«Ο νους πιστεύει αυτό που βλέπει και κάνει αυτό που πιστεύει: αυτό είναι το μυστικό της σαγήνης.»~Αντονέν Αρτώ

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο του Αντονέν Αρτώ «Το θέατρο και το είδωλό του»

– «Μεταχειρίζομαι πάντα την απόσταση που με χωρίζει από τον εαυτό μου για να γιατρεύομαι από τις γνώμες των άλλων»

-«Μέσα μου, αυτή ή έλλειψη προσκόλλησης σ’ ένα αντικείμενο, χαρακτηριστικό όλης της λογοτεχνίας είναι μια έλλειψη προσκόλλησης στη ζωή…

– Όλοι αυτοί που προσπαθούν να ελευτερωθούν από κάθε θολό και απροσδιόριστο μέσα τους, γεννούν σκουπίδια. Ολόκληρη η φιλολογική φάρα είναι ένας εσμός σκουπιδοφάγων

– …καταγράφει το σώμα του καθώς παραδίνεται λεία στις φλόγες του μυαλού του. Το πλάσμα πού β ι ώ ν ε ι το σώμα του και το μυαλό του σε βαθμό που να μήν του χρειάζεται πια επικοινωνία με άλλα άτομα, προχωράει προς την απομόνωση -εκείνη που σύντομα θα τον οδηγήσει σε κελί φρενοκομείου.

– Πρώτη – πρώτη ανάγκη μας, να ζήσουμε. Να πιστέψουμε σ’ εκείνο που μας κάνει να ζούμε, και πως κάτι μας κάνει να ζούμε.

– Και αν στον καιρό μας υπάρχει ακόμη κάτι κολασμένο, αγγιγμένο από κατάρα, αυτό είναι το γεγονός ότι καθόμαστε και χαραμίζουμε το χρόνο μας με τις φόρμες, αντί να μετατραπούμε σε κατάδικους καιγόμενους πάνω σε πυρά, που κάνουν σήματα μέσα από τις φλόγες.

Η πανούκλα λοιπόν μοιάζει να εκδηλώνει την παρουσία της σ’ εκείνα ακριβώς τα όργανα του σώματος και να προτιμάει εκείνα ακριβώς τα όργανα του σώματος που βρίσκονται σε συχνή επαφή με και χρησημοποιούνται συχνά από τη βούληση, το συνειδητό και τον νου του ανθρώπου.

– Η κατάσταση του ετοιμοθάνατου αρρώστου, που πεθαίνει σχεδόν αλώβητος σωματικά, με όλα τα σημάδια μιας απόλυτης και σχεδόν αφηρημένης ασθένειας απάνω του, είναι ταυτόσημη με την κατάσταση του ηθοποιού που είναι ολότελα διαποτισμένος, καθετηριασμένος, από αισθήματα τα οποία δεν ωφελούν ή προάγουν την ατομική του πραγματικότητα, ούτε και σχετίζονται μ’ αυτήν. Τό κάθε τί στην εξωτερική όψη του ηθοποιού, όμοια καθώς στην εξωτερική όψη του πανουκλιασμένου, δείχνει πώς η ζωή έχει αντιδράσει στον παροξυσμό και ωστόσο τίποτα δεν έχει επισυμβεί.

Η μανία του δολοφόνου έχει ολοκληρώσει μια πράξη, εκφορτίζεται και χάνει επαφή με τη δύναμη πού την τροφοδοτεί αλλά που δεν θα την εκθρέψει άλλο πλέον. Η μανία του ηθοποιού έχει πάρει μια μορφή που αρνιέται τον εαυτό της άκριβως στο βαθμό που απελευθερώνεται και διαλύεται μέσα στην παγκοσμιότητα.

– Στην «Πολιτεία του θεου», ό Άγιος Αυγουστίνος δυσανασχετεί μ’ αυτή την ομοιότητα ανάμεσα στην ενέργεια της πανούκλας πού σκοτώνει χωρίς να καταστρέφει τα όργανα του σώματος, και στο θέατρο πού, χωρίς να σκοτώνει, επιφέρει τις πιο μυστηριακές μεταλλαγές στη σκέψη όχι ενός μεμονωμένου ατόμου αλλά ολόκληρου πληθυσμού.

– Ο νους πιστεύει αυτό που βλέπει και κάνει αυτό που πιστεύει: αυτό είναι το μυστικό της σαγήνης.

– Γιατί θέατρο μπορεί να υπάρξει μόνο από τη στιγμή που το απίθανο, το μη πραγματοποιήσιμο κάνει πραγματική εκκίνηση, και όταν η ποίηση πού υπάρχει πάνω στη σκηνή του θεάτρου τροφοδοτεί και υπερθερμαίνει τα ζωντανεμένα σύμβολα.

Στο αληθινό θέατρο, το θεατρικό έργο αναστατώνει τη νηνεμία των αισθήσεων, απελευθερώνει το συνθλιβόμενο ασυνείδητο, δίνει έναυσμα για μια ουσιαστική επανάσταση (που μάλιστα δεν μπορεί να αξιοποιηθεί παρά μόνο εφόσον παραμείνει ουσιαστική) και επιβάλει στα ενοποιημένα σύνολα μια στάση ταυτόχρονα δύσκολη και ηρωική.

– Το αληθινό θέατρο μοιάζει με την πανούκλα, όχι γιατί είναι μεταδοτικό, αλλά επειδή, όπως ακριβώς και η πανούκλα είναι η αποκάλυψη, το ξεμπρόστιασμα, η εξωτερίκευση ενός βάθους λανθάνουσας σκληρότητας, με τη βοήθεια της οποίας εντοπίζονται όλες οι διεστραμένες δυνατότητες του νου, ατόμων ή ομάδων.

– Όμως, η πνευματική αναπηρία της Δύσης (χώρος όπου κατεξοχήν οι άνθρωποι έχουν μπερδέψει την τέχνη με τον αισθητισμό) είναι πώς πιστεύει ότι ή ζωγραφική της δε μπορεί να λειτουργεί παρά μόνο σαν ζωγραφική, ότι ο χορός δεν θα μπορούσε να είναι παρά μόνο πλαστικότητα, σαν να ‘θελαν να ευνουχίσουν τις μορφές της τέχνης, ν’ αποκόψουν τους δεσμούς κάθε τέχνης με όλες τίς απόκρυφες στάσεις που ή τέχνη θα έπαιρνε κατά την αντιπαράστασή της με το απόλυτο.

– Και ο συγγραφέας που χρησιμοποιεί αποκλειστικά λέξεις δεν έχει καμιά δουλειά με το θέατρο και πρέπει να παραχωρήσει τη θέση του στους ειδικευμένους στην αντικειμενική, εμψυχομένη μαγεία του.

– Αν το Κοινό δεν δείχνεται πρόθυμο να έρθει σε επαφή με τα φιλολογικά αριστουργήματα, είναι επειδή τα αριστουργήματα αυτά είναι φιλολογικά, δηλαδή παγιωμένα, ακινητοποιημένα, και ακινητοποιημένα σε φόρμες πού δεν ανταποκρίνονται πλέον στις ανάγκες του καιρού μας.

Οι νεκροί ποιητές πρέπει να κάνουν θέση για τους άλλους. Και τότε θα μπορούσαμε να διαπιστώσουμε πώς αυτός ο σεβασμός μας απέναντι σε ό,τι έχει πια δημιουργηθεί (όσο ωραία και όσο πολύτιμα και αν είναι αυτά) αυτός είναι που μας απολιθώνει, νεκρώνει τις αντιδράσεις μας, και μας εμποδίζει να δημιουργήσουμε επαφή μ’ αυτή τη δύναμη που υποκρύβεται, με όποιο όνομα και αν την καλούν, σκέψη-ενέργεια, ζωτική δύναμη, ντετερμινισμό ανταλλαγής, έμμηνα της σελήνης ή όπως αλλιώς θέλει καθένας. Κάτω από την ποίηση των κειμένων, βρίσκεται η πραγματική ποίηση, χωρίς μορφή και χωρίς κείμενο.

– Αν είμαστε έτοιμοι για τον πόλεμο, την πανούκλα, το λιμό και τη σφαγή, δεν υπάρχει καν ανάγκη να το πούμε, δεν μας μένει παρά να συνεχίσουμε νάμαστε αυτό που είμαστε. Να συνεχίσουμε να φερνόμαστε σαν σνόμπς, να τρέχουμε σαν κοπάδι ν’ ακούσουμε τούτον ή εκείνον τον τραγουδιστή, να παρακολουθήσουμε τούτο ή εκείνο το σπάνιο θέαμα που ποτέ δεν προσπερνάει την επικράτεια της τέχνης (ακόμη και τα ρωσικά μπαλέτα στην εποχή των μεγαλείων τους δεν είχαν προσπεράσει ποτέ την επικράτεια της τέχνης), να θαυμάζουμε την ή τη δείνα έκθεση ζωγραφικής, όπου ξεπετιούνται κάθε τόσο φόρμες εντυπωσιακές, κι αυτές όμως στην τύχη και χωρίς γνήσια συνειδητοποίηση των δυνάμεων που θα μπορούσαν να αποδεσμεύσουν.

– Αν η μουσική έχει επίδραση πάνω στα φίδια, αυτό δε γίνεται μέσα από τις πνευματικές νύξεις που τους προσφέρει, αλλά επειδή τα φίδια είναι μακρουλά και περιελίσσονται με όλο τους το μάκρος πάνω στη γη, έτσι που σχεδόν κάθε σημείο του κορμιού τους εφάπτεται με το χώμα· και οι μουσικές δονήσεις που μεταδίδονται στη γη περνούν στο σώμα του φιδιού σαν ένα ανεπαίσθητο και μεγάλης χρονικής διάρκειας μασάζ. Προτείνω: να εφαρμόσουμε στον θεατή αυτό ακριβώς που κάνει στα φίδια ο γητευτής, και να τους κατευθύνουμε, χρησιμοποιώντας σαν μέσο τον ίδιο τον οργανισμό τους, προς τις έννοιες τις πιο λεπταίσθητες.

by SearchingTheMeaningOfLife

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

926のblog

ハムスター🐹の癒やし・成長記録

TOMARI 〜健やかな日々〜

スローライフ 健やかな日々を送るために…

Par amour du divin

Restons debout et allons de bon coeur vers message de Jésus. Dieu est le seul capable de mener les humains vers leur vraie destination.

humble Theology

The humble theology of Dr. John Leonard for everyday walking with God

thankful

John 3:16, ~ Come unto Me, all ye that labour and are heavy laden, and I will give you rest. – Matthew 11:28♡︎

Flip Side - Word Up!

I will endeavor to present my take on any given subject by showing first a heads up, then the other side of the story! Sharing my two cents!

IJM Photography

Portraits of people and places

amiviku

Analyse own life

Αρέσει σε %d bloggers: