«Υπάρχουν πολλά παιδιά εργαζόμενων γυναικών που «δεν έχουν χορτάσει μαμά».»~Κική Τζωρτζακάκη

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Μαμά κόψε το κήρυγμα(κι εσύ, μπαμπά, επίσης)» της Κικής Τζωρτζακάκη

– Η μητέρα παραμένει ένα πρόσωπο με μεγάλη αίγλη, γιατί είναι αυτή που προσφέρει τη συναισθηματική ασφάλεια, ακόμη και στους δυνατούς και ατρόμητους άντρες.

Οι δυναμικές μαμάδες ας θυμούνται ότι: υποχωρεί ο δυνατότερος. Όταν σε σχέση, η γυναίκα είναι δυνατότερη, τότε υποχωρεί αυτή εν γνώσει της.

– Μια κρητική μαντινάδα περιγράφει πολύ εύστοχα πώς αγαπά κάποιος τη γυναίκα του, αν έχει λύσει το οιδιπόδειό του: «τη μάνα μου την αγαπώ γιατί πονεί για μένα / μα όχι αγάπη μου γλυκιά όσο αγαπώ εσένα .

– Σε πολλά σημεία, οι διεκδικήσεις τους ήταν σοβαρές’ σε άλλα ήταν φαιδρές και ακραίες. Πάντα, όταν πρόκειται να γίνουν ουσιώδεις αλλαγές, πηγαίνουμε αρχικά στο άλλο άκρο, γιατί χρειαζόμαστε χρόνο για να δούμε το σωστό και να ισορροπήσουμε.

– Μερικές φορές, ο πατέρας δεν διαπράττει σωματική αιμομιξία, μονάχα συναισθηματική. Και αυτή όμως είναι καταστροφική για την κόρη, γιατί την εμποδίζει να εξελιχθεί σωστά σε σχέση με το άλλο φύλο.

Κατανοώ τον άλλο, δε σημαίνει ότι συμφωνώ μαζί του’ σημαίνει απλώς ότι προσπαθώ να μπω στη θέση του και να καταλάβω τις προθέσεις του, τα κίνητρά του και τα συναισθήματά του. ‘Εχω δικαίωμα συγχρόνως, να διατηρώ εντελώς αντίθετες απόψεις.

– Αυτή η αγάπη λοιπόν, θάπρεπε να είναι δεδομένη για κάθε παιδί. Γιατί με σίγουρη την αγάπη των γονιών του αισθάνεται πως ο κόσμος αξίζει, πως η ζωή δεν είναι εχθρική και αφόρητη. Αυτή τη δεδομένη αγάπη τη δείχνουμε στο παιδί μας με όλους τους τρόπους: με λόγια, με έργα, με χάδια, με φιλιά, με χαμόγελα, με αγγίγματα, μ’ όλη τη σταθερότητα και τη σιγουριά που διαθέτει κάθε γονιός. Του λέμε ότι το αγαπάμε και το εννοούμε.

Τα παιδιά που δεν είναι σίγουρα για την αγάπη των γονιών τους γίνονται ατίθασα, άτακτα, σκληρά, ασυνεννόητα και ο συναισθηματικός μας εκβιασμός δεν τα βοηθά να βελτιωθούν’ ίσα-ίσα τα χειροτερεύει. Συχνά γίνεται σύγχυση ανάμεσα στην αγάπη και την ανοχή.

Υπάρχουν πολλά παιδιά εργαζόμενων γυναικών που «δεν έχουν χορτάσει μαμά».

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ… ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ
Τα παιδιά… Δεν είναι δικά σας τα παιδιά!
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας
της ζωής, για τον εαυτό της.
Έρχονται μέσα από σας, αλλά οχι από σας.
Και παρόλο που είναι μαζί σας,
δεν σας ανήκουν.
Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας,
Αλλά, όχι τις σκέψεις σας.
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους,
αλλά όχι και την ψυχή τους.
Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο,
Που σεις δεν μπορείτε να επισκεφθείτε
Ούτε στα όνειρα σας.
Μπορείτε να προσπαθήσετε να είστε σαν κι αυτά,
Αλλά μην ζητάτε να τα κάνετε σαν κι εσάς.
Γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω,
Ούτε καθυστερεί με το χθες.
Χαλιλ Γκιμπράν: Ο Προφήτης, σελ. 33, εκδ. Αλμωπάς

– Οι γονείς στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία προσπαθούν να είναι «καλοί γονείς «. Λόγω των καλών τους προθέσεων, μετατρέπονται σε υπηρέτες των παιδιών τους. Εμπλέκονται τόσο πολύ με την προσωπικότητα του παιδιού τους και τις ελπίδες που έχουν επενδύσει στο μέλλον του, ώστε αναλαμβάνουν πλήρως την ευθύνη για τις πράξεις των παιδιών τους.

– ‘Οταν υπερπροστατεύω το παιδί μου, όταν σκέφτομαι και αποφασίζω για λογαριασμό του, όταν το θεωρώ μικρό και ανάξιο να σκεφτεί, όταν ελέγχω, κυριαρχώ, αποφασίζω και διατάζω, τότε δεν σέβομαι το παιδί μου, ούτε το βοηθώ να αναπτύξει την προσωπικότητά του.

Η σκληραγωγία δεν είναι σκληρότητα ούτε τσιγκουνιά’ είναι σωφροσύνη.

Για να γλιτώσουμε τα παιδιά μας από αυτή την ψυχοφθόρο διαδικασία της «ετικέτας» , χρειάζεται να κάνουμε αγώνα με τον εαυτό μας. Να μάθουμε να διαχωρίζουμε το άτομο από την πράξη. Το παιδί που έκλεψε δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι είναι κλέφτης, ούτε είναι βέβαιο ότι θα ξανακλέψει.

– Μέσα στην καθαρεύουσα ενσωμάτωσαν και τη χρήση του Πληθυντικού της ευγένειας. Εντυπωσιασμένοι προφανώς από τον πληθυντικό της ευγένειας, που υπάρχει στη γαλλική γλώσσα, τον καθιέρωσαν μέσω της καθαρεύουσας και στην ελληνική, στην οποία μέχρι τότε ήταν εντελώς άγνωστος. Όσοι ασχολούνται με την ιστορία της γλώσσας, ξέρουν ότι οι αρχαίοι έλληνες μιλούσαν μεταξύ τους στον ενικό. Εκδήλωναν το σεβασμό τους με τη διατύπωση των λόγων και τον τόνο της φωνής. Το ίδιο και στην Καινή Διαθήκη· οι μαθητές μιλούν στο Χριστό,στον ενικό. Ο Χριστός όταν προσεύχεται στον Πατέρα Του, στον ενικό Του μιλάει. Αυτό, συνεχίζεται βεβαίως και στα βυζαντινά χρόνια. Οι υπήκοοι μιλούν στον αυτοκράτορα στον ενικό. Το ίδιο ισχύει και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Από την καθιέρωση της καθαρεύουσας όμως, εισβάλλει στη γλώσσα η έκφραση του σεβασμού, του κύρους, της κοινωνικής διαφοράς, της απόστασης, μέσω του πληθυντικού.

– Οι γονείς αυτοί, εφαρμόζουν τη σκληρή αγάπη και για το καλό του παιδιού τους συχνά ταλαιπωρούν οι ίδιοι τον εαυτό τους, με φόβους και αγωνίες, που τις κρατάνε κρυφές.. Αντιθέτως, ο αδιάφορος γονιός, δεν θέλει και δεν μπορεί να ενδιαφερθεί για το παιδί του. Είναι οχυρωμένος πίσω από το αποκλειστικό ενδιαφέρον για τον εαυτό του, και ασφαλώς δεν είναι ο πιο κατάλληλος για τον γονεϊκό ρόλο.

by SearchingTheMeaningOfLife

Κική Τζωρτζακάκη Το εγχειρίδιο της καλής μάνας


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αυτοβελτίωση & Ευτυχία

Βελτίωσε Τον Εαυτό Σου, Βελτίωσε Τη Ζωή Σου.

El blog de AlanJPG

Fotografía, ilustración y más expresión gráfica diversa.

Stephen G Hipperson

My photography and other stuff

Rondaller

Sortir. Descobrir. Compartir

Michael Meiser

Amateurfotograf & Hobbyschreiber

Sanslartigue 2

The silent camera continued

Are we there yet?

About travelling and how to be completely unprepared for it.

35mm Film Shootist

Hi I'm Martin Smith, a amateur photographer that likes to shoot solely film. I use black & white with the odd colour image thrown in and mainly use a Leica M4-2 with Summicron 35mm and 50mm lenses. I tend to shoot anything I like, objects, scenes, landscape or street life.

ASTRADIE

LIBERTE - RESPECT- FORCE

Αρέσει σε %d bloggers: