταν αυτοί που ήταν ήρεμοι.

– Είναι πολύ έξυπνοι, μα αυτή η φλόγα που καίει μέσα τους, δεν τους κάνει να ενεργούν πονηρά.

– Τους ακολουθούν ακόμα και οι πιο σκεπτικιστές αν και η πίστη τους δεν έχει γερά θεμέλια. Προχωρούν όμως χωρίς κανένα φόβο, και σ’ αυτό οφείλουν την επιτυχία τους. Στην ζωή τους είναι δύσκολοι άνθρωποι, απότομοι, αυστηροί και για αυτό είναι ισχυροί. Ο λόγος όμως που δεν καταφέρνουν ποτέ τίποτα είναι πως δεν προχωράνε σωστά και χάνουν τον αρχικό τους στόχο.

– Τόσα χρόνια είχα να διαβάσω ένα βιβλίο και δεν θα ξεχάσω με πόση συγκίνηση έπιασα ξανά στα χέρια μου ένα τεύχος μιας επιθεώρησης. Θυμάμαι πως διάβαζα μέχρι το πρωί. Η εικόνα της παλιάς μου ζωής ερχόταν και πάλι. Ήθελα να μάθω τί είχε συμβεί όλα αυτα τα χρόνια; Τί συζητούσαν τώρα; Τί προβλήματά τους μ’ απασχολούσαν. Έψαχνα να βρω όλα τούτα μέσα σ αυτά που διάβαζα, να δω τι είχα χάσει. Έννοιωθα τόσο ξένος, νεκρός!

– Πράγματι υπήρχαν άνθρωποι, κλεισμένοι εκεί πούχαν προικιστεί από την φύση με ζωντάνια, με φοβερές ικανότητες. Όλα τώρα όμως είχαν χαθεί.

by SearchingTheMeaningOfLife


7 responses to “«Όσοι φάγανε ραβδισμούς σημαδεύτηκαν και στην ψυχή και στην πλάτη. «~Φιοντόρ Ντοστογιεφσκι

  • Nilzeitung

    βρήκατε το νόημα της ζωής !!

    Αρέσει σε 1 άτομο

      • Nilzeitung

        Σύμφωνα με το νόημα της ζωής. σε ποιο στόχο θέλουμε να πάμε.
        Στην ανθρώπινη κοινωνία μας, οι άνθρωποι έχουν πολλούς στόχους και φαντάζονται ότι θα αισθάνονται ικανοποιημένοι όταν θα επιτευχθούν. Μερικοί από αυτούς τους στόχους είναι επιτυχία σταδιοδρομίας, ουσιαστική επιτυχία, οικοδόμηση επιτυχημένων σχέσεων, διασκέδαση και καλό για τους άλλους … κλπ.
        Μερικοί άνθρωποι παραδέχθηκαν ότι όταν πέτυχαν τους στόχους τους υπήρχε ένας ήχος μέσα και ένα εσωτερικό κενό που δεν μπορούσε να γεμίσει με τίποτα! Βλέπουμε ότι σήμερα, γεννιόμαστε και πρέπει να φύγουμε (υπάρχουν καθήκοντα όπως παραπάνω, σε σχέση με τον Θεό, και την προαγωγή του σε μας.) Αυτή είναι η προσωπική μου στάση, όλα καλά σε περιόδους κρίσης. !!
        (*L*)

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • SearchingTheMeaningOfLife

        Σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Κόσμος της Σοφίας» του Jostein Gaarder:
        […]Ο Σαρτρ θεωρεί ότι η ζωή πρέπει να έχει νόημα. Αυτό επιβάλλεται. Αλλά ο άνθρωπος οφείλει να φτιάξει το νόημα της ζωης του μόνος του. ‘Υπάρχω’ σημαίνει «δημιουργώ μόνος μου την ουσία μου, το νόημα της ζωής μου». «Μπορείς να μου το εξηγήσεις λίγο καλύτερα αυτό;» Ο Σαρτρ προσπαθεί ν’ αποδείξει ότι η συνείδηση δεν είναι τίποτα πριν αρχίσει να εγγράφει εντυπώσεις. Γιατί η συνείδηση από μόνη της δεν υπάρχει, η συνείδηση είναι πάντοτε συνείδηση κάποιου πράγματος. Το τι θα είναι αυτό το πράγμα εξαρτάται κι από μας τους ίδιους κι από το άμεσο περιβάλλον μας. Συμβάλλουμε κι εμείς οι ίδιοι στη διαμόρφωση της συνείδησής μας, αφού επιλέγουμε ό,τι είναι σημαντικό για μας». […]

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Nilzeitung

        Εντάξει, τι μπορώ να κάνω εάν δεν υπάρχει κανείς γύρω μου; (abs) Είμαι νομάδος, ο κόσμος μου και η πλούσια άμμος της Σαχάρας;(((*L*)))

        Μου αρέσει!

      • SearchingTheMeaningOfLife

        Καλημέρα! Ίσως βοηθήσει το παρακάτω άρθρο: https://searchingthemeaningoflife.wordpress.com/2016/03/17/the-art-to-be-alive/#more-6929
        Ο Επικούρειος είναι κοινωνικό ον.

        Πιστεύει στην ανάγκη της κοινωνικής συμβίωσης των ανθρώπων η οποία βασίζεται στο κοινωνικό συμβόλαιο, του να μην βλάπτει δηλαδή ο ένας τον άλλο και να επιδιώκουν μαζί την επίτευξη κοινών στόχων που θα διευκολύνουν την ζωή όλων. «Το της Φύσεως δίκαιον εστί σύμβολον του συμφέροντος εις το μη βλάπτειν αλλήλους μηδέ βλάπτεσθαι». (Επίκουρος – Κύριες Δόξες)

        Μου αρέσει!

      • Nilzeitung

        πιστεύω επίσης από τότε που διάβασα το απραάμ και το ισμαήλ, επειδή καυχήθηκε, χάρηκα, θυσιάστηκα σταθερά, στην ανάγκη για κοινωνική συνύπαρξη ανθρώπων στην αρχαία Αίγυπτο, με βάση το κοινωνικό συμβόλαιο, δηλαδή ναι
        Ήδη στη «Δυναστεία 0», δηλ. περίπου μεταξύ 3300 και 3150 π.Χ. Π.Χ. επινοήθηκε η ιερογλυφική ​​γραφή. Είναι «η παλαιότερη γραπτή γλώσσα της αφρικανικής γλώσσας21». Χρησιμοποιήθηκε κυρίως για τη διαχείριση και τον χειρισμό οικονομικών διαδικασιών. Με βάση τις επιγραφές, μπορεί να αναφερθεί ήδη από τα παραπάνω
        Η δυναστεία υποπτεύεται έναν φόρο επί των σιτηρών, όλα όσα πρέπει να μηνύσουμε σήμερα, το έχουν πάντοτε εναντίον, ζει κανείς, (Δ.Γ.) και πρέπει να πάμε να έχουμε την καλύτερη νύχτα που τους εύχομαι. η ειρήνη να είναι μαζί σου.
        (*L*))

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

William Michaelian

Poems, Notes, and Drawings

Primitive Poetry

Dedicated to A.

TheresaO'Malley

NM Yoga Instructor and Physical Therapist Assistant

Howl

Whispers towards the moon

My travel boots

Let's travel together....

Writing in Progress

A nurse that loves to write! Short stories, poems, and much more! Enjoy :)

OneCameraOneLens by Mark G Adams

Documentary Photography & Blogs

The Nerdy Bookarazzi

MEENU ANNADURAI

MayaLand

"From the what-if's to the if-then"

Αρέσει σε %d bloggers: