«Κι αν κάποιος φίλος σου σε πειράξει, αυτά να του πεις: «σου συγχωράω αυτό που έκανες σε μένα. Μα αν αυτό το κάνεις στον εαυτό σου, πώς να στο συγχωρέσω»;»~Φρίντριχ Νίτσε

wp-1466670236899.jpg

Αξιοσημείωτα από το βιβλίο «Τάδε Έφη Ζαρατούστρα» του Φρίντριχ Νίτσε

-«Στην τιμή μου φίλε» αποκρίθηκε ο Ζαρατούστρα, «δεν υπάρχει τίποτα απ΄ όλ’ αυτά: δεν υπάρχει σατανάς και δεν υπάρχει κόλαση. Η ψυχή σου θα πεθάνει πολύ πιο γρήγορα κι απ΄το σώμα σου: μη φοβάσαι το λοιπόν»

-Αυτός που ταΐζει τους πεινασμένους, χορταίνει την ίδια του την ψυχή: αυτά λέει η σοφία

-«Ο άνθρωπος είναι ένα σκοινί τεζαρισμένος από το ζώο ίσαμε τον Υπεράνθρωπο.-Ένα σκοινί επάνω από την άβυσσο.

Πιότερος είναι ο κίνδυνος ανάμεσα στους ανθρώπους παρά με τα ζώα.

-Ζητά συντρόφους ο Ζαρατούστρας στη δημιουργία, συντρόφους στο μάζεμα των καρπών και στα γλέντια, δεν θέλει να έχει αυτός κοπάδια, βοσκούς και πτώματα!

-Κοίταξε τους καλούς και τους δίκαιους!…Κοίταξε τους πιστούς της κάθε πίστης! Ποιον μισούν πιο πολύ; Αυτόν που θρυψαλιά τους πίνακες των αξιών, το χαλαστή, τον εγκληματία : αυτός όμως είναι ο δημιουργός.

-Θα σας μιλήσω για τις τρεις μεταμορφώσεις του πνεύματος:…

Όλα τούτα τα βαριά, τα φορτώνεται το υπομονετικό πνεύμα: καθώς η Καμήλα που δράμει φορτωμένη κατά την έρημο, έτσι κι αυτοτρέχει κατά την έρημό του. Όμως μέσα στην πιο ερημιτικιά την έρημο, πλαστουργείται η δεύτερη μεταμόρφωση: εκεί το πνεύμα γίνεται Λεοντάρι, θέλει να κατακτήσει λευτεριά να γίνει ο κυρίαρχος της δικιάς του ερήμου… Γιατί χρειάζεται τα΄αρπαχτικό Λεοντάρι να γίνει παιδί; Αθωότητα είναι το Παιδί και λησμονιά ένα ξανάρχισμα, ένα παιχνίδι. Ένας αυθόρμητα στροβιλισμένος τροχός, μια πρώτη κίνηση, ένα άγιο Ναι.

-Όμως του Λεονταριού το πνεύμα λέει, «θέλω».

-Δεν παίρνω το δρόμο σας, ω καταφρονητές του κορμιού! Δεν είστε για μένα γέφυρα για τον Υπεράνθρωπο!

-Κάποιον καιρό, είχες πάθη, και τα έλεγες άσχημα. Τώρα όμως δεν έχεις παρά μονάχα τις αρετές σου: γεννήθηκαν από τα πάθη σου.

-Το ίδιο κι εγώ, που αγαπάω τη ζωή, θαρρώ πως οι πεταλούδες κι οι σαπουνόφουσκες, και όσοι μοιάζουν μ’ αυτές ανάμεσα στους ανθρώπους, ξέρουν καλύτερα την ευτυχία. Να βλέπει τις ανάερες τρελές, χαριτωμένες και σβέλτες αυτές ψυχούλες να φτερουγίζουν – αυτό φέρνει στο Ζαρατούστρα δάκρυα και τραγούδια.

Τώρα είμαι ανάλαφρος, τώρα πετάω, τώρα αντικρίζω τον εαυτό μου πιο κάτω από μένα, τώρα ένας Θεός χορεύει μέσα μου.

-Το θρόνο θέλουν όλοι να φτάσουν: η τρέλα τους – σάματι η ευτυχία κάθεται στο θρόνο; Τις πιο πολλές φορες, η λάσπη κάθεται στο θρόνο – κι άλλες τόσες, ο θρόνος κάθεται στη λάσπη.

Αλήθεια, όποιος έχει λίγα, τόσο πιο λίγο απ΄ άλλους θα κυριαρχιέται.

-Οι πλαϊνοί σου, θα ‘ναι πάντα μύγες φαρμακερές. Ό,τι μεγάλο έχεις – αυτό είναι που τους κάνει πιο φαρμακερούς κι όλο πιο όμοιους με τις μύγες.

-Πάντα γκρεμίζει αυτός που θέλει να ‘ναι δημιουργικός.

-Οι πιο μακρινοί είν΄ εκείνοι που πληρώνουν την αγάπη σας για τον πλησίον. Και σαν βρεθείτε και πέντε μονάχα μαζί σκοτώνετε πάντα ένα έκτο.

Αγαπάω αυτόν που θέλει να δημιουργήσει ξεπερνώντας τον εαυτό του, και γι΄αυτό καταστρέφεται.

άντρας είναι ένα μέσο για τη γυναίκα: ο σκοπός είναι πάντα το παιδί. Μα η γυναίκα τι είναι για τον άντρα; Δυο πράγματα θέλει ο πραγματικός άντρας: Κίνδυνο και παιχνίδι. Γι΄ αυτό επιθυμεί τη γυναίκα, γιατί ΄ναι το πιο επικίνδυνο παιχνίδι.

Με την αγάπη σας πρέπει να αποκρούσετε εκείνον που σας τρομάζει!

-Τρέλες και τρελίτσες, αυτό λέτε σεις αγάπη. Κι ο γάμος σας βάζει τέλος σ΄όλες αυτές, με μια πολύχρονη κουταμάρα.

-Το θάνατό μου υμνολογώ, το θάνατό μου, που έρχεται γιατί έτσι θέλω.

Όταν η καρδιά σας κοχλάζει και φουσκώνει ολόγιομη, με φουσκοπόταμο ίδια, ευλογία και κίνδυνος για τους τριγύρω, να η αρχή της αρετής σας.

Δύναμη είναι η καινούργια αυτή αρετή. Μια κυρίαρχη σκέψη, τριγυρισμένη από μια σοφή ψυχή. Ένας ήλιος χρυσός και τριγύρω της γνώσης το φίδι.

-Δεν αναζητούσατε ακόμα τους εαυτούς σας: γι΄αυτό βρήκατε εμένα. Αυτό κάνουν οι πιστοί. Για τούτο έχει τόσο λίγη σημασία η όποια πίστη. «…και μονάχα όταν όλοι σας μ΄αρνηθείτε θα επιστρέψω σε σας. Και πραγματικά, με άλλα μάτια, αδελφοί μου, θα ζητήσω τότε τους χαμένους μου μαθητές, μ΄αλλιώτικη αγάπη θα σας αγαπήσω τότε». Ζαρατούστρας: «Η αρετή που προσφέρει»

-Μα η ψυχή του ήταν γιομάτη ανυπομονησία και πόθο για κείνους που αγαπούσε: γιατί είχε πολλά ακόμα να τους δώσει. Κι είναι ετούτο το πιο δύσκολο: να προστατέψεις τη σεμνότητά του.

-Είναι μια λίμνη μέσα μου ερημική κι αυτάρκης. Και της αγάπης μου ο χείμαρρος, μαζί του θα τη σύρει για τη θάλασσα.

Να δημιουργείς: αυτή είναι η λύτρωση η ακέραια, από τον πόνο, και το ξαλάφρωμα το μέγα της ζωής.

-Και στη γνώση ακόμα, ένα νιώθω: την ηδονή της θέλησής μου για την κυοφορία και τη γέννα κι αν στη γνώση μου υπάρχεις αθωότητας είναι γιατί έχει τη θέληση της γέννας.

-…ο γνώστης τριγυρνάει ανάμεσα στους ανθρώπους, σάμπως ανάμεσα σε ζώα;

-…τα δαγκώματα της συνείδησης, είναι άσκηση για να δαγκώνουμε κι οι ίδιοι.

-Κι αν κάποιος φίλος σου σε πειράξει, αυτά να του πεις: « σου συγχωράω αυτό που έκανες σε μένα. Μα αν αυτό το κάνεις στον εαυτό σου, πώς να στο συγχωρέσω»;

-…η μεγάλη αγάπη, στέκεται πάντα απάνω απ΄τη συμπόνια: γιατί αυτό που αγαπάει, το θέλει να δημιουργήσει.

Αγαπάτε την αρετή σας, σαν την μητέρα τα παιδιά: μα πότε ακούστηκε πως μια μητέρα θέλησε να πληρωθεί για την αγάπη της;

Μια πράξη είναι καλή γιατί είναι αφιλοκερδής

-Πεινασμένη, βίαιη, φιλέρημη, άθεη, έτσι θέλει να ΄ναι η λιονταρίσια θέληση. Ελεύθερη από των σκλάβων την ευτυχία, λυτρωμένη από θεούς και λατρείες, ατρόμητη και τρομερή μεγάλη κα ερημική: αυτή είν΄ η θέληση του αληθινού.

Πνεύμα είν’ η ζωή, που η ίδια διαπερνάει τον εαυτό της.

-Δεν βλέπετε όμως τι αμόνι, που είν΄ο νους και η σκληράδα έχει το σφυρί του!

-Μα αν τα ΄χα καλά με τη σοφία, και μάλιστα πολλές φορές πολύ καλά, αυτό γίνεται επειδή μου θυμίζει πολύ τη ζωή!… Διψάει κανείς γι΄ αυτή, δίχως ποτέ να τη χορταίνει. Τη βλέπει ανάμεσα από πέπλο. Πασχίζει, να την πιάσει μες΄ από να δίχτυ!

-…προστάζει πάντα κανείς όποιον δε μπορεί να πειθαρχίσει στον εαυτό του.

-…να προστάζεις είναι πιο δύσκολο παρά να υπακούς.

-…Κάθε ζωντανό είναι υπάκουο.

– Κι όπου είναι θυσίες, και δουλείες και μάτια ερωτικά, εκεί είναι και θέληση για κυριαρχία. Από κρυμμένες στράτες γλιστράει ο πιο ασθενικός στο κάστρο και στην καρδιά του ισχυρότερου και τότε του κλέβει τη δύναμη.

-Άμποτε να συντριβόντουσαν όλα όσα-μπορούν να συντριφτούν απ΄τις αλήθειες μας! Υπάρχουν ακόμα πολλά σπίτια για χτίσιμο!

σιωπή είναι χειρότερη. Όλες οι καταπιεσμένες αλήθειες καταντάν φαρμακερές.

Έτσι, το υπέρτατο κακό προσαρμόζεται στο υπέρτατο καλό : αυτή είναι η δημιουργικότητα.

-Κι αυτός που πρέπει να ΄ναι ο δημιουργός του καλού και του κακού, αυτός, πρέπει στ΄ αλήθεια να γίνει πρώτα ένας περιφρονητής και να γκρεμίσει τις αξίες.

-Αλλά τούτο είναι ίσα-ίσα το μυστικό της ψυχής: μονάχα όταν την αφήσει ο ήρωας, μονάχα τότε ζυγώνει μέσα στο όνειρο, τον υπερήρωα.

-Με τα παιδιά μου θα επανορθώσω ότι κι εγώ είμαι παιδί των πατέρων μου: και με όλο το μέλλον θα επανορθώσω ετούτο το παρόν.

-Κι αυτό είναι για μένα γνώση: ό,τι βαθύ, πρέπει να υψωθεί ως το δικό μου ύψος!

Τα πιο μεγάλα γεγονότα μας δεν είναι οι πιο θορυβώδες ώρες μας, μα οι ώρες της μεγάλης σιωπής. Ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από τους εφευρέτες νέων θορύβων, μα από τους εφευρέτες νέων αξιών περιστρέφεται αθόρυβα ο κόσμος.

-Να βλέπετε κατ΄απάνω όταν λαχταράτε την εξύψωση. Κι εγώ κοιτάζω κατά κάτω γιατί είμαι πιο ψηλά! Ποιος από σας μπορεί μαζί και να γελάει και να ΄ναι και στα ύψη; Όποιος στ΄ αψυλότερα βουνά ανεβαίνει, αυτός γελάει για όλες τις τραγωδίες: του θεάτρου και της ζωής τις τραγωδίες.

-Ανέκαθεν, όποιος πολύ φυλάχτηκε, αρρώστησε από την πολύ προφύλαξη. Ας ειν΄ ευλογημένο ό,τι σκληραγωγεί! Δεν πλέκω εγκώμια στη χώρα που το βούτυρο και το μέλι ρέουν!

-Γιατί μονάχα το παιδί του και το έργο του αγαπάει κανείς απ΄της καρδιάς του τα βαθιά. Κι όπου υπάρχει μεγάλη αγάπη για το εγώ μας, εκεί βρίσκονται και της γονιμότητας τα σημάδια, έτσι πιστεύω εγώ.

-…στους μικρούς ανθρώπους χρειάζονται μικρές αρετές και γιατί δε μπορώ να νιώσω, ότι η ύπαρξη των μικρών ανθρώπων, είναι αναγκαία… Τους φέρομαι με ευγένεια όπως σε όλες τις μικρές ενοχλήσεις. Να είσαι αγκαθερός στους μικρούς, θαρρώ είναι σοφία του σκαντζόχοιρου.

Οι ιδιότητες του άντρα είναι λιγοστές πολύ, για τούτο αντροφέρνουν οι γυναίκες. Γιατί μονάχα ο άντρας, ο ακέραιος άντρας, μπορεί να λυτρώσει τη γυναίκα, απ΄τη γυναίκα.

-Στο βάθος μονάχα ένα, με απλοϊκή νοοτροπία, πεθυμάν: να μην τους πειράξει κανένας. Γι΄αυτό είναι ευγενείς μεταξύ τους και κάνουν καλό ο ένας στον άλλο. Αυτό όμως είναι ανανδρία! Δεν είναι αρετή.

Αρετή» ονομάζουν ό,τι ταπεινώνει και μερώνει: και καταντήσαν το λύκο σκύλο, και τον άνθρωπο το καλύτερο σπιτόβιο ζώο.

-Κάντε ό,τι θέλετε πάντα, μα πρώτα, γίνετε τέτοιοι που «μπορούν να θέλουν».

«Αγαπάτε πάντα τον πλησίον σας, όπως τον εαυτό σας» γίνετε όμως πρώτα τέτοιοι που ν΄ αγαπάν τον εαυτό τους: Ν’ αγαπάν με τη μεγάλη αγάπη ν΄αγαπάν με τη μεγάλη καταφρόνια.

-…σα δε μπορεί κανείς πια ν΄αγαπάει, οφείλει τότε να διαβαίνει!

-Αχ, λίγοι είναι πάντα όσοι η καρδιά τους έχει κακόχρονο κουράγιο και μεγάλη φρόνηση. Τούτων δώ το πνεύμα μένει ξάγρυπνο. Όλοι οι άλλοι όμως είναι δειλοί.

-Μ’ αυτούς τους πιστούς, όποιος ανάμεσα σ΄αυτούς είναι απ΄την πάστα μου, δεν πρέπει να δώσει την καρδιά του. Στις άνοιξες και στα ομορφόχρωμα λιβάδια, δε θα πιστέψει όποιος ξέρει το ανθρώπινο γένος, το εφήμερο και αδύνατο.

-Αν μαράθηκαν κάποια φύλλα – για ποιο λόγο να παραπονιέται κανείς! Άστα να παν να πέσουν, ω Ζαρατούστρα και μην παραπονιέσαι! Κάλλιο φύσηξέ τα μαζί με τους δυνατούς αγέρηδεςγια να φύγει πιο γρήγορα από σιμά σου ό,τι είναι μαραμένο!

-Πολλές φορές εκδικήθηκα τον ίδιο μου τον εαυτό για να ‘μαι επιεικής με τους άλλους.

Όποιος μάθει τους ανθρώπους ν΄ανοίγουν φτερά, αυτός θ΄αλλάξει όλα τα σύνορα, θ΄ ανοίγουν φτερά γι΄ αυτόν στον αγέρα. Κι ανάλαφρα τη γη θα βαφτίσει.

Όποιος θέλει να γίνει σαν πουλί αλαφρός, αυτός πρέπει ν΄αγαπάει τον εαυτό του: αυτό κηρύχνω εγώ.

-… «αγάπη στον πλησίον»: μ΄αυτή τη λέξη ίσαμε τώρα ειπώθηκαν τα πιο μεγάλα ψέματα, οι πιο μεγάλες υποκρισίες, και μάλιστα, απ΄όποιον ήταν «ο πιο καταπιεστικός απ΄όλους».

-Πιο πολύ απ΄ όλους ο δυνατός, ο υπομονετικός, ο γιομάτος σεβασμό, πλήθος ξένες βαριές λέξεις κι αξίες φορτώνεται στη ράχη του, – και τώρα, του είναι  η ζωή μια έρημος.

-Με σβέλτα πόδια στα ψηλά κατάρτια: να στέκομαι στης γνώσης τα ψηλά κατάρτια, τι ευτυχία! Σάμπως φλόγα μικρή να λαμποφεγγίζει απάνω στα ψηλά κατάρτια: μονάχα ένα φως μικρό, παρηγοριά μεγάλη στα θαλασσοπνιγμένα καράβια και στους ναυαγούς!

-…τους δίδαξα το μέλλον να δημιουργούν και δημιουργώντας ν΄απολυτρώνουν όλα όσα υπήρξαν. Να απολυτρώνουν το παρελθόν του ανθρώπου και κάθε «ήτα» να μεταμορφώνουν, μέχρι που η βούληση να πει: “Μα έτσι το ‘θελα! Έτσι θα το θελήσω!»

-Δεν πρέπει να ζητάει κανείς ν΄απολαμβάνει, όταν ο ίδιος δε δίνει τίποτα γι΄ απόλαυση.

Οι καλοί άνθρωποι δε λεν ποτέ την αλήθεια. Είναι αρρώστια για το πνεύμα να ΄ναι κανείς έτσι καλό, …μα αυτός που υπακούει, δεν ακούει καθόλου τον εαυτό του.

-Το ατρόμητο θάρρος, η πολύχρονη δυσπιστία, το αδυσώπητο όχι, η σιχασιά, ο σπαραγμός στη ζωή, πόσο σπάνιο είν΄όλ΄αυτά να σμίξουν! Όμως από τέτοιο σπόρο- φυτρώνει η αλήθεια! Πλάι στην κακή συνείδηση, βλάσταινε ίσαμε τώρα κάθε γνώση.

-…κι αυτό ακριβώς είναι το θείο, κι όχι θεός.

Με τα παιδιά σας, πρέπει να διορθώσετε το γεγονός, ότι είστε παιδιά των πατέρων σας: έτσι, πρέπει να λυτρώσετε ολάκερο το παρελθόν.

Η θέληση λευτερώνει: γιατί θέλω θα πει, ενεργώ:… και μονάχα να δημιουργείτε πρέπει να μάθετε!

-Στους αγιάτρευτους, δεν πρέπει κανείς να ‘ναι γιατρός, αυτά κηρύχνει ο Ζαρατούστρα- γι’ αυτό πρέπει να φύγετε! Όμως απαιτείται μεγαλύτερο κουράγιο για να δώσετε ένα τέλος, παρά να πλάσεις έναν καινούργιο στίχο: αυτό το ξέρουν όλοι οι γιατροί κι οι ποιητές.

-Κι είναι πιο καλό να διαλύσετε το γάμο, παρά να υποταχτείτε και να λέει ψέματα στο γάμο ! … «Στ΄ αλήθεια μπορεί να χάλασα το γάμο μου, μα πρώτα ο γάμος χάλασε εμένα».

-Γιατί οι καλοί δεν μπορούν να δημιουργήσουν:… Σταυρώνουν το μέλλον της ανθρωπότητας, σταυρώνουν όποιον γράφει νέες αξίες. Οι καλοί αυτοί ήταν πάντα η αρχή του τέλους.

Όση ζημιά κι αν κάνουν οι κακοί, η ζημιά που κάνουν οι καλοί είναι η φοβερότερη!

-Είναι σκληροί οι δημιουργοί, να το ξέρετε. Και πρέπει να το πιστεύετε ότι είναι ευτυχία ν’ αφήσετε τα΄ αχνάρια του χεριού σας απάνω στις χιλιετηρίδες…

Όλα φεύγουν και όλα ξανάρχονται. Αιώνια στριφογυρνάει η ρόδα της ζωής. Όλο πεθαίνουν κι όλοι ξανανθίζουν. Αιώνια τρέχει της ζωής ο χρόνος. Όλα τσακίζονται, όλα χωρίζουν, όλα χαιρετιόνται ξανά. Και μένει αιώνια πιστό στον εαυτό του το δαχτυλίδι της ζωής. Η κάθε στιγμή είν΄αρχή της ζωής. Από κάθε «εδώ» κυλάει η σφαίρα του «εκεί». Το μέσον είναι παντού. Κυκλικό είναι το στρατί της αιωνιότητας

-Γιατί ο άνθρωπος είναι το πιο σκληρό ζώο. Στις τραγωδίες, στις ταυρομαχίες και στα σταυρώματα, αισθάνθηκε πάντα τη μεγαλύτερη χαρά του απάνω στη γη… Ο άνθρωπος είναι το πιο σκληρό ζώο ενάντια στον εαυτό του.

-… το μεγαλύτερο κακό είν΄ απαραίτητο στον άνθρωπο, για το μεγαλύτερο καλό

-«Αχ, ο άνθρωπος θα ξαναγυρίζει αιώνια, ο μικρός άνθρωπος, θα ξαναγυρίζει αιώνια!»

-…όλα ξαναγυρνάν αιώνια κι εμείς μαζί τους έχουμε υπάρξει αμέτρητες φορές, κι όλα τα πράγματα μαζί μας.

-…πόσο σκοτώνει ο θόρυβος την σκέψη.

Θεός πέθανε, τον έφαγε η συμπόνια του για τους ανθρώπους.

Κάλλιο να μην ξέρεις τίποτα, παρά πολλά να μισοξέρεις. Κάλλιο να ΄σαι ένας τρελός από τον εαυτό σου, παρά να΄σαι ένα σοφός με ξένες γνώμες!

-Όπου τελειώνει η ευφυΐα μου, αρχίζει η τύφλα μου, και θέλω να την έχω. Όπου όμως θέλω να ξέρω, θέλω να ΄μαι ευσυνείδητος, δηλαδή, να ΄μαι σκληρός, αμείλικτος, απαίσιος, αδέκαστος… «πνεύμα είν΄η ζωή, που διαπερνάει τον εαυτό της η ίδια»…

-Κι όποιος καλός κυνηγάει, μαθαίνει εύκολα ν΄ακολουθάει: κι ακολουθώντας, μένει πάντα πίσω!

-Δεν μπόρεσες να υποφέρεις εκείνον που σ΄ έβλεπε – που σ΄ έβλεπε πάντα μέχρι τα βαθύτερα βάθη σου… Κι εκδικήθηκες αυτόν τον μάρτυρα!

-…οι δημιουργοί είναι σκληροί, η μεγάλη αγάπη στέκεται απάνω απ΄τη συμπόνια της…

-Πιο καλά απ΄όλους φυσικά τα καταφέρνουν οι αγελάδες: αυτές το βρήκαν να αναμηρυκάζουν και να ξαπλώνονται στον ήλιο. Γι΄αυτό ξεφεύγουν από κάθε βαριά και σοβαρή σκέψη που πλαντάζει την καρδιά.

Να ζω όπως μου αρέσει ή να μη ζω καθόλου

Αχ μονάχα, όποιος ξέρει που πηγαίνει ξέρει και ποιος αγέρας είναι πρίμος…

-…σε όλους τους άσχημους αρέσει να κάνουν τους όμορφους και να λογαριάζονται για τέτοιοι.

-Γιατί όποιος πατάει μ΄αδύνατα κι αρρωστιάρικα πόδια σαν και σας, αυτός ξέχωρα θέλει, το ξέρει ή το κρύβει: να τον λυπούνται.

-…άλλους ανώτερους πιο δυνατούς, πιο θριαμβευτικούς, πιο χαρωπούς, εκείνους που είναι τετράγωνοι σε σώμα και ψυχή: λιοντάρια γελαστά πρέπει να έρθουν!

-… ο καθένας γίνεται κεφάτος, κοιτάζοντας έναν απελπισμένο.

-… “βλογημένη η μέτρια φτώχεια”

-Κράτα τις συνήθειές σου εξωχότατε, … φτάνει να είσαι κεφάτος!... πρέπει, να έχει κόκαλα γερά κι ανάλαφρα ποδάρια: να ‘ναι χαρούμενος στον πόλεμο και στα γλέντια, μήτε κατσούφης, μήτε ονειροπόλος πρόθυμος για τα δύσκολα, σα να ήταν γλέντι, και να ‘ναι υγιής και δυνατός. Τα πιο καλά πράγματα, είναι δικά μου και των δικών μου. Κι όταν δεν μας τα δίνουν τα παίρνουμε μονάχοι: την πιο καλή θροφή, τον πιο καθαρό ουρανό, τις πιο σφριγώδεις σκέψεις και τις γυναίκες τις πιο όμορφες.

Ω, ανώτεροι άνθρωποι, μάθατε αυτό από μένα: στην αγορά δεν πιστεύει κανένας σε ανώτερους ανθρώπους! Κι αν θέλετε να μιλήσετε, εκεί, εμπρός τότε. Όμως ο όχλος, μισοκλείνει το μάτι: “είμαστε ίσοι όλοι”

-Ξεμάθανε λοιπόν αυτό το «για», το «υπέρ» και  το  «διότι». Κλείστε τα΄αφτιά σας, μπροστά σε τέτοια ψεύτικα μικρόλογα!

-Ένα καινούργιο παιδί: ω πόση βρομιά έρχεται μαζί του στον κόσμο! Αποτραβηχτείτε! Όποιος έχει γεννήσει, έχει χρέος να πλύνει την ψυχή του!»

Το τέλειο καλλιεργεί ελπίδες.

Η μεγάλη αγάπη δεν ζητάει αγάπη: ζητάει κάτι παραπάνω.

Κήρυξα το γέλιο άγιο, ω ανώτεροι άνθρωποι, μάθετε λοιπόν και σεις να γελάτε.

-Η σιχασιά ξεμακραίνει από τους ανώτερους ανθρώπους: μπρος λοιπόν! αυτή είναι η νίκη μου! Στο βασίλειό μου νιώθουν ασφάλεια, κάθε νοσηρή ντροπή εξαφανίζεται, ξεπλένουν τον εαυτό τους. Ξεπλένουν τις καρδιές τους, ώρες ευχάριστες ξανάρχονται γι΄αυτούς, γιορτάζουν και αναμασάν-γίνονται ευγνώμονες… Είναι στην ανάρρωση

-Όχι με το θυμό, μα με το γέλιο σκοτώνει κανείς»

-Γιατί η χαρά, όταν πια ο πόνος είναι βαθύς τότε η χαρά είναι βαθύτερη απ΄τον πόνο!

-«Θέλω κληρονόμους,-λεν όταν υποφέρουν, θέλω παιδιά, δε θέλω τον εαυτό μου»-μα η χαρά δε θέλει κληρονόμους, μήτε παιδιά, -η χαρά θέλει τον εαυτό της, θέλει την αιωνιότητα, θέλει την επιστροφή, τα θέλει όλα, κι αιώνια τα ίδια.

-Ο πόνος κράζει: Να χαθείς! Κι αιωνιότη λαχτάρα κάθε χαρά. Βαθιά πολύ βαθιά αιωνιότη λαχτάρα.

πόνος μου και ο οίκτος μου-τι θα πουν ολ΄αυτά; Μπας κι έχω στόχο την Ευτυχία; Εγώ έχω στόχο το έργο μου!

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

William Michaelian

Poems, Notes, and Drawings

Primitive Poetry

Dedicated to A.

TheresaO'Malley

NM Yoga Instructor and Physical Therapist Assistant

Howl

Whispers towards the moon

My travel boots

Let's travel together....

Writing in Progress

A nurse that loves to write! Short stories, poems, and much more! Enjoy :)

OneCameraOneLens by Mark G Adams

Documentary Photography & Blogs

The Nerdy Bookarazzi

MEENU ANNADURAI

MayaLand

"From the what-if's to the if-then"

Αρέσει σε %d bloggers: