«Η έλλειψη είναι εκείνη που ωθεί στη δημιουργία.»~ Ντένι Γκέτζ

photo by DesPin

photo by DesPin

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Η Έπαυλη των Αντρών» του Ντένι Γκέτζ

-…τον πλημμύριζε τότε ένα αίσθημα ανικανότητας. «Να αδειάζεις τη θάλασσα μ´ ένα κουταλάκι» …ο εφιάλτης του ανεξάντλητου!
-Καλός σύζυγος. Καλός πατέρας!Σαν να λέμε ότι ακόμη και μια ενωμένη οικογένεια δεν είναι πάντα αρκετή... Είναι τόσο παράξενο και τόσο περίπλοκο το μυαλό…
-Να πληρώνεις για να πεθάνεις πατέρα! Μέχρι τότε νόμιζα ότι το να πεθαίνεις ήταν… «Δωρεάν
-…όχι ένας νεκρός-ζωντανός, αλλά ένας ζωντανός-νεκρός. Ήταν και ο τάφος και ο εκλιπών.


-Αν οι εικόνες σβήνονται με το χρόνο, οι μυρωδιές κολλάνε στο πετσί.
-…βλέπουμε αυτό που επιλέγουμε να δούμε…
-…το πραγματικό είναι το άθροισμα -ως μαθηματικός θα έλεγε μάλλον το ολοκλήρωμα– όλων των ερμηνειών που του δίνουμε.
-…αμετακίνητος στην απόφασή του να μην επιτρέψει στο χρόνο να ολοκληρώσει το δόλιο έργο της φθοράς.
-…το δέσιμο που έχουμε με τον εαυτό μας, είχε παρατεντωθεί εντός του ίσως και να είχε σπάσει. Να μην είσαι πια δεμένος με τον εαυτό σου… Να αφήνεσαι να παρατάς τον εαυτό σου, να βγαίνεις από τη σκηνή.
-Η μητέρα έλεγε: «Όσο πιο φτωχοί είμαστε, τόσο πιο καθαροί πρέπει να είμαστε. Είναι η αξιοπρέπειά μας».
– «Οι σολομοί πηγαίνουν αντίθετα στο ρεύμα για να κολυμπήσουν στα νερά των καταβολών τους.
-Οι λέξεις «τρελός» και «Αναγέννησις» δεν ταιριάζουν, σκέφτηκε. Η τρέλα δεν είναι μία καινούργια γέννηση• μάλλον μιλάμε για προθάλαμο: του θανάτου.
-Πιστεύω ότι είναι αυτή η σύγκρουση με το Άπειρο που μας καθιστά ανθρώπους, σίγουρα περισσότερο από τη βεβαιότητα ότι θα πεθάνουμε μια μέρα. Ίσως και τα δυο να είναι δεμένα, ποιος ξέρει;
-Δεν ξέρω αν οι τρελοί έχουν να κάνουν με το Άπειρο, πάντως αυτό για το οποίο είμαι βέβαιος είναι ότι έχουν να κάνουν με την οδύνη, την αγωνία και την απελπισία…
-…τα όρια έχουν υποχωρήσει. Και αυτό είναι το Άπειρο.
-«ανεβασμένες μετοχές»! Κυρίως, γιατί κάνουν τις γυναίκες να γελούν. Και οι γυναίκες λατρεύουν να γελούν.
-…δεν πρέπει να επιχειρείς να συνεφέρεις κάποιον σε κρίση• ότι πρέπει να αφήνεις την κρίση να ακολουθεί την πορεία της χωρίς να προσπαθείς να την σταματήσεις.
Το ανθρώπινο είδος είναι το μόνο που διαθέτει γλώσσα ως κώδικα επικοινωνίας, το μόνο που έχει επίγνωση του θανάτου, το μόνο που στέκεται όρθιο και το μόνο που μπορεί να χάσει τα λογικά του.
-Δεν ακούμε παρά αυτό που λαχταρούμε ν’´ακούσουμε.
-…να χαϊδεύει ο καθαρός αέρας τα κουρασμένα πνεύματα…
-Τα δεινά μας ισως μας εμπλουτίζουν.
Όλα μεταξύ τους περνούσαν από τα ενωμένα τους χέρια.
-Η μονιμότητα των εραστών της ημέρας, με τη λάμψη της σταθερής τους παρουσίας, πρόσφερε σε όλους την πολυπόθητη ελπίδα ότι ένας φραγμός μπορούσε να υψωθεί ενάντια στο χάος.
-…χάνει κανείς συχνότερα τη ζωή του παρά το τρένο.
σύντροφός μου, οι φίλοι μου, οι συνάδερφοι… Είναι μια εμμονή που την αναπτύσσουμε και τη διατηρούμε.
…όταν μια ιδέα αντιστοιχεί στις ανάγκες μιας εποχής και μιας κοινωνίας προβάλλει σχεδόν πάντα σε πολλά μυαλά ταυτόχρονα... σχεδόν πάντα, υπάρχει κάποιος που την αντιλαμβάνεται πιο καθαρά από τους άλλους, ένας άνθρωπος για τον οποίο γίνεται ένα ζωντανό συναίσθημα και ο οποίος είναι ο «φορέας αυτής της ιδέας στην κοινωνία» .
-Αισθανόταν πολύ στενάχωρα μέσα σ´ εκείνο το κορμί, το υπερβολικά γερασμένο ώστε να χωρέσει ό,τι εκείνος αισθανόταν.
-…όπως κάθε δημιουργός πάρα πολύ μικρός για να χωρέσει τις δημιουργίες του.
-Υπήρχε σίγουρα κάποια ειρωνία στο να κάνεις κάθε μέρα να καταπίνουν ρίζες άνθρωποι που είχαν χάσει τις δικές τους!
-Άραγε, είναι χειρότερο να τρελαίνεσαι ως πολίτης, μέσα στο υπνοδωμάτιό σου, απ´ ό,τι σ’´ένα πεδίο μαχών;
-Μου αρέσει να γράφω ποιήματα. Μπορείτε να γράφετε ό,τι θέλετε, δεν μπορούν να σας πουν ότι είστε ασυνάρτητος, αντιφατικός, ασαφής, διφορούμενος. Το τελείως αντίθετο από τα μαθηματικά, εν ολίγοις.
-«έμαθα τί είναι η ακινησία. Μου χρησιμεύει πολύ σήμερα»…»Εγώ την έμαθα στα χαρακώματα. Όσο λιγότερο κινείσαι, τόσο λιγότερο προκαλείς το θάνατο. Μέχρι που δεν κινείσαι πια, οπότε είσαι νεκρός. Πείτε μου όμως, μόνο οι νεκροί έχουν άγαλμα.
-Ναι, οι αριθμοί έχουν καμιά φορά την ικανότητα να λένε την ταυτότητα.
-«Φάε λοιπόν! Δεν ξέρεις ποιος θα σε φάει αύριο»… Είχε φαγωθεί μόνος του!
Όποια κι αν είναι η κατάρρευση που μπόρεσε να μας περιορίσει, κύριε Ματτίας, το δηλώνω σαφώς: Είμαστε
-Δεν καταλαβαίνω την ανάγκη σας να κάνετε κακό στον εαυτό σας, κύριε Ματτίας. Αφήστε το αυτό για τους άλλους. Το κάνουν γενικώς, πολύ καλά.
-«Δεν υπάρχει ηλικία για να αρχίζεις»
-Όσο πιο αδύναμος γίνεσαι εσύ, τόσο περισσότερο τους δυναμώνεις εκείνους. Το καλύτερο όπλο εναντίον του είσαι εσύ. Μην καταστρέφεις τον εαυτό σου.
-…σε κάθε στιγμή της ιστορίας του κόσμου, οι νεκροί στη γη είναι περισσότεροι από τους ζωντανούς. Οι σημερινοί ζωντανοί είναι οι αυριανοί νεκροί που θα προστεθούν στους παντοτινούς.
συλλογική τρέλα δεν είναι παρά το άθροισμα της ατομικής.
-Τα τείχη που καταρρίπτονται δυσκολότερα είναι αυτά που υψώνονται μες στο μυαλό μας.
-Γιατί είπα ότι είναι γεροντίστικα; Διότι είναι αριθμοί που η ανάπτυξή τους γίνεται σύμφωνα με μια ρουτίνα• δεν επιφυλάσσουν καμία έκπληξη κατά την ανάπτυξή τους.
-…σχεδόν όλες οι αλήθειες – εκτός του «Όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί» – είναι τοπικές αλήθειες• και ότι σχεδόν όλες διατείνονται ότι είναι καθολικές.
Το κάθε σύνολο θεσμοθετεί μια ξεκάθαρη τομή στο σύμπαν.
Όποιος αγκαλιάζει πολύ σφίγγει άσχημα.»
-Για πρώτη φορά αφότου άγνωστες δυνάμεις τους είχαν ενώσει… γέλασαν μαζί
Στα μαθηματικά δεν υπάρχει καθολικότητα.
-Θα κάνετε ρυτίδες!Ε ναι, δεν μπορεί να είναι πάντα εύκολο! Δυσκολεύεστε; Ωραία! Πρέπει να κουράσετε το μυαλό σας. Ο πατέρας μου έλεγε: «Είνα μια καλή κούραση»
Αυτό που κάνουμε καμιά φορά, για να μην πεθάνουμε, σκοτώνει πιο σίγουρα από το πιο θανατηφόρο τραύμα.
-«Όσο πιο αδύναμος γίνεσαι εσύ, τόσο περισσότερο τους δυναμώνεις εκείνους»
-Θα ήθελα να είχα μια φαιά ουσία χρωματισμένη σαν ουράνιο τόξο, για να με πλημμυρίζουν ευχάριστες σκέψειςτόσο ευχάριστες, που στο τέλος να έβαζα τα κλάματα.
-Εκείνος τραβούσε το δρομάκο του, αδιαφορούσε για την αναγνώριση. Ήταν ένας σοφός.
-…ήταν ήρεμος. Ηρεμία: μια στάση που μου είναι τόσο ξένη, που με τραβάει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, με αναστατώνει, με αποσυνδέει, με ερεθίζει.
-Υπάρχει για τον κάθε άνθρωπο ένα καθήκον κενού ικανοποίησης χερ Σίνγκερ. Οφείλουμε να είμαστε ανικανοποίητοι με την κατάταση του κόσμου… όχι επειδή τον μισουμε, αλλά επειδή τον αγαπάμε. Μάλιστα, να τον αλλάζουμε, επειδή τον αγαπάμε.
-Τα γαλλικά είναι μια μελωδική γλώσσα! Εξάλλου, αυτοί τη γνώμη μου, σ´ αυτό έγκειται η έλλειψη μεγάλων Γάλλων μουσικών. Σας αρκεί να μιλάτε, και να τη η μουσική!
έλλειψη είναι εκείνη που ωθεί στη δημιουργία.
Σε κάθε περιοχή του συνεχούς βρίσκεται ολόκληρο το συνεχές»
-Δεν μου αρέσουν τα προφανή πράγματα, είναι οι αλήθειες των ηλιθίων.
-Το λαμπρό μέλλον ενός προφανούς πράγματος είναι να καταστεί μια αλήθεια.
-…επιβάλλεται να αποδειχθούν για να γίνουν αποδέκτες…
-Το ότι θα μιλούσε γι´αυτό τον κόσμο ή έστω ότι θα τον σκεφτόταν, θα του ξάνοιγε την πληγή. Αν δεν εκπλήρωνε όμως τη δέσμευσή του απέναντι στον χερ Σινγκερ, θα έβλαπτε τη σχέση τους.
-Πρέπει να μπορεί ο εργάτης να συμμετέχει στις ανθρώπινες απολαύσεις για να αποδιώχνει τον πειρασμό των ηδονών του κτήνους.
-«Θα μπορέσουν σίγουρα να μας φορτωθούν στην πλάτη»…»αλλά δε θα καταφέρουν να μου φορτωθούν στο μυαλό»..
-Ήξερε ότι εκείνο που έπρεπε να φοβάται περισσότερο στη ζωή είναι η σμίκρυνση. Η αρρώστια -το ήξερε από μέσα του- τον μίκραινε κάθε μέρα και λίγο περισσότερο.
Να ακούς αυτό που έλεγαν οι άλλοι, παρά να σκέφτεσαι αυτό που θα έλεγες εσύ• να μην αρνείσαι να σε πείθουν• να δέχεσαι να αλλάζεις άποψη... Μαθαίνουμε να «σκεφτόμαστε μαζί».
-Οι μόνες μάχες που είναι χαμένες εκ των προτέρων είναι οι μάχες τις οποίες δε δίνεις.
-…η υποτακτική του αορίστου ήταν το άκρον άωτον της γνώσης.
-Έχω γίνει μάρτυρας των προσπαθειών σας να αποκεφαλίσετε μέσα σας κάθε αίσθημα ελπίδας. Είναι, όμως, τόσο αληθινό αυτό που ανθίζει εντός σας…
-Έχουμε μέσα μας τη δυνατότητα να λύνουμε το κάθε ερώτημα που θέτουμε στον εαυτό μας.
-Αν θέλεις κάτι, μη ζητάς από κανέναν να το κάνει στη θέση σου. Είσαι υπεύθυνος για τις επιθυμίες σου.
Εύχομαι στον καθένα να ζήσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του μια στιγμή επικοινωνίας, και να τη θυμάται -είναι κάτι εξαιρετικό.
Το ψύχος δεν αναισθητοποιεί την τρέλα• απλώς την κάνει πιο απέλπιδα.
-Είναι θλιβερό όταν γέροντες διατάζουν νεαρούς να θυσιαστούν.
-Μια από αυτές τις μέρες που θλιβόμαστε ταυτόχρονα και γιατί γεννηθήκαμε, και γιατί δεν έχουμε πεθάνει.
-Αφού σταμάτησε απλώς να κλαίει, αν τον ζύγιζε κανείς, θα έλεγε ότι είχε χάσει βάρος• τα κλάματα, ο καθένας το ξέρει, είναι πολύ βαριά!

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

William Michaelian

Poems, Notes, and Drawings

Primitive Poetry

Dedicated to A.

TheresaO'Malley

NM Yoga Instructor and Physical Therapist Assistant

Howl

Whispers towards the moon

My travel boots

Let's travel together....

Writing in Progress

A nurse that loves to write! Short stories, poems, and much more! Enjoy :)

OneCameraOneLens by Mark G Adams

Documentary Photography & Blogs

The Nerdy Bookarazzi

MEENU ANNADURAI

MayaLand

"From the what-if's to the if-then"

Αρέσει σε %d bloggers: