«Φοβάμαι ότι δεν ήταν παρα ένα είδος ονείρου, ένα παιχνίδι του πυρετού μου…»~Τσβάιχ Στέφαν

Αξιοσημείωτα του βιβλίου «Σκακιστική Νουβέλα» του Τσβάιχ Στέφαν

-Οι άνθρωποι που διακρίνονται από μια μονομανία που είναι καρφωμένοι σε μια έμμονη ιδέα, ασκούσαν ανέκαθεν μια έλξη πάνω μου. Γιατί όσο πιο περιορισμένοι είναι τα όρια ενός πνεύματος, τόσο απ΄την άλλη φτάνει ν΄αγγίζει το Άπειρο. Αυτοί οι άνθρωποι οι φαινομενικά περιθωριακοί και απόβλητοι, χτίζουν με τα δικά τους παράξενα υλικά, σαν τους τερμίτες, ένα είδος μικρόκοσμου, που είναι ταυτόχρονα μοναδικός και αξιοσημείωτος.

τεχνική του είναι απλούστατη: αποφεύγει κάθε συζήτηση και δεν μιλάει παρά μόνο με πατριώτες του, της ίδιας πάστας μ΄αυτόν, που πάει και τους βρίσκει στα χάνια που συχνάζουν. Όπου μυριστεί έναν άνθρωπο μορφωμένο, χώνεται αμέσως στο καβούκι του. Έτσι κανείς δεν μπορεί να καυχηθεί ότι άκουσε ποτέ μια ανοησία απ΄τα χείλη του ή πως μέτρησε το αμέτρητο, όπως λένε, βάθος της αγραμματοσύνης του.

-…το προσωπικό του μερίδιο στην αθανασία – έναν άνθρωπο προικισμένο με αντίληψη, που θα μπορούσε, χωρίς να τρελαθεί, να συγκεντρώνει όλη την δύναμη της σκέψης του επί δέκα, είκοσι, τριάντα και σαράντα χρόνια στο ίδιο πάντα γελοίο εγχείρημα…

-…συνδύαζε την ειδική ιδιοφυϊα, που απαιτούσε το σκάκι, με μια απόλυτη πνευματική νωθρότητα, σαν μια λεπτή φλέβα χρυσού μέσα σ΄έναν θεόρατο  ακατέργαστο βράχο!

-Από τότε  που έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής, θεωρούσε ότι ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος του κόσμου. Η συνείδηση της νίκης του πάνω σε όλους εκείνους τους έξυπνους, μορφωμένους ανθρώπους, τους προικισμένους ομιλητές,, τους ικανούς χειριστές της πένας, μέσα στην ίδια τους την έδρα, η συνείδηση προπαντός του χειροπιαστού γεγονότος ότι κέρδιζε περισσότερα χρήματα απ΄όλους αυτούς, μετέτρεψαν την έμφυτη δειλία του σε μια ψυχρή υπεροψία, την οποία επεδείκνυε όλο χοντροκοπιά.

-Όλα αυτά τα ‘λεγε με τόση απλότητα που δεν μου έμεινε καμιά απολύτως αμφιβολία για την ειλικρίνειά του.

-Αλλά ακόμα και οι σκέψεις, όσο άυλες κι αν φαίνονται, έχουν ανάγκη από ένα στήριγμα, ειδεμή αρχίζουν να στροβιλίζονται και να περιστρέφονται δίχως νόημα γύρω από τον εαυτό τους. Ούτε κι αυτές δεν μπορούν να αντέξουν το Τίποτα.

-…τί είδους βιβλίο θα προτιμούσα εγώ. Προπάντων έπρεπε να είναι πυκνοτυπωμένο να έχει πολλά πολλά γράμματα, πολλές πολλές λεπτές σελίδες, για να κρατήσει περισσότερο η ανάγνωση. Κι έπειτα ευχόμουν να δω μπροστά μου ένα έργο που θα μπορούσε κανείς να το αποστηθίσει, ποίηση, ας πούμε, και το προτιμότερο θα ήταν – τί τολμηρό όνειρο! – Γκαίτε ή Όμηρος.

-Αλλά ποιος άλλος στον κόσμο είχε τόσο αχρησιμοποίητο και ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή του; Ποιός μπορούσε να με συναγωνιστεί σ΄αυτόν τον τομέα, εμένα το εμβαδό του Τίποτα; Ποιος είχε τόση υπομονή; Ποιος ένιωθε τόση απληστία για μάθηση;

-Γιατί τώρα πια  είχα μια απασχόληση – ανόητη και άσκοπη, αν θέλετε, αλλά δική μου, που μου έδινε τη δυνατότητα να εκμηδενίζω το Μηδέν που με έπνιγε.

-...συγκεντρώνοντας όλες τις πνευματικές δυνάμεις του παίκτη σ΄ένα πολύ περιορισμένο πεδίο, δεν κουράζει το μυαλό, αλλά αντίθετα του οξύνει την ευστροφία και τη  ζωηρότητα.

-Για να διατηρήσω αμείωτη τη γοητεία της νέας μου απασχόλησης μοίρασα στο εξής μεθοδικά τις μέρες μου...

-…η ρυθμική ακριβώς επανάληψη αυτών των ασκήσεων ξανάδωσε στη σκέψη μου την κλονισμένη αυτοπεποίθησή της.

-…η απελπισία μου μ΄έσπρωξε να κυνηγήσω το αδύνατο και αυτός ο παραλογισμός αποτέλεσε το στόχο των επιδιώξεών μου για μήνες ολόκληρους. Ωστόσο δεν είχα άλλη επιλογή.

-Οι φριχτές συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσα, με ανάγκασαν να επιχειρήσω αυτή τη διάσπαση του Εγώ μου σε Μαύρο και Άσπρο, για να μην συνθλιβώ κάτω από το τρομακτικό Τίποτα, που μ΄ έζωνε ασφυχτικά.

-Η πιο τρομερή απειλή ήταν άλλη: καθώς όλα διαδραματίζονταν στο χώρο της φαντασίας, διακινδύνευα διαρκώς να χάσω την επαφή με την πραγματικότητα και να γλιστρήσω στην άβυσσο.

Η χαρά του παιχνιδιού είχε σταδιακά μετατραπεί σε μανία, η μανία σε εμμονή, η εμμονή σε μια φρενιτιώδη λύσσα, που δεν τυραννούσε μονάχα τις ώρες του ξύπνιου μου, αλλά γρήγορα άρχισε να εξουσιάζει και τον ύπνο μου.

-Σήμερα φυσικά, ξέρω ότι η κατάστασή μου αυτή ήταν μια παθολογική μορφή πνευματικής φλεγμονής, για την  οποία  δεν βρίσκω άλλο όνομα, παρά έναν όρο που η ιατρική επιστήμη αγνοί: σκακιστική δηλητηρίαση.

-Έβαλα τα δυνατά μου ν΄ανασηκωθώ στο κρεββάτι, για να  συνεχίσω να την κοιτάζω, να κοιτάζω αυτό το θαύμα, αυτό το ανθρώπινο ον που διέθετε ακόμη καλοσύνη.

-Προφανώς μέσα στο μυαλό μας υπάρχουν και δρουν κρυφές ρυθμιστικές δυνάμεις, που αυτόματα απομακρύνουν ό,τι μπορεί ν΄αποβεί βλαβερό και επικίνδυνο για την ψυχή: κάθε φορά που προσπαθούσα να θυμηθώ την εποχή της φυλάκισής μου, το μυαλό μου σκοτείνιαζε κι έσβηνε.

Φοβάμαι ότι δεν ήταν παρα ένα είδος ονείρου, ένα παιχνίδι του πυρετού μου, και ότι συχνά πηδούσα πολλές ενδιάμεσες φάσεις, χωρίς να το καταλαβαίνω, όπως γίνεται συνήθως στα όνειρα.

-…ο επαγγελματίας, έμεινε όλη την ώρα άκαμπτος κι αλύγιστος σαν πέτρα, σκυμμένος πάνω από την σκακιέρα. Η σκέψη αποτελούσε προφανώς γι΄αυτόν  ένα είδος φυσικής προσπάθειας, που απαιτούσε την απόλυτη συγκέντρωση όλων των οργάνων του. Ο δρ. Μπ, αντίθετα,ήταν  τελείως χαλαρός και άνετος στις κινήσεις του. «Ερασιτέχνης» με την πιο όμορφη σημασία αυτής της λέξης, που αγαπάει το παιχνίδι για το παιχνίδι και μόνο, καθόταν ήρεμος και φλυαρούσε μαζί μας κατα τη διάρκεια των πρώτων διαλιμμάτων…

 -…πυρετική δίψα που τον βασάνιζε στο κελί του. Όλα τα συμπτώματα της ανώμαλης υπερδιέγερσης είχαν ήδη κάνει την εμφάνισή τους: το μέτωπό του ήταν μουσκεμα στον ιδρώτα και η ουλή στο χέρι του διαγραφόταν πιο έντονη και πιο κόκκινη από πριν.

by SearchingTheMeaningOfLife

Advertisements

One response to “«Φοβάμαι ότι δεν ήταν παρα ένα είδος ονείρου, ένα παιχνίδι του πυρετού μου…»~Τσβάιχ Στέφαν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

IMPREINT journal

The official bulletin of the artist IMPREINT created to repost excerpts from 'En plein air'.

An Aspergian's Chemical Romance

The Struggle And Victory Discovered In Aspergers Through Poetic Passion

YK crafts:

artworks of a neuroscientist.

フォト西の風

Just another WordPress.com site

rutakintome pictures

the world i see... the occasional poem... thanks for stopping by...

da sein im Netz

Licht Farbe Klang --- Petra Pawlofsky

pixelated texan

When stuff falls out of my head, it usually lands here.

Street St. PETE

- life on the streets of a big little city on the Gulf Coast -

Percezioni

percezione, comunicazione, prosa, magnetismo, poesia, yoga, letteratura, corpo, mente, arte, azione

//paulo//rodrigues//webfolio//

//DIT_DO IT TOGETHER CREATIVITY//

The Art of Michel Soucy Jr.

Drawings - Paintings - Set Design - Photography

Michèle. Gedanken(sprünge).

Menschen. Der Alltag. Das Leben. Die Welt. Sachen gibt's...

drycrikjournal

Perspectives from the Ranch

Presley Expressionism Artblog

art me and the world

"gohbyname" Go by nature

Welcome to Patrick Goh's Blog

Gypsy Road Trip

Places to go and things to see by Gypsy Bev

Αρέσει σε %d bloggers: