«Το δηλητήριο ονομάζεται συγκρίσεις, η δηλητηρίαση ονομάζεται διακρίσεις, η ασθένεια λέγεται ανταγωνισμός, και η έξη λέγεται εμμονή να κερδίζω.»~Χόρχε Μπουκάι

Αθήνα, Οκτώβριος 2018

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Από την άγνοια στη σοφία» του Χόρχε Μπουκάι

– Αυτή η αφύπνιση έχει να κάνει περισσότερο με το να ζεις αφοσιωμένος σ’ έναν κόσμο που αλλάζει, υπερασπιζόμενος αλήθειες και αξίες που παραμένουν.

– Μολαταύτα, περισσότερη πληροφόρηση δεν σημαίνει πάντα και περισσότερη γνώση, κι όπως θα δούμε παρακάτω, περισσότερη γνώση δεν σημαίνει και περισσότερη σοφία.

– ‘Οποιος διαπράττει το σφάλμα να υποτάσσει το βλέμμα του στην αντίληψή του για τον κόσμο, μια μέρα θα καταλήξει, αναπότρεπτα, να τρώει τον κατάλογο αντί για το δείπνο. Gregory Bateson

– Λέει ο Στανισλάφ Γκροφ, σε μια μεγαλοφυή και χιουμοριστική απόδειξη μέσω του παραλόγου: «Η πιθανότητα η ανθρώπινη διάνοια να έχει φτάσει στο σημερινό της επίπεδο μόνο με τυχαίες μηχανικές διαδικασίες είναι περίπου ίση με την πιθανότητα να φυσήξει ένας τυφώνας πάνω από μια τεράστια αποθήκη με παλιοσίδερα και να συναρμολογηθεί «τυχαία» ένα Τζαμπο 747″

– Το πείραμα, που επαναλήφθηκε εκατοντάδες φορές, απέδειξε ότι αν ένα ορισμένο πλήθος μελών ενός είδους αναπτύξει ορισμένες ικανότητες ή υιοθετήσει κάποια συμπεριφορά, το ίδιο θα κάνουν κι άλλα μέλη του είδους, ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν συμβατικοί τρόποι επαφής μεταξύ τους.

– Σε αντίθεση με τον εβραιοχριστιανικό μύθο της Δημιουργίας, η Ανατολή ζει σ’ένα σύμπαν όπου τα πράγματα ποτέ δεν «φτιάχτηκαν», δημιουργήθηκαν ή εφευρέθηκαν, και φυσικά τίποτα δεν έγινε από το τίποτα, εφόσον όλα προήλθαν απο κάτι προηγούμενο, από κάτι που προϋπήρχε.

– Οι ψυχοθεραπευτές ξέρουμε καλύτερα από τον καθένα ότι μπορείς να έχεις κατοχή και έλεγχο μόνο πάνω σ’ εκείνα τα πράγματα που μπορείς να κατονομάσεις. Τα ακατονόμαστα πράγματα είναι οντότητες που δεν μπορείς να τις χειριστείς, πόσο μάλλον να τις θέσεις υπό έλεγχο – κι αυτό ισχύει τόσο για ετούτο το κείμενο, όσο και για την καθημερινότητα.

– Συνειδητά ή ασυνείδητα, μεγαλώσαμε μέσα σ’ αυτόν τον μύθο που μας καθόρισε. Ζήσαμε με την ιδέα ότι υπάρχει ένας παράδεισος που χάθηκε λόγω ανυπακοής, και μ έναν υπαινιγμό ότι το ίδιο θα ζανασυμβεί αν δεν προσέξουμε. Βεβαιωθήκαμε ότι στην περίπτωση που αγνοήσουμε μια απαγόρευση, η τιμωρία θα είναι βαριά.

– Αυτός ο Θεός που προτείνω και βρίσκω πιο λογικό, πιο δίκαιο και πιο συμπονετικό, δεν τιμωρεί την ίδια την ανυπακοή -όπως κάνουμε ως τώρα και όπως έχουμε μάθει να νομίζουμε-, αλλά το ότι δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη της ανυπακοής μας…

Η πρώτη γυναίκα ανέλαβε τη μεγαλύτερη ευθύνη να απελευθερώσει τον εαυτό της και τον άντρα της από την προβλεπόμενη ανία και όλους τους περιορισμούς του αιώνιου Παράδεισου. Επιπλέον, έσωσε όλη την ανθρωπότητα από την ανυπαρξία.

– Ο Baterson έλεγε… Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τον κόσμο, παρά μόνο να στηριχτούμε στην ερμηνεία που κάνουμε γι’ αυτόν. Ο κόσμος δεν είναι όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε. Απλώς, κατοικούμε μέσα στο χάρτη που εμείς οι ίδιοι κατασκευάζουμε. Ζούμε τη ζωή μας κατ’ αναλογία και σύμφωνα μ’ αυτόν το χάρτη, κι όχι με τον αληθινό κόσμο.

– Με τον καιρό, επίσης, συνειδητοποιήσαμε ότι αν κάποιος σε παρατηρεί (και σε παρατηρεί… και σε παρατηρεί…), είναι σχεδόν σίγουρο ότι στο τέλος θα σε κρίνει κιόλας.

– Για να δώσω ένα παράδειγμα, θα έλεγα οτι η ταυτότητα είναι σαν ένα μικρό παιδί απολύτως τιθασευμένο, φυλακισμένο από την επιρροή, τη χειραγώγηση, την καταπίεση – είτε συνειδητοποιεί είτε όχι το σύστημα που το περιορίζει. Είναι ένα σταθερό και προβεπόμενο ον, τόσο πειθαρχημένο ένα εκπαιδευμένο ζώο τσίρκου.
Ωστόσο, μερικές φορές, για να υποστηρίξουν το θέαμα του δαμαστή, ορισμένα λιοντάρια πρέπει να «μάθουν» να παριστάνουν τα ανυπόταχτα. Έστω κι αν απαιτούνται πάρα πολλές ώρες πρόβας.

Κανένας δεν είναι τόσο, μα τόσο χαζός, που να μην μπορεί να βρει τουλάχιστον έναν ακόμα πιο χαζό απ’ τον εαυτό του, που να τον θαυμάζει.

– Όσο ωραίο όνομα κι αν έχει η φυλακή σου, κι όσο καλή ζωή κι αν κάνει κανείς φαινομενικά, όταν είσαι μέσα… είσαι φυλακισμένος. Αν το σεφτούμε λιγάκι, θα βεβαιωθούμε χωρίς κίνδυνο λάθους ότι, όποιος ζει σύμφωνα με μια ιδέα που τον περιορίζει, καταλήγει αιχμάλωτός της, έστω κι αν δεν του περνάει ποτέ απ’ το μυαλό να δραπετεύσει…

Αν είμαστε αυθεντικοί, μακροπρόθεσμα θα κερδίσουμε ειρήνη με τον εαυτό μας, μολονότι για να φτάσουμε ως εκεί ίσως χρειαστεί να γίνουμε εχθροί με πολλούς. Όταν βγαίνεις από την άγνοια παύεις να λες ψέματα στους ανθρώπους που σ’ ενδιαφέρουν, παύεις να λες ψέματα στον εαυτό σου, και μαθαίνεις να κάνεις αυτοκριτική χωρίς αυτοκαταδίκη.

– Λέει ο Oshο: Όταν συγκρούεται το ανώτερο με το κατώτερο, σχεδόν πάντα το κατώτερο κερδίζει. Αν συγκρουστούν ένας βράχος μ’ ένα ρόδο, το ρόδο θα πεθάνει· όχι ο βράχος. Ο βράχος μπορεί να μην αντιληφθεί καν ότι υπήρξε σύγκρουση.

– Λέμε συνήθως, ότι για να διανύσεις το πρώτο κομμάτι του δρόμου και να γίνεις πιο σοφός, η ευφυΐα δεν μπορεί να σε βοηθήσει, η δουλειά δεν μπορεί να σε βοηθήσει, τα χρήματα δεν μπορούν να σε βοηθήσουν, και ούτε κι η ομορφιά. Ίσως να μπορεί η αγάπη. Και λέω «ίσως», γιατί δεν βοηθάει και πολύ να σκέφτεσαι την αγάπη. Αντιθέτως, αν τη νιώσεις, τότε ναι, πράγματι μπορεί ν’ αλλάξεις.

Το δηλητήριο ονομάζεται συγκρίσεις, η δηλητηρίαση ονομάζεται διακρίσεις, η ασθένεια λέγεται ανταγωνισμός, και η έξη λέγεται εμμονή να κερδίζω.

Όσο οι άνθρωποι κατοικούν στην άγνοια, νοιάζονται πολύ να βρουν τις ατέλειες και τα μειονεκτήματα των άλλων. Κατασκοπεύουν από το παράθυρο ή κοιτάζουν από την κλειδαρότρυπα τους γείτονες για να νιώσουν λίγο καλύτερα με τον εαυτό τους. Το κάνουν γιατί ξέρουν ότι οι ελλείψεις των άλλων τους βοηθούν να καλύψουν τις δικές τους.

– Πράγματι, έχουμε ανάγκη να απαλλαγούμε από τα περιττά φορτία, κι όχι να γίνουμε συλλέκτες ξένης σαβούρας – σαν να ήταν κάτι πολύτιμο…

– Η σοφία της Ανατολής προτείνει να μιλάμε λιγότερο μ’ αυτούς που πιο πολύ απαξιώνουμε. Με το ν’ ακούς λίγο κι ακόμα λιγότερο τους ανήθικους με τα παχιά λόγια, τα γεμάτα μίσος και διακρίσεις-, με το να χάνεις λιγότερο χρόνο ακούγοντας ανοησίες, με το να είσαι πιο επιλεκτικός, θα μπορέσεις σύντομα να νιώσεις μια αίσθηση καθαρότητας και εξαγνισμού’ μια πνευματική ανύψωση που δεν είχες ονειρευτεί ποτέ.

– Από τη μια, μόνο οι αδαείς θα ξοδέψουν την ενέργειά τους για να βρουν άλλους, στους οποίους θα ρίξουν την ευθύνη για την κακοδαιμονία τους. Κι από την άλλη, απαιτείται άγνοια για να πιστέψει κανείς ότι η εκδίκηση πάει μαζί με τη δικαιοσύνη.

– Θα φτάσεις σ’ αυτό το σημείο πολλές φορές. Όχι μια: πολλές φορές. Και κάθε φορά θα έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο σεβασμό προς τους άλλους και το σεβασμό προς τον εαυτό σου. Μακάρι να διαλέγεις πάντα το καλύτερο για σένα. Θα είναι μια στάση συνεπής, έστω κι αν φαίνεται στους άλλους ανακόλουθη.

– Διαβεβαιώνουν ότι η γένεση κάθε «ανθρώπινου» χαρακτηριστικού του είδους μας, στηρίζεται στο ενδιαφέρον μας για συναισθηματική επαφή με τους άλλους.

– Το ότι ορίζω τους κανόνες μου, δεν πάει να πει οτι αψηφώ τους κανόνες των άλλων. Απλώς, για τους δικούς μου αποφασίζω εγώ.

Το καλό είναι αργό γιατί ανεβαίνει ανήφορο. Το κακό γρήγορο γιατί κατεβαίνει κατήφορο.~Αλέξανδρος Δουμάς

– Αν ένας άνθρωπος ξέρει μόνο να υπακούει, είναι σκλάβος’ αλλά εάν ξέρει μόνο να είναι ανυπάκουος, είναι μνησίκακος και,- όσο κι αν φαίνεται ψέμα-, σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν είναι ελεύθερος.

Με μια εκπαίδευση προσανατολισμένη στην καλλιέργεια του λάθους (αντί για την επβράβευση του σωστού), τα παιδιά θα πειραματίζονταν, θα αναπτύσσονταν και θα μάθαιναν πολύ περισσότερα.

– Δεν θα ήταν αναγκαίο να καταφεύγουμε τόσο στα λόγια, εάν τα έργα μας μαρτυρούσαν την πραγματική μας σκέψη. ~Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

– …περιγράφει ο Νίτσε στο Τάδε Έφη Ζαρατούστρα.
Τυχαία, ένα λιοντάρι διασταυρώνεται μ’ ένα άλλο λιοντάρι. Κοιτάζονται με συνενοχή, αναγνωρίζονται, σέβεται το ένα την αξιοπρέπεια του άλλου. Δεν υπάρχει χώρος για κολακείες ούτε για φθόνο.
Ίσως να παίξουν, να παλέψουν, να θαυμάσουν τη δύναμή τους, ίσως να τρέξουν προς την ίδια κατεύθυνση απολαμβάνοντας την κοινή τους ομορφιά, την αμοιβαία και σιωπηλή τους συνεννόηση. Όμως, σύντομα θα χωρίσουν.
Συχνά, αυτός που ζει μέσα στην άγνοια θαυμάζει κρυφά τα δυο «λιοντάρια», αλλά τα λοιδωρεί φανερά για την ελευθερία, τη μοναξιά και την ανεξαρτησία τους.

Όταν κάνω κάτι για πρώτη φορά και το κάνω σωστά, τίποτα δεν μαθαίνω, διότι ακόμα κι αν δεν ξέρω πώς, ήξερα από πριν πως να το κάνω.

– Έχει εφτά δοκιμασίες να περάσει, εφτά μαθήματα να μάθει, εφτά προκλήσεις ώσπου να φτάσει στην αλήθεια.
Για να μην ξεχάσω, ορίζω κάθε έναν απ’ αυτούς τους άθλους» (Όπως τους έλεγε ο Όμηρος), με το γράμμα Α.
1. Η πρόκληση του ΑΜΕΣΟΥ
2. Η πρόκληση της ΑΝΑΛΗΨΗΣ ΕΥΘΥΝΩΝ
3. Η πρόκληση της ΑΠΟΔΟΧΗΣ
4. Η πρόκληση της ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ
5. Η πρόκληση της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ
6. Η πρόκληση της ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΚΟΛΗΣΕΙΣ
7. Η πρόκληση της ΑΓΑΠΗΣ

Οι αναβολές, τις περισσότερες φορές, είναι ένα κόλπο του μυαλού μας για να φορτώσουμε στο χρόνο όσα δεν αποφασίζουμε να αντιμετωπίσουμε.

– Όπως συνήθιζε να μου λέει ο δάσκαλός μου: « Εσύ είσαι πάντα ο κύριος των αποφάσεών σου, ακόμα κι αν αυτές είναι σκλάβες υποταγμένες στις πεποιθήσεις σου».

Στο σκοτάδι της νύχτας και του θανάτου, η ζωή λάμπει σαν φωτεινός έναστρος ουρανός.

Ο φτωχός στερείται πολλά πράγματα που ποτέ του δεν ονειρεύτηκε ν’ αποκτήσει. Ο φιλάργυρος, ο πλεονέκτης και ο μίζερος στερούνται όλα όσα κεντρίζουν τις ανικανοποίητες επιθυμίες τους.~ Σενέκας

Η ιδέα ότι «κατέχω» κάτι -οτιδήποτε: χρήματα,εξυπνάδα, εξουσία ή ομορφιά—, αλλά, προπαντός, η ανάγκη να «κατέχω» κάτι, είναι η πόρτα που βγάζει στην εξάρτηση και στην υποδούλωση. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, από τη στιγμή που ενδιαφέρομαι υπερβολικά να τι κάνω κτήμα μου θα καταλήξει κι αυτό να με κάνει κτήμα δικό του, αφού το ενδιαφέρον μου με τρομοκρατεί μην τυχόν και το χάσω.

– Είναι η δύναμη αυτών που δίνουν γιατί έχουν να δώσουν, και δεν ζητούν, όχι από περηφάνια, αλλά γιατί ειλικρινά, δεν χρειάζονται τίποτα που να μην το έχουν ήδη.

Αγάπα μέχρι να σε πονέσει. ~Μητέρα Τερέζα της Καλκούτας

Η αληθινή αγάπη είναι μια πόρτα ή ίσως μια γέφυρα, ποτέ όμως μια φυλακή.

Οι αληθινοί εγωιστές βρίσκονται πολύ μακριά απ’ όλα αυτά. Στην πραγματικότητα, είναι άνθρωποι που αναζητούν ή που γνωρίζουν, που καταλαβαίνουν πως είναι σημαντικοί για τον εαυτό τους και, συνήθως, δεν ανήκουν στους ξεροκέφαλους ούτε στους ματαιόδοξους.

– Μ’ άλλα λόγια, η αισιοδοξία είναι η αμείωτη διάθεση να εμπιστεύεσαι αληθινά τις δικές σου δυνατότητες. Μια αρετή, -επιτρέψτε μου τον όρο-, που μας βοηθάει να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες με καλή ψυχική διάθεση και επιμονή, να ανακαλύπτουμε δυνατότητες και να σχεδιάζουμε λύσεις.

– Μπορεί να μη μας μένει πολύς χρόνος, όμως, αν μαθαίνατε κάτι σ’ ετούτη τη ζωή, θα μπορούσατε να κερδίσετε χρόνο στην επόμενη. Ο φόβος δεν είναι καλό κίνητρο για να προσευχόμαστε. Όποιος προσεύχεται από φόβο δεν έχει κατανοήσει τίποτα– πολύ λιγότερο το Θεό. Εγώ είχα την τύχη να κατανοήσω πριν από καιρό, γι’ αυτό και δεν προσεύχομαι τώρα.

– Οι ανόητοι και οι αλαζόνες πασχίζουν ν’ αποδείξουν ότι είναι οι καλύτεροι, ότι πατάνε ψηλότερα, κι ότι είναι ανώτεροι από εσένα (κι από όλους). Και, φυσικά, για να υποστηρίξουν και να αποδείξουν αυτό που έχουν ανάγκη να πιστεύουν για τον εαυτό τους, πρέπει να κάνουν όλη τους τη ζωή έναν συνεχή ανταγωνισμό
Κι όταν ζεις συνεχώς ανταγωνιστικά δεν μπορείς να έχεις συνοδοιπόρους, οι γύρω σου είναι ανταγωνιστές και μόνο ανταγωνιστές, δεν αποβάλλεις την ανοησία σου, δεν παραιτείσαι από την αλαζονεία σου…

– Μη βάλεις ποτέ στόχο να ξεπεράσεις αυτούς που βοηθάς, ούτε και ν’ αφήνεις να σε υπερτιμούν και να σου φέρονται σαν να ήσουν κάτι εξαιρετικό. Το ότι είσαι στ’ αλήθεια κάτι εξαιρετικό κι αυτή η εμπειρία σημαντική, ισχύει μόνο όταν τη δέχεσαι απ’ έξω προς τα μέσα.

Η επιστήμη χωρίς συνείδηση είναι η καταστροφή της ψυχής.~ Rabelais

Ο απαισιόδοξος κατασκευάζει μια κόλαση γύρω του, και μετά αποφασίζει να πάει να την κατακτήσει.

– Σε επαφή με την πιο πνευματική πτυχή σου, θα καταλάβεις ότι αλλάζοντας στάση όλα είναι δυνατόν ν’ αλλάξουν – κι όλα αλλάζουν.

Ανέβα ως τα πιο ψηλά, γιατί τα ύψη οδηγούν μόνο στα ύψη, και κοίτα προς τις ρίζες, γιατί εκεί είναι τα μυστικά, και όχι στα λουλούδια. ~Antonio Porchia

«Πιστεύω», σημαίνει ότι «έχω άποψη», κι αυτό δεν είναι κακό, όταν λέω πως «ξέρω», αυτό πάει να πει πως «είμαι βέβαιος», κι αυτό είναι αρκετά πιο καθησυχαστικό.
Δεν υποθέτω πως αύριο θα βγει ο ήλιος.
Το ξέρω.
Και ξέρω πως δεν είναι το ίδιο.

– Γιατί κανένας δεν μπορεί να μάθει αντί για σένα. Κανένας δεν μπορεί να μεγαλώσει αντί για σένα. Κανένας δεν μπορεί να ψάξει αντί για σένα. Κανένας δεν μπορεί να κάνει για σένα αυτό που εσύ ο ίδιος πρέπει να κάνεις. Στην ύπαρξη δε χωράνε αντιπρόσωποι.

Οι μεταβολές στον τρόπο που ενεργούμε, όταν δεν βασίζονται σε μια βελτίωση της αντιληπτικής μας ικανότητας, περιορίζονται απλώς σε μια αλλαγή συνηθειών, σε μια παπαγαλίστικη μάθηση ή σε μια έφεση προς την επανάληψη.

Ο θυμός είναι πάντα η έκφραση της άρνησής μου να αποδεχτώ τα γεγονότα ως έχουν.

– Αν επιμένω να είμαι συνεπής, τότε επιμένω να ζω μια συνεχώς επαναλαμβανόμενη ιστορία, κι αυτό σημαίνει οτι δεν επιτρέπω στη ζωή να μου προσφέρει τίποτα καινούργιο, κι ούτε κι εγώ προσφέρω ποτέ κάτι καινούργιο.

Οι πρώτοι που θα τρέξουν μακριά θα είναι πάντοτε οι ισχυρογνώμονες, επειδή ένας δάσκαλος ξέρει να βγάλει στη φόρα την ανοησία, και ούτε οι ξεροκέφαλοι εγωιστές, ούτε οι αλαζόνες αντέχουν να κοιταχτούν στον καθρέφτη που τους προτείνει ο δάσκαλος.

Μην ερωτεύεσαι τις λέξεις, ούτε να εξαρτάσαι από ιδέες. Είναι απλώς εργαλεία‘ αγκάθια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βγάλουν άλλα αγκάθια, προτού τα ξεφορτωθούμε και τα δυο.

Τελικά, πίσω απ το θαυμασμό κάποιων, κρύβεται η ικανοποίησή τους ότι σκεφτόμαστε κι εμείς όπως αυτοί. ~Ambrose Bierce

– Από τον αδαή ώς τον άνθρωπο που αναζητά, μεσολαβεί μια αλλαγή συμπεριφοράς· μια απόφαση.
Από τον άνθρωπο που αναζητά μέχρι τον γνώστη μεσολαβεί μια εξέλιξη· μια δουλειά.
Και οι δύο είναι χώροι που κατακτώνται από κάθε άτομο για τον εαυτό του.
Η τρίτη αλλαγή, από τον γνώστη στον σοφό, είναι δυνατή μονάχα μέσω μιας βαθιάς μεταμόρφωσης, Για να συμβεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται να γίνει επανάσταση.

– Το φεγγάρι λάμπει εξίσου μέρα-νύχτα, αλλά μόνο όταν ο ήλιος κρυφτεί και μείνει το σκοτάδι, το φεγγάρι μπορεί να μας φωτίσει για να μη χάσουμε το δρόμο. Μόνο στα σκοτεινά φαίνεται το μεγαλείο εκείνου που λάμπει.

– Οι Σούφι μας προειδοποιούν: Δεν έχει σημασία πόσο λεπτή είναι η φέτα του τυριού… Πάντα έχει δύο όψεις.

Ένας σοφός, όμως, θα ήταν σίγουρα ξένο σώμα σε ένα λαό αδαών, και ποτέ δεν θα τον ψήφιζαν για ηγέτη τους.

– Όμως, ο σοφός πάντα θα λέει:
Ξυπνήστε το σκλάβο.
Ειδικά όταν ονειρεύεται την ελευθερία.
Ξυπνήστε τον και δείξτε του ότι είναι σκλάβος.
Μόνο μ’ αυτό στη συνείδηση,
ίσως μπορέσει ν’ απελευθερωθεί.

– Ο Osho, στο βιβλίο της γνώσης, μας εφιστά την προσοχή στο πώς ο Σωκράτης κατέληξε ανυπόφορος για την Αθήνα, ακριβώς όπως ο Ιησούς για τη Ρώμη, κι αυτός ο ίδιος ο Γκάντι για το Ηνωμένο Βασίλειο.
Ίσως επειδή, ακριβώς, έλεγε αυτά τα πράγματα, ο Οsho κατέληξε ανυπόφορος για τον επιστημονικίστικο κόσμο των πιο ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης, που για ένα διάστημα δεν του έδιναν βίζα για να μπει στην επικράτειά τους.

– Ωστόσο, η βασική σχέση που συνδέει τον σοφό με τον περίγυρό του, είναι η αγάπη του και το γνήσιο ενδιαφέρον του για τους άλλους.
Δεν τον παρακινεί η ανάγκη του να αφήσει σπουδαίο όνομα- έχει ξεπεράσει αυτή τη φιλοδοξία.

– Για να μάθεις, να προσθέτεις λίγο κάθε μέρα.
Για να γίνεις σοφός, να αφαιρείς λίγο κάθε μέρα. ~Λαο Τσε

Ο σοφός, αντιθέτως, δεν θέλει να φτάσει πουθενά, και πολύ λιγότερο να κερδίσει μετάλλια.
Ο σοφός επιδιώκει να αδειάσει.

Ως άνθρωποι που αναζητούν, αρχίσαμε να απελευθερωνόμαστε από το παρελθόν — που συνεχίζει όμως να μας τρομάζει. Ίσως είναι ακόμα πολύ κοντά, ίσως φοβόμαστε μήπως επιστρέψει.
Ο γνώστης ξέρει ότι οι υποχρεώσεις και οι δεσμεύσεις δεν έχουν πια ισχύ, όμως παραμένει δέσμιος της έκπληξης και της περηφάνιας του που τα κατάφερε. Ο γνώστης μπορεί να είναι επαναστάτης και να θέλει να τα αλλάξει όλα.
Ο σοφός ζει στιγμή τη στιγμή και δέχεται ότι όλα αλλάζουν -αρχίζοντας από τον εαυτό του. Αντιμετωπίζει ό,τι του δίνει η ζωή με φρέσκια συνείδηση και όχι με την πείρα του παρελθόντος.

– Την επόμενη φορά μείνε σιωπηλός. Συνειδητά.
Ο θυμός κοιτά τα πάντα μέσα απ’ το πρίσμα του παρελθόντος, αναθερμαίνει τις ματαιώσεις και αναζωπυρώνει τις παλιές μάχες που δώσαμε ενάντια στην ανημποριά μας.

– Ένας σοφός μπορεί να μην έχει πολλές γνώσεις, αλλά η σοφία δεν έχει να κάνει με την ευρυμάθεια. Ο Ιησούς δεν υπήρξε άνθρωπος της διανόησης, ούτε κι ο Βούδας.

– Ο Λαο Τσε έλεγε: «Όποιος ξέρει δεν μιλάει. Όποιος μιλάει δεν ξέρει».
Εγώ θα έλεγα:
Όποιος ξέρει πολλά δεν τα λέει
κι όποιος λέει πολλά δεν ξέρει.
(Και θα άφηνα να βάλει ο καθένας το κόμμα πριν ή μετά το πολλά», κατά πως του αρέσει…)

– Στην Κίνα λένε ότι μαθαίνεις πολύ περισσότερα από ένα δάσκαλο αν βρίσκεσαι μαζί του, παρά ακούγοντας τα λόγια του. Τα μαθήματα στις μεγάλες φιλοσοφικές σχολές της Άπω Ανατολής ήταν περίπατοι δίπλα στον σοφό άνθρωπο, όπου κανένας δεν έλεγε λέξη, κανένας δεν έκανε σχόλια, κανένας δεν «εκμεταλλευόταν» την ευκαιρία για να κάνει κάποια ερώτηση.
Στην Ανατολή, αυτό το:»βαδίζω πλάι» στον δάσκαλο, ονομάζεται Satsan.

– Το Τάο Τε Κινγκ αρχίζει μ’ ένα απόφθεγμα. Οι πρώτες λέξεις του, θα μπορούσαν να αποδοθούν και έτσι: όσα μπορούν να αποδοθούν κάπως έτσι:
Όλα όσα μπορούν να υποθούν για την αλήθεια…
δεν είναι απολύτως αλήθεια.

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

That Chic Fashion - Ankita Jaiswal

Fashion means to look always CHIC.

E-Book Vault

Free E book's Reviews Digital Downloads

Hin und weg

Ich war noch nicht überall, aber es steht auf meiner Liste

Falderal

Zomaar wat

MPA Travels

Exploring Japan Through Pictures

The Big Hair Diaries

My hair is bigger than my future

Αρέσει σε %d bloggers: