«Οι καλοί σπασμένοι και παράμερα, οι κακοί ορθοί στη μέση, φωνακλάδες κ’ ευτυχισμένοι.»~Νίκου Καζαντζάκη

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Σπασμένες Ψυχές» του Νίκου Καζαντζάκη

– Με τι βαθύτατη απόλαψιν θα ‘νοιωθε την ψυχή του να χύνεται σαν γάργαρος κρουνός μέσα στις φλέβες τους και ν’ αντρειεύει στο ρυθμό της νιότης τους!

Οι ορμές της καρδιάς ταυτίζονται με τις σκέψεις του νου ύστερα από χρόνια πολλά γεννοβόλησεν ο νους.

– …οι ίδιοι νόμοι, που κυβερνούν κ’ εναρμονίζουν τ’ άστρα, κυβερνούν κ’ εναρμονίζουν τις καρδιές, κ’ έλξη που τραβά τον ορισμένον άντρα στην ορισμένη γυναίκα, η έλξη που τραβά μια καρδιά στην άλλη, είναι μέρος μόνο, κομμάτι μόνο, της παγκόσμιας έλξης, που τραβά τη Γη στον Ήλιο και τον Ήλιο στον Ηρακλή. Ο Νεύτωνας των άστρων βρέθηκε, των καρδιών δεν ήρθεν ακόμα. Μα θα ‘ρθει…

– Όχι, όχι! Δεν είναι αγάπη αυτή, δεν κάνουν έτσι οι γυναίκες που λένε «σ’ αγαπώ» και χαμηλώνουμε τα μάτια, γιατί ντρέπονται μην τύχει και δει μέσα τους ο Αγαπημένος τα μυστικά της σάρκας, που την ώρα εκείνη λαμποκοπούνε μέσα γιορτοστολισμένα και ξέστηθα…

– Κάποτε, Ορέστη, μου φαίνεσαι και συ ένας Οιδίποδας ψυχικός. Ζητάς να μάθεις, να γνωρίσεις, μελετάς ολημέρα, είσαι νευρικός κι ανήσυχος, σκοτώνεις μέσα σου τόσα ωραία πράματα, ζητώντας να ξεσκεπάσεις μυστικά που, ποιος ξέρει, δεν επιτρέπεται να τ’ αντικρίσουν του ανθρώπου τα μάτια… και φοβούμαι… Φοβούμαι άμα τα δεις θα τυφλωθείς και θα πεθάνεις.

Θα πεθάνει, το βλέπεις στη χλομάδα την τρομαχτικιά του εφηβικού κορμιού του, μα τα μάτια του ζούνε χιλιάδες ζωές και λαμποκοπούν και λένε: -Χαρείτε! Χαρείτε! Με το ζερβό μου το χέρι παραμερίζω το Χάρο, για να προφτάσω να σας πω: «Νενικίκαμεν!» Κ’ ύστερα; «Ύστερα τί με μέλει;»

– «Θα τον ξεμοναχιάσω μέσα στο βαθύ βαθύ κρεβάτι τον πόνο μου και θα τον πνίξω και θα τονε θάψω ύστερα, σκεπάζοντάς τονε με τις βυσσινιές κουρτίνες…

– …απάνω απ΄όλα τα αίματα, στεφανωμένη σύγκορμα από αχτίδες και φίδια, υψωνότανε ανάερα η Πηνελόπη – το Αιώνιον Θήλυήρεμη, ασάλευτη κοιτάζοντας ποιος θα νικήσει, ποιος θα ‘ναι ο πιότερο δυνατός, για να του χαμογελάσει και να του δοθεί. Κι απάνω από το μεσονύχτι των μαλλιών της λαμποκοπούσε κατακόκκινο ένα θεόρατο άστρο….

Οι καλοί σπασμένοι και παράμερα, οι κακοί ορθοί στη μέση, φωνακλάδες κ’ ευτυχισμένοι.

– Διαβαίνανε ήσυχα, λες κ’ είχανε απομάσκαλα την ομπρέλα τους ή κανένα βιβλίο ανούσιο, και δε σφίγγανε το αγαπημένο χέρι ίσαμε να το κάμουν να πονέσει, και δεν τρέχανε να πάνε γρήγορα σπίτι και να δαγκοφιλήσουν τα χείλια αυτά, που αύριο θα δίνουνται σε άλλον, που μεθαύριο θα δίνουνται στο χώμα και θα σαπίζουν…

– Πόσο τρομερά εγωιστές πρέπει να ‘μαστε για να μη νοιώθουμε, από κάποια μικρά τρεμουλιάγματα χεριών που μας αγγίζουν, τους μεγάλους σεισμούς που γκρεμίζουνε τόσες και τόσες ψυχές καθεμέρα γύρω μας.

– Κ’ είχε πια τη φριχτή γαλήνη των ανθρώπων που πιάνονται σφιχτά από την τελευταία ελπίδα – την απελπισία.

Η σάρκα μου όλη αναταράζεται και φράσσει σε χορούς Σαλώμης μυστικούς κι από την πολλή τη γλύκα κι από το πολύ το σείσμα οι εφτά πέπλοι της ψυχής μου πέσανε.

– Πόσο μάταια αγωνίζουνται οι Ήρωες ή οι Εκλεχτοί για να φωτίσουν τον κόσμο! Η μάζα των ανθρώπων αδύνατον ποτέ της να μπορέσει να συμμορφώσει τη ζωή της με την Αλήθεια.

– Ίσκιος η αλήθεια, που πάντα μπροστά μας πάει και μας ξεφεύγει. Τάνταλος η ανθρώπινη ψυχή.

Ωϊμέ, τι αδιάφορη και τι σκληρή είναι η ζωή σ΄εμάς – κ’ εμείς πόσο την αγαπούμε!!!

– Είναι φοβερό να προμαντεύει κανείς και στους πιο ευγενικούς και πιο βαθιούς του πόνους, πως θα ‘ρθει ο Καιρός και θα τον παρηγορήσει και θα τα σκεπάσει όλα με το σταχτί σάβανο της Αρνησία. Τι πρόστυχες θε να ‘ναι οι ψυχές των ανθρώπων αφού μπορούν και συνηθίζουνε σε όλα!

Παραδινότανε στη μουσική όπως παραδινόμαστε στη θάλασσα, στη Γυναίκα, στο Θάνατο. Με κλειστά τα μάτια, χωρίς εγώ, χωρίς θέληση, χωρίς αντίσταση και χαρά. Μια αγωνία και μια γλύκα ανεκλάλητη.

– Και σπαρταρούσε. Ένα πουλί λιγωμένο, ένα πουλί λαβωμένο η ψυχή του μέσα στα μπρούτζινα χέρια της μουσικής.

– Κάποιος είναι αποπάνω μας και σκοτώνει μας όλους. Πότε με την αγάπη, πότε με το μαχαίρι, πότε με τη μουσική, πότε με το φεγγάρι. Κάποιος είναι αποπάνω μας και χιλιών λογιών σκοτώνει μας, Λουλούδι μου.» «Μα το αθώο, ανήξερο λουλούδι δεν μπορεί να νοιώσει τον πόνο εμάς των ανθρώπων κι όλο λυγίζει κι όλο φωνάζει μου καμπανίζοντας θλιμμένο μέσα στον αέρα: «Γιατί τη σκότωσες; Γιατί τη σκότωσες;»

– Έτσι κατάντησε. Η ψυχή του είναι σπασμένη. Ψυχή όμορφη μα γυναικήσια, που δεν μπόρεσε στην κρίσιμη στιγμή να κρατήσει αντρίκια το βάρος της Ιδέας και το βάρος της Σάρκας. Έτσι κάποια κοντάρια όμορφα και ντελικάτα σπουν, όταν η σημαία είναι μεγάλη και φυσήξει βοριάς.

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

bitsandpieces

A matter of memories

flying goannas

”Follow your heart while you’re alive. Put perfume on your head , clothe yourself with fine linen…make holiday and don’t tire of it” Harpist song 1400 BC

MANGROVE ART

Fine Art, Digital Art, Graphic Design

Living Free and Making a Difference

Living Free and Making a Difference

one letter UP ~ diary 2.0

diaries, journals, letters, stories, photographs...

The Bag Lady

The Secret of Change Is to Focus All of Your Energy, Not on Fighting the Old, But on Building the New - Socrates

Αυτοβελτίωση & Ευτυχία

Βελτίωσε Τον Εαυτό Σου, Βελτίωσε Τη Ζωή Σου.

El blog de AlanJPG

Fotografía, ilustración y más expresión gráfica diversa.

Stephen G Hipperson

My photography and other stuff

Αρέσει σε %d bloggers: