«Η ανασφάλειά μου, το περιβάλλον όπου είχα μεγαλώσει, με είχαν παραδώσει στην τυραννία της επιφάνειας, της επίδειξης.»~Σουζάνα Ταμάρο

photo by DesPin

photo by DesPin

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Όπου σε πάει η Καρδιά» της Σουζάνα Ταμάρο

 

-Τα δάκρυα που δεν αναβλύζουν σωρεύονται πάνω στην καρδιά και με τα χρόνια τη σκουριάζουν και την παραλύουν, όπως τα άλατα σκουριάζουν και παραλύουν τα γρανάζια του πλυντηρίου.

 

-Όταν κατάλαβα πως η αγάπη της μητέρας μου εξαρτιόταν μόνο από εξωτερικά πράγματα, από το πώς έπρεπε, κατά τη γνώμη της, να είμαι και όχι από το πώς ήμουνα στην πραγματικότητα, στον κρυφό χώρο της κάμαράς μου και της καρδιάς μου άρχισα να τη μισώ.

 

Η ευτυχία έχει πάντα ένα αντικείμενο, είμαστε ευτυχισμένοι για κάτι, είναι ένα συναίσθημα που η ύπαρξή του εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες. Αντίθετα, η χαρά δεν έχει αντικείμενα. Σε κυριεύει χωρίς καμιά φαινομενική αιτία, στην υπόστασή της μοιάζει με τον ήλιο, καίει χάρη στην καύση του ίδιου της του πυρήνα.

 

Άφησα την προσωπικότητά μου για ν΄αποκτήσω χαρακτήρα. Το χαρακτήρα, όπως θα σου δοθεί η ευκαιρία να διαπιστώσεις, τον έχει ο κόσμος σε πολύ μεγαλύτερη υπόληψη από όσο την προσωπικότητα.

 

-Είναι αστείο, αλλά η αφηρημάδα είναι αυτή που σε κάνει να φτάσεις στο κέντρο  των πραγμάτων, στην καρδιά τους.

 

-Αν είχα αντιληφθεί τότε πως η πρώτη ιδιότητα της αγάπης είναι η δύναμη, ίσως τα γεγονότα θα είχαν εξελιχθεί διαφορετικά. Αλλά για να είμαστε δυνατοί, πρέπει ν΄αγαπάμε τον εαυτό μας, πρέπει να τον γνωρίζουμε σε βάθος, να ξέρουμε τα πάντα γι΄αυτόν, ακόμα και τα πιο απόκρυφα πράγματα, αυτά που μας είναι πιο δύσκολο να παραδεχτούμε. Πώς γίνεται όμως να ολοκληρώσουμε μια τέτοια διεργασία, όταν η ζωή μας σπρώχνει μπροστά με το θόρυβό της;

 

-Έτσι είναι τα πράγματα, χρειάζεται γενναιοδωρία στη ζωή: όταν καλλιεργούμε τον δικό μας μικρό χαρακτήρα χωρίς να βλέπουμε πια τίποτε από όσα υπάρχουν γύρω μας, σημαίνει ότι αναπνέουμε ακόμα αλλά στην ουσία είμαστε νεκροί.

 

-Έχω την εντύπωση ότι η υπερβολική χρήση του μυαλού οδηγεί λίγο-πολύ στο ίδιο αποτέλεσμα: από όλη την πραγματικότητα που μας περιβάλλει, κατορθώνεις να πιάσεις μόνο ένα περιορισμένο κομμάτι. Και σ΄αυτό το κομμάτι κυριαρχεί συχνά η σύγχυση, γιατί είναι γεμάτο από λέξεις και οι λέξεις, τις περισσότερες φορές, αντί να μας οδηγήσουν σε κάποιο μέρος πλατύτερο, μας κάνουν μόνο να παίζουμε το «γύρω γύρω όλοι». Η κατανόηση απαιτεί τη σιωπή… Η σιωπή είναι σαν το βρεγμένο σφουγγαρόπανο, απομακρύνει για πάντα τη θαμπάδα της σκόνης.

 

Είσαι καλότυχο, μικρούλη μου, γιατί γεννήθηκες από ένα αυγό και μετά το πρώτο πέταγμά σου ξέχασες τη μορφή των γονιών σου.

 

Η αδιαφορία είναι μόνο φαινομενική, είναι το απόλυτο κενό χάρη στο οποίο μπορώ να εξακολουθήσω να μιλάω.

 

-Πίσω από τη φαινομενική υπεροψία, πίσω από τη φαινομενική σιγουριά τους, οι άντρες είναι υπερβολικά εύθραυστοι, αφελείς. Έχουν μέσα τους πολύ πρωτόγονους μοχλούς, φτάνει να πιέσεις ένα για να τους κάνεις να πέσουν στο τηγάνι σαν αλευρωμένα ψαράκια.

 

-…τα πουλιά τραγουδάνε πιο δυνατά την άνοιξη για να ευχαριστήσουν τα θηλυκά και να τα δελεάσουν ώστε να φτιάξουν μαζί τους τη φωλιά. Το ίδιο είχε κάνει κι εκείνος: μόλις εξασφάλισε την παρουσία μου στη φωλιά, έπαψε να νοιάζεται για την ύπαρξή μου.

 

Είναι πιο εύκολο να πεθάνεις από τίποτα παρά από πόνο. Στον πόνο μπορείς να εναντιωθείς, στο τίποτα όχι.

 

Η μοίρα, αντίθετα, έχει πολύ μεγαλύτερη φαντασία από μας. Ακριβώς όταν νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε μια κατάσταση χωρίς διέξοδο, όταν φτάνεις στο αποκορύφωμα της απελπισίας, αλλάζουν όλα με ταχύτητα μιας ριπής ανέμου, αναστρέφονται απότομα και, από τη μια στιγμή στην άλλη, βρίσκεσαι να ζεις μια καινούργια ζωή.

 

Όταν δυο άτομα συναντιούνται κι αρέσει το ένα στο άλλο, αρχίζουν να στέλνουν μεταξύ τους μικρές ορμόνες, που ξεχνάω το όνομά τους. Οι ορμόνες αυτές μπαίνουν απ΄τη μύτη, ανεβαίνουν στον εγκέφαλο κι εκεί, σε κάποιο μυστικό μαίανδρο, εξαπολύουν τη θύελλα του έρωτα.

 

Το καινούργιο σε τρομάζει στην πρώτη επαφή μαζί του, για να κατορθώσεις να προχωρήσεις πρέπει να ξεπεράσεις αυτή την αίσθηση του κινδύνου.

 

-Εκείνη τη νύχτα είχα καταλάβει ξαφνικά ένα πράγμα, κι αυτό ήταν ότι ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα υπάρχουν πολλά μικρά παράθυρα από αυτά, αν είναι ανοιχτά, περνούν τα συναισθήματα, μα αν είναι μισόκλειστα, μόλις που καταφέρνουν να τρυπώσουν∙ μόνο ο έρωτας μπορεί να τα ανοίξει διάπλατα όλα μαζί και μεμιάς, σαν ριπή ανέμου.

 

-…ήταν καρπός έρωτα και όχι κάποιας συγκυρίας, συμβατικότητας ή ανίας

 

Η κατανόηση γεννιέται από την ταπεινοφροσύνη, όχι από την αλαζονεία που δίνει η γνώση.

 

-Πάντα υπάρχει ένα εξωτερικό φταίξιμο, είναι απαραίτητο να έχουμε πολύ θάρρος για να παραδεχτούμε ότι το φταίξιμο – ή καλύτερα η ευθύνη – ανήκει μόνο σ΄εμάς.

 

-Να κάνουμε λάθη είναι φυσικό, να φεύγουμε όμως δίχως να τα έχουμε καταλάβει είναι σαν ν΄ανατρέπεται το νόημα μιας ζωής.

 

-Η ανασφάλειά μου, το περιβάλλον όπου είχα μεγαλώσει, με είχαν παραδώσει στην τυραννία της επιφάνειας, της επίδειξης.

by SearchingTheMeaningOfLife


One response to “«Η ανασφάλειά μου, το περιβάλλον όπου είχα μεγαλώσει, με είχαν παραδώσει στην τυραννία της επιφάνειας, της επίδειξης.»~Σουζάνα Ταμάρο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αυτοβελτίωση & Ευτυχία

Βελτίωσε Τον Εαυτό Σου, Βελτίωσε Τη Ζωή Σου.

El blog de AlanJPG

Fotografía, ilustración y más expresión gráfica diversa.

Stephen G Hipperson

My photography and other stuff

Rondaller

Sortir. Descobrir. Compartir

Michael Meiser

Amateurfotograf & Hobbyschreiber

Sanslartigue 2

The silent camera continued

Are we there yet?

About travelling and how to be completely unprepared for it.

35mm Film Shootist

Hi I'm Martin Smith, a amateur photographer that likes to shoot solely film. I use black & white with the odd colour image thrown in and mainly use a Leica M4-2 with Summicron 35mm and 50mm lenses. I tend to shoot anything I like, objects, scenes, landscape or street life.

ASTRADIE

LIBERTE - RESPECT- FORCE

Αρέσει σε %d bloggers: