Στους ανθρώπους που αντιδρούν στην αναπηρία μου λέγοντας: “Λυπάμαι”

photo by EvAr

Συχνά οι άνθρωποι με πλησιάζουν και μου κάνουν ερωτήσεις για το αναπηρικό μου αμαξίδιο. Μερικές φορές νιώθω λίγο άβολα, αλλά όταν γίνεται με τον σωστό τρόπο και αποφασίζω να απαντήσω, συνήθως ο διάλογος είναι κάπως έτσι:

  • Αν δεν σε πειράζει, μπορώ να σε ρωτήσω γιατί κάθεσαι στο αμαξίδιο?
  • Έχω εγκεφαλική παράλυση. Έτσι γεννήθηκα, έτσι είμαι, πάντα καθόμουν σε αναπηρικό αμαξίδιο
  • Ωχ! Λυπάμαι! Πρέπει να είναι πολύ άσχημο. Δεν ήξερα!
  • Εντάξει, μη λυπάσαι, εγώ δεν λυπάμαι. Είναι κομμάτι του εαυτού μου
  • Δεν μπορώ καν να το φανταστώ. Πρέπει να είναι τόσο άσχημο. Είσαι τόσο γενναία!
  • Δεν είμαι γενναία (φωνάζοντας), είμαι απλά ένας άνθρωπος. Καλή σας μέρα!

 

Η αλήθεια είναι ότι δεν αντέχω αυτές τις συζητήσεις.
Δεν αντέχω το ότι ο κόσμος νομίζει ότι είναι ευγενικοί με το να απολογούνται για την ύπαρξή μου.

Η αλήθεια είναι, ότι η ζωή μου μπορεί να διαφέρει από τον μέσο όρο, αλλά δεν υπάρχει κάτι για το οποίο θα πρέπει να λυπάμαι.

Όταν απολογείσαι για την ταυτότητά μου, ενισχύεις την ιδέα ότι το ποια είμαι, ποια γεννήθηκα να είμαι, είναι άκρως ανεπιθύμητο. Όταν απολογείσαι για την ταυτότητά μου, είναι σαν να μου στέλνεις σήμα ότι θα έπρεπε να νιώθω κι εγώ άσχημα γι αυτό, και για πολύ καιρό ένιωθα.

 

Για πολύ καιρό, η αναπηρία μου και το αναπηρικό μου αμαξίδιο ήταν αυτά που μου έφταιγαν πάνω μου. Αυτά με διαφοροποιούσαν από τους υπόλοιπους. Αυτά με χώριζαν από το “φυσιολογικό”, και ήμουν πολύ νέα και παγιδευμένη στην κουλτούρα μας για να δω την αλήθεια. Για χρόνια ευχόμουν να ήμουν οτιδήποτε άλλο από αυτό που ήμουν. Για χρόνια ευχόμουν να ήμουν “φυσιολογική” με τον τρόπο που το ορίζει η κοινωνία μας, απλά και μόνο για να σταματήσει ο κόσμος να με κοιτάει. Για χρόνια πίστευα ότι εγώ ήμουν το πρόβλημα, και αν απλά μπορούσα να είμαι διαφορετική θα άλλαζαν και όλα τα υπόλοιπα. Για χρόνια πίστευα το ψέμα ότι ήμουν κάτι για το οποίο έπρεπε να ζητάω συγγνώμη.

Από την οπτική γωνία κάποιου άσχετου ανθρώπου είναι εύκολο να κοιτάς την αναπηρία και να νομίζεις ότι είναι κάτι για το οποίο πρέπει να μετανιώνεις, αλλά αυτό δεν είναι η αλήθεια. Αυτή που είμαι σήμερα, το κορίτσι που οι άνθρωποι αποκαλούν γενναίο και έξυπνο και με ισχυρή θέληση και ένα σωρό άλλα επίθετα, είμαι λόγω της αναπηρίας μου, και όχι παρά αυτή. Τα όνειρά μου, τα πάθη μου, ο σκοπός μου και οι στόχοι μου είναι άμεσο αποτέλεσμα του ποιανού είμαι.

Όταν απολογείσαι για το αναπηρικό μου αμαξίδιο και την αναπηρία μου, απολογείσαι για το πρόσωπο που έχω γίνει.

Όταν απολογείσαι για το αναπηρικό μου αμαξίδιο, το κάνεις να φαίνεται ότι είμαι πρόβλημα, ότι το ποια είμαι είναι τόσο άσχημο που οι άνθρωποι πρέπει συνεχώς να απολογούνται απλά επειδή ζω.

Το αναπηρικό μου αμαξίδιο είναι κομμάτι του εαυτού μου, όπως και η αναπηρία μου, και είμαι υπερήφανη για αυτά.

Με έχουν βοηθήσει να καθορίσω τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο. Μου έχουν προσφέρει κάποιους από τους καλύτερους μου φίλους και τους μεγαλύτερούς μου στόχους στη ζωή. Η αναπηρία μου, δεν με χωρίζει πλέον από τους άλλους αλλά αντίθετα μου έχει προσφέρει κάποιους από τους ανθρώπους που αγαπάω πολύ, που με καταλαβαίνουν και με αγαπούν και αυτοί – όχι παρά του τι είμαι αλλά ακριβώς γι’αυτό που είμαι. Για μένα αυτό είναι εκπληκτικό και σίγουρα δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να απολογείσαι.

 

Αν θες να απολογηθείς για κάτι, απολογήσου για τον ρατσισμό. Απολογήσου για το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα μέρη σ αυτή τη χώρα που δεν μπορώ να πάω. Απολογήσου για το ότι οι άνθρωποι μου συμπεριφέρονται διαφορετικά απλά και μόνο επειδή χρησιμοποιώ τροχούς αντί για πόδια. Απολογήσου για το ότι σε κάποια συνέντευξη ενός υψηλού κύρους κολλεγίου μου είπαν ότι δεν θα μου άρεσε το κολλέγιο επειδή “δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σαν εμένα εκεί”.

 

Αν θες να απολογηθείς για κάτι, απολογήσου για την ανισότητα. Για την τρομερή έλλειψη προσβάσιμων σπιτιών και μέσων μαζικής μεταφοράς. Απολογήσου για την υψηλή ανεργία που υπάρχει στους ανθρώπους με αναπηρία. Απολογήσου που με κοιτάζεις επίμονα. Που μου συμπεριφέρεσαι σαν μικρό κορίτσι ενώ είμαι μια γυναίκα 23 ετών. Απολογήσου για τα στερεότυπα και το στιγματισμό.

 

Αν θες να απολογηθείς για κάτι, απολογήσου για όλα αυτά, γιατί για αυτά αξίζει να απολογείσαι και να μετανιώνεις. Αλλά μην απολογείσαι για την ταυτότητά μου. Μην απολογείσαι για το ποια είμαι. Μην απολογείσαι για το αναπηρικό μου αμαξίδιο. Αυτό μου επιτρέπει να ζω την όμορφη ζωή που ζω. Μην απολογείσαι για αυτό που με διαφοροποιεί, Δεν ντρέπομαι για αυτό και δεν μετανιώνω. Και το ίδιο ισχύει και για σένα!

 

Πηγή:https://supermomrocks.me/(Μετάφραση/Προσαρμογή για το 4disabled.gr : Τάνια Ιωακειμίδουhttp://themighty.com)

 

Advertisements

One response to “Στους ανθρώπους που αντιδρούν στην αναπηρία μου λέγοντας: “Λυπάμαι”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Me and my lovely home

My Home, My Poetry, My Photography

Stories from the Heart

Tess M Garfield writes romance

my life as a piece of string

a daily blog of flaws, cracks and scars

Merging Traffic

Poems, Musings, Quotes and Prayers by Dennis Ference

babbitman

occasional creativity in a bloke-shaped package

Randoms by a Random

Blogging away with random thoughts in form of poetry, stories and more...

Read Write Live

Self Expression equals Happiness

Asma

Paper and ink

AYESHA SAYED

A small initiative for attracting minds towards my art of writing

The scintillator

Sara's doodles

culturevultureexpress

A little bit of everything

Dream Desire Achieve

The dreams you desire can be achieved, for with God nothing is impossible.

Under The Candle Light

Some ideas , Some thoughts coming from the heart under the light of the soul

The Average South African

Food // Travel // Lifestyle

ADEDEJI ISRAEL PEN WRITES

#To be the difference the world cannot differentiate, a controversial blessing in the opera of the rising Sun, riding with the wings of words.

Αρέσει σε %d bloggers: