«Όταν σχεδιάζεις, βάζεις πράγματα στη ζυγαριά. Μετράς. Υπολογίζεις. Στήνεις ενέδρα. Όπως εσύ. Όταν ονειρεύεσαι, πετάς ανέμελα πάνω από τα κύματα, σαν τον γλάρο, και στέλνεις τα φιλιά σου στη ζωή»~Αλκυόνης Παπαδάκη

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη «Το χαμόγελο του δράκου»

– Δεν ξέρω… Σκέφτομαι τώρα τι είναι τάχα προτιμότερο για ένα παιδί. Να βιώνει το ξέσπασμα μιας οργής, ενός θυμού ή να νιώθει πως αυτό το ξέσπασμα παραμονεύει παντού και να μην ξέρει πως και από που θα ξεχυθεί.
Τι από τα δυο, αλήθεια, χαράσσει βαθύτερες χαρακιές…
Είναι να μη βρεθείς βέβαια στην απόχη ούτε του ενός ούτε του άλλου… Αλλά από το φανερό, αν καταφέρεις να ξεφύγεις, γίνεσαι ίσως καλύτερος μαχητής.

– «Πάντα υπάρχει ένα μονοπάτι που μπορεί να σε οδηγήσει σ’ αυτό που αποζητάς. Μην ψάχνεις στις μεγάλες λεωφόρους. Θα χαθείς ανάμεσα στο πλήθος. Θα παρασυρθείς. Μην προσπαθείς να βρεις ταμπέλες. Αυτοί που τις τοποθέτησαν δεν είχαν εσένα και τα όνειρά σου στο μυαλό τους. Πάντα υπάρχει ένα μονοπάτι που σε περιμένει. Μην αργείς. Θα το κρύψουν οι θάμνοι και τ’ αγριόχορτα…»
«Μην κρατάς την πόρτα της ψυχής σου σφαλισμένη. Άνοιξέ τη διάπλατα να μπει το φως. Και μην ακούς αυτούς που σε φοβίζουν πως θα μπούνε, τάχα μου, οι ληστές… Ο χειρότερος ληστής της ψυχής σου είσαι, μάτια μου, εσύ!»
«Κάποιοι σε περιμένουν να τους δώσεις ένα χέρι. Ένα χαμόγελο.
Να γείρουν στον ώμο σου και να κλάψουν. Να πείτε μαζί ένα τραγούδι. Γιατί κλείνεις τα μάτια και τα αφτιά σου; Κοίτα τι όμορφος είναι ο κόσμος γύρω σου… Ζωγράφισε εικόνες στην ψυχή σου. Γιατί πρέπει συνεχώς να χαλάς το τοπίο…»
«Μην κλαις. Σκούπισε τα δάκρυα από τα μάτια σου. Ό,τι και να σου συμβαίνει, δεν είναι το τέλος του κόσμου απόψε. Αύριο, θα δεις. Όλα θα ‘ναι αλλιώς… Μην κλαις. Δεν είσαι μόνος σου. Είμαστε πολλοί. Είμαστε όλοι μάζί. Μην κλαις… Σ’ αγαπώ!»

-*Εμείς… που κάναμε ψίχουλα την ψυχή μας για να ταΐσουμε τα όρνια.
* Εμεις… που περπατήσαμε μέσα στη βροχή γιατί δεν καταδεχτήκαμε να πάρουμε την ομπρέλα που μας πρό- σφεραν οι άλλοι επ’ αμοιβή…
*Εμείς… που περπατήσαμε στον υπόνομο μ’ένα τριαντάφυλλο στο χέρι.
*Εμείς… που κάναμε τον δράκο που φώλιαζε μέσα μας να χαμογελάσει.
*Εμείς που φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού, μόνο και μόνο για ν’ απολαύσουμε τη θέα…
*Εμείς… που δεν ζητήσαμε ποτέ τα ρέστα της ζωή μας από τον ταμία.
*Εμείς… που χωθήκαμε στη λάσπη για να σώσουμε ένα σκουλήκι από το ράμφος μιας κάργιας.
*Εμείς… τα μπάσταρδα του Θεού, που ζούμε πάντα τη φαντασίωση πως μας έχει αδυναμία…
* Να ‘μαστε, λέει, στη βαρκούλα… και να ‘χε φεγγαράδα… και ν’ αρμενίζαμε…»

– «Είναι δύσκολο αυτό, ε;»
«Ναι. Οι άνθρωποι μόνοι τους πρέπει να κερδίσουν τα φτερά τους. Με πολύ πόνο, και πείσμα. Πολλοί τα καταφέρνουν. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, ο κόσμος θα ‘χε βουλιάξει προ πολλού».

– «Είναι εκείνοι που, αφού μάζεψαν από τ’ αποφάγια του δράκου τα χρώματα της ψυχής τους, φτιάξανε με αυτά μια όμορφη ζωγραφιά. Μια ζωγραφιά με τα χρώματα της ζωής. Κι είναι τόσο έντονα αυτά τα χρώματα, τόσο λαμπερά, τόσο μαγευτικά, που τα βλέπει ο δράκος και θαμπώνεται. Ζαρώνει στη γωνιά του. Χαϊδεύεται σαν μικρό παιδί και χαμογελά…

– «Η ομορφιά ποτέ δεν χάνεται. Θα φέρει το αεράκι κι άλλα πολύχρωμα φτερά. Φτάνει να υπάρχει έστω κι ένα λουλούδι για να τα υποδεχτεί. Φτάνει να μην είναι ρημαγμένα, σκέτη κοπριά και λάσπη τα παρτέρια της ψυχής.

Έβγα έξω. Πήγαινε βόλτες σου όπως πριν. Τον πόνο πρέπει να τον σπέρνουμε στον αέρα. Γιατί αλλιώς πιάνει ρίζες στην ψυχή μας.

– «Δεν φοβάσαι εκεί στα μνήματα που πας;»
«Τι να φοβάμαι, καλέ; Τους ζωντανούς να φοβάσαι κι απ’ αυτούς να φυλάγεσαι. Οι νεκροί… Ό,τι ήταν να πράξουν σ’ αυτό τον κόσμο το έπραξαν. Το θέμα είναι, Κρινιώ, να φεύγει κανείς από τη ζωή και ν’ αφήνει πίσω του ένα έργο. Μικρό ή μεγάλο. Κι εγώ έχω τον σκοπό μου. Δεν θα λιποτακτήσω».

Οι ρουφιάνοι, κόρη μου, είναι σαν τους σπόρους του ροδιού. Εν αφθονία και καλά προστατευμένοι στη φλούδα της κοινωνίας.

– «Τώρα, όπως το λες, δίκιο έχεις. Σαν πουτάνα, μπορεί, αν είσαι ξύπνια, κάτι να πετύχεις. Σαν δαιμονισμένη, όμως, δεν υπάρχει ελπίς. Μια πουτάνα μπορεί να ξεγελάσει κάποιον χαζοπουλάδα και να τη βάλει στο πλευρό του, κυρά κι αρχόντισσα. Μια δαιμονισμένη,όμως…

– (Πόσο εύκολα, αλήθεια, κολλά η ταμπέλα στην πληγή...) «Πέρασε από δω η στραβή;», «Εγώ πήρα αυγά από τη στραβή»,κ.λπ.,κ.λπ.

Άτολμος άνθρωπος. Κρυμμένοι πίσω απ’ τον ίσκιο τους. Άνθη χωρίς οσμή. Δεν λέω πως δεν κοσμούν την κοινωνία. Έντιμοι, υπάκουοι, καλοσυνάτοι… Μα ο κόσμος δεν πάει μπροστά απ’ αυτούς. Φλόγα χρειάζεται η ζωή. Τι λέω φλόγα… Ντουμάνι! Έκρηξη! Έτσι το καταλαβαίνω εγώ, με το φτωχό μου το μυαλό.

-Τα μαγουλά της ήταν γεμάτα χαρακιές. Σαν να ‘χε κρατήσει τις σημειώσεις της η μοίρα πάνω στο ξεραμένο δέρμα. Κι είχε βασιλέψει ο ήλιος μέσα σε κείνα τα γαλάζια μάτια που έμοιαζαν κάποτε με ανοιχτές θάλασσες.

«Όταν σχεδιάζεις, βάζεις πράγματα στη ζυγαριά. Μετράς. Υπολογίζεις. Στήνεις ενέδρα. Όπως εσύ. Όταν ονειρεύεσαι, πετάς ανέμελα πάνω από τα κύματα, σαν τον γλάρο, και στέλνεις τα φιλιά σου στη ζωή»

– Πάντα σκέφτεσαι και σκοντάφτεις στους άλλους. Οι άλλοι μόνο βαρίδια είναι στη ζωή μας. Όποιοι και να ‘ναι αυτοί. Το άτομό σου να κοιτάς. Η ζωή είναι δική σου. Άπλωσέ την και κάνε τούμπες πάνω της. Για σένα, Κρινιώ μου! Μόνο για σένα. Κι όποιος μπερδεύεται στα πόδια σου και πάει να σ’ τη χαλάσει, δίνε του μια κλοτσιά. Άκου που σου λέω. Μια κλοτσιά ξεγυρισμένη. Δεν αξίζει να δίνεις σε κανέναν από το υστέρημά σου. Στα μούτρα θα σου το πετάξει κάποια μέρα. Δίνε από το περίσσεμα, αν θες. Δίνε χωρίς ν’ ακουμπάς το κεφάλαιο. Κατάλαβες;

«Τις περισσότερες φορές για κάτι που δεν αξίζει θα κλαίει και θα θρηνεί ο άνθρωπος». Και είχε και μια παρένθεση, πιο κάτω. (Ακόμα και να το υποπτεύεται πως δεν άξιζε, ποτέ δεν θα παραδεχτεί).

– Ως μάνα, σε νιώθω. Αλλά ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Η αδράνεια. Όποιος και να φταίει, ό,τι και να ‘χει γίνει, άσε το πίσω σου. Θα δεις πως μια μέρα θα ‘χουν αλλάξει όλα. Φτάνει εσύ να το θελήσεις. Φτάνει να κουνήσεις έστω και το μικρό σου δαχτυλάκι και να κάνεις ένα νεύμα στη ζωή. Έι! Ψιτ, ψιτ, να της πεις. Εδώ είμαι κι εγώ. Πάλεψα με τα σαράντα κύματα κι έπιασα ακτή. Αυτή είναι η αξία του ανθρώπου. Να μην αφοπλίζεται. Κατάλαβες; Πόσες φορές θα σου το πω…

Κανένας δεν ξεγελιέται όταν δεν είναι έτοιμος να ξεγελαστεί.

Ο έρωτας δεν ευδοκιμεί στην καλοσύνη. Αγριάδα θέλει. Φωτιά θέλει. Πουτανιά. Κι εγώ γουστάρω να είμαι πουτάνα στο κρεβάτι κάποιου που θα είναι γεμάτο το κορμί του βόμβες. Αυτό για μένα είναι η ευτυχία!

Φτιάχνεις έναν περίτεχνο χαρταετό, του βάζεις και μια πελώρια, πολύχρωμη ουρά –στην ουρά στηρίζεται όλο το όνειρο– και περιμένεις να φυσήξει ούριος άνεμος για να τον αμολήσεις στους αιθέρες. Μπορεί και να το ξέρεις κατά βάθος πως στο τέλος θα σου μείνει μόνο η καλούμπα. Μα δεν σε νοιάζει. Φτάνει που στολίζεις τον αετό σου. Φτάνει που περιμένεις τον ούριο άνεμο.

– Λένε πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Ναι αλλά δεν έχει πάντα ήρεμο θάνατο.

– Εκείνη η αγάπη που γίνεται το κουκούλι της ψυχής, για να βγει από μέσα του μια πεταλούδα. Εκείνη η αγάπη που μοιάζει με ανθισμένο περιβόλι. Κι είναι δικό σου. Κατάδικό σου. Μέσα του μπορείς να χοροπηδάς, να τρέχεις, να κυλιέσαι, να φωνάζεις, να κλαις, να κρύβεις ανάμεσα στ’ άνθη του τους φόβους και τα χτυποκάρδια σου.

– Καμιά φορά, ανάλογα με τα κέφια του, χάριζε και στον αιχμάλωτο κανένα «σοκολατάκι». Έτσι, για να γλυκαίνεται η εξουσία του. (Το συνηθίζουν αυτό άλλωστε οι εξουσιαστές.)

– Για ένα τίποτα τελικά…
Ξεχωρίζουν αυτοί που βαθιά μες στην ψυχή τους ξέρουν πως πίσω απ’ αυτό το απατηλό τίποτα κρύβει το πρόσωπό του ο Θεός!
Πίσω απ’ αυτή τη ματαιότητα κρύβεται όλη η γοητεία της ζωής.

– «Λενιώ μου,το «σ αγαπώ» δεν είναι λέξη,είπαμε. Δεν έχει γράμματα. Είναι η ανάσα του Θεού που γλυκαίνει τις ψυχές μας και τους δίνει δύναμη. Μπορείς να το ζωγραφίσεις όπως το νιώθεις εσύ. Εγώ όταν το ζωγράφιζα το ‘νιωθα σαν πολύχρωμο πουλί που είναι έτοιμο να πετάξει. Να πετάξει, να ‘ρθει κοντά σου και να σου κρατήσει συντροφιά.»

Όταν ο κυρίαρχος έχει κάνει απόλυτη κατοχή στην ύπαρξή σου… τότε… μπορεί να φτάνεις στο σημείο να τον βλέπεις και σαν σωτήρα. Ακόμα και ταπείνωση προσφέρεις προκειμένου να εξασφαλίσεις την αποδοχή και το έλεός του: συμβαίνει.

Ο φόβος χρησιμοποιεί πολλές και διάφορες στολές παραλλαγής όταν κάνει την εμφάνισή του. Τη γαλιφιά, την κακία, την επίθεση, τη δουλικότητα… Ακόμα κι από την αγάπη δανείζεται ενίοτε το καπελάκι της…
Σπάνια δεν προφταίνει να στολιστεί και βγαίνει στη ρούγα γυμνός, γλοιώδης ή ύπουλος, σαν το σαρκοφάγο ερπετό.

Η χαρά δεν είναι ποτέ αυτιστική. Θέλεις με κάποιον να τη μοιραστείς. Αλλιώς δεν μπορεί να φουντώσει στην ψυχή σου.

– «Ερωτευμένη γυναίκα είμαι. Που πάει να πει, φιλενάδα, ανώτερη κι από τον έξω από δω».

«Η αιχμαλωσία έχει και τα καλά της. Όλοι να αιχμαλωτιστούν στ’ όνειρό τους δεν επιθυμούν; »

– Πρόσεχε πολύ… Αν κάποτε στη ζωή σου καταλάβεις ότι έκαμες λάθος, λύσε τους λογαριασμούς σου με αξιοπρέπεια. Πέρασε από το ταμείο και πλήρωσε το χρέος σου, με το κεφάλι ψηλά. Μην αρχίσεις τις γκρίνιες και τα παράπονα. Δεν σου φταίει ο ταμίας! Να μάθεις, Λενιώ μου, να υπομένεις με αξιοπρέπεια και να επιμένεις, χωρίς να θορυβείς.

– Να περιφέρεσαι ξυπόλυτος και ρακένδυτος έξω από την κλειδωμένη πόρτα της ψυχής σου… Να κρυώνεις. να χτυπούν τα δόντια σου από την παγωνιά. Και να μην έχεις να ζητήσεις το δίκιο σου από κανέναν. Γιατί απλά δεν υπάρχει αίτιος. Εσύ μια μέρα, πάνω στη φούρια σου, πέταξες τα κλειδιά της πόρτας σου σ’ ένα κύμα της θάλασσας, επειδή σου άρεσε το τραγούδι του…

– Συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά στα πολύ δύσκολα. Να κρύβεται ο άνθρωπος πίσω από τη σκιά του πόνου του. Ν’ αποστασιοποιείται από το γεγονός, γιατί αν το κοιτάξει κατάματα θα τον συντρίψει. Να βγαίνει από τη σέντρα και να κάθεται στις κερκίδες, σαν θεατής

– «Οι καιροί αλλάζουν. Τα σημάδια ξεγελούν. Τίποτα δεν είναι μόνιμο. Η ζωή, αν δεν έχει οδηγό ένα όνειρο, είναι μια χαμένη, μια άχρηστη ζωή. Σαν τη δική μου, Λενιώ. Μη μου κάνεις ερωτήσεις, σε παρακαλώ».

«Ο έρωτας δεν ζει στη στριμωξιά και στο άγχος. Φυλλορροεί».

– Συνήθως, η φυγή είναι αθόρυβη. Δεν προκαλεί. Δεν κρατά σημαίες και ταμπούρλα. Συνήθως, η φυγή κρατά κρυμμένο το χαρτί της. Είναι μουλωχτή. Έχει μια χαρμολύπη.

– Θα αρχίσω μια καινούρια ζωή. Έχω πολλά όνειρα... Ελπίζω να τα καταφέρω. Δεν θ’ αφήσω κανένα κάβο να με δένει στο λιμάνι του παρελθόντος.

– Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς, αλλά λειτουργεί μέσα μου μια δεξαμενή καθαρμών και με κάνει να νιώθω φιλαράκι με τους αδύναμους, τους ξεστρατισμένους, τους λιποτάκτες της ζωής.

– «Υπέροχοι οι πίνακες σου! Μα… γιατί δεν έχεις βάλει την υπογραφή σου πουθενά; Έτσι ανώνυμα θα μου αφήσεις τόσο σπουδαία δουλειά;»
«Να, ξέρετε, τα έφτιαχνα για τον εαυτό μου.- Δεν το έβρισκα απαραίτητο να γράψω τ’ όνομά μου…»

by SearchingTheMeaningOfLife

Advertisements

One response to “«Όταν σχεδιάζεις, βάζεις πράγματα στη ζυγαριά. Μετράς. Υπολογίζεις. Στήνεις ενέδρα. Όπως εσύ. Όταν ονειρεύεσαι, πετάς ανέμελα πάνω από τα κύματα, σαν τον γλάρο, και στέλνεις τα φιλιά σου στη ζωή»~Αλκυόνης Παπαδάκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

fugefly

small desk big world

A Different View

This WordPress.com site is the bee's knees

Something Over Tea

Scribbles from my notebook

Lady Budd

Connecting With My World

Audrey Driscoll's Blog

Elements and Transformations

Love Incarcerated

Journal of a Faithful Prison Wife

Thoughts Make U

Combination of Thoughts make a SOCIETY. Let's make it Blossom !!

iTanndy

These are my styles and thoughts...

amnaaslamblog

celebrate your existance

Alien Poet

Freedom from humanity

Alphe's corner

Baking, DIY, beauty, random lifestyle thoughts & more.

With Nature-By Tanusri Sen

Let us make a Beautiful World together ! Let us co operate each other !

Journeying Through My Thoughts

♡|Thoughts|Beautiful Words|Motivation|Poem's|Quote's|Maybe Short Storie's|Happiness|Joy|Soul Pouring|An Escape Patch|Memories|Home|♡

Nin Chronicles

There Is No Gap

FaCtoPoINt

Full of facts,thoughts,lessons,pro-tips,quotes and many more interesting things.

Αρέσει σε %d bloggers: