Αξιοσημείωτα – 24ωρο μιας γυναίκας ~ Στέφαν Τσβάιχ

 

 

24ωρο μιας γυναίκας ~ Στέφαν Τσβάϊχ

-…μου έκανε τιμή με το να με ξεχωρίζει απ΄τους άλλους

Προτιμώ να νιώθω τους ανθρώπους παρά να τους κρίνω

-…καταντάει ανυπόφορο να περνά κανείς τη ζωή του με  το βλέμμα καρφωμένο σ΄ένα  μονάχα σημείο, σε μια μονάχα μέρα…

-…μαρτύριο να είμαι διαρκώς σκλαβωμένη στο παρελθόν κι αυτή  η αδιάκοπη αυτοκατηγορία, όλα  αυτά  θα σταματούσαν αν μπορούσα  ν΄ανοίξω την καρδιά μου και να εξομολογηθώ σε κάποιον αυτό που συνέβη εκείνη  τη μοναδική μέρα της ζωής μου.

-…απόφευγα τους ανθρώπους, γιατί η συμπόνια  που έδειχναν από ευγένεια όταν έβλεπαν  το πένθιμο ντύσιμο μ΄ενοχλούσε πολύ…

Τα νεύρα  ενός  ανθρώπου που δεν απασχολείται πια με τίποτα βαθύ μπορούν ακόμα  να απασχοληθούν  με την παθιασμένη αναταραχή των άλλων, όπως συμβαίνει  με το θέατρο  και τη μουσική.

-…τα γαμψά τον άπληστο, τα χαλαρά τον άσωτο, τα ήρεμα τον υπολογιστή, και τα τρεμάμενα τον απελπισμένο (χέρια)

-…το κάθε ζευγάρι χεριών εκφράζει ένα διαφορετικό τρόπο ζωής

-Δεν χρειάζεται δα και τόση προσπάθεια για ν΄ανακαλύψει κανείς σε κάθε έγκλημα  και κάποιο πάθος και χάρη σ΄αυτό να δικαιολογήσει και να συγχωρέσει το έγκλημα…τα δικαστήρια ειν΄ αυστηρότερα από μένα σε τέτοια ζητήματα. Έχουν  σαν αποστολή να προστατεύουν αυστηρά  τα ήθη  και το γενικό κατεστημένο.

-…τη σέβομαι λίγο γιατί είχε το θάρρος ν΄ακολουθήσει την παρόρμησή της, αλλά νιώθω πιότερο συμπόνια, γιατί είμαι σίγουρος πως αύριο, αν όχι κιόλας σήμερα, θα νιώθει πολύ δυστυχισμένη.

-…αυτοί που πέφτουν συχνά παρασύρουν στην πτώση τους εκείνους που τρέχαν να τους βοηθήσουν.

-…είχε τη μαγική δύναμη να εκφράζει  πλαστικά τα αισθήματά  του με τις κινήσεις και τις χειρονομίες.

-…κάθε ζωή που κυλάει χωρίς κανένα σκοπό είναι σφάλμα

-…στο αμείλικτο φως της ημέρας, ήμουν αναγκασμένη να τον πλησιάσω με την προσωπικότητά μου, με την μορφή μου, σαν ανθρώπινο πλάσμα.

-…η έκφραση της ευγνωμοσύνης έλαμπε σαν ένα  πάθος που ακτινοβολούσε μες απ΄όλο του το κορμί.

-…η απογοήτευση να βλέπω πως ο ίδιος εκείνος έφυγε με τόση υποταγή…δίχως να προσπαθήσει  καν να με κρατήσει, να μείνει κοντά μου…πως υπάκουε ταπεινά και με σεβασμό στην πρώτη μου παράκληση να φύγει, αντί… αντί να  προσπαθήσει να με τραβήξει βίαια κοντά του…να βλέπω πως με λάτρευε μονάχα σαν μια ιερή οπτασία που φανερώθηκε στο δρόμο του…και πως…πως δεν με ‘νιωθε σαν γυναίκα.

-Νόμιζα πως  βρίσκομαι ανάμεσα σε νεκρούς, τόσο άψυχη και άτονη ήταν εκείνη η συντροφιά.

-…ήθελα να τα ξαναζήσω όλα άλλη μια φορά  ν΄απολαύσω στιγμή-στιγμή τις αγκαλιές  εκείνες συγκινήσεις, χάρη σ΄αυτό το μαγικό ραβδί της αυταπάτης που συνηθίσαμε να το λέμε ανάμνηση

-…τι ένιωθα μέσα μου: πως δεν ήμουν, για τον άνθρωπο  που θυσίαζα όλη μου τη ζωή, παρά μια μάζα που ένα νωθρό χέρι μπορεί να τη διώχνει αδιάφορα.

-…ο κάθε πόνος είναι  δειλός, υποχωρεί μπροστά στη δύναμη που έχει η θέληση της ζωής, γιατί  αυτή είναι πιο γερά ριζωμένη μέσα στο πνεύμα μας.

-…τόσο τους πρόδωσα, τους λησμόνησα, σχεδόν τους εγκατέλειψα, κάτω απ΄το κεραυνοβόλο πάθος, το παράφορο κι αστόχαστο.

-Αλλιώς τα γηρατειά δεν είναι τίποτ΄ άλλο παρά να βλέπεις δίχως φόβο το παρελθόν σου.

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΙΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

-όπως μια αρρώστια δεν ξεκινά με την διάγνωσή της, έτσι κ’ η τύχη ενός ανθρώπου δε διαγράφεται καθαρά  απ’ την πρώτη στιγμή της εκδήλωσης ή της πραγματοποίησής της.

Το να  γνωρίσεις τον εαυτό σου είναι  κι αυτό  σαν να αμύνεσαι ενάντια στη Μοίρα, και πολύ συχνά  η άμυνα αυτή είναι μάταιη

-Πίστεψα πως αφήνοντας ένα παιδί δεν πεθαίνεις ολότελα

Θα πεθάνω μόνο για τον εαυτό μου, μόνο για τον εαυτό μου, επειδή για τους άλλους είμαι πια πεθαμένη

-Γιατί αυτό που με πονάει, πονάει μόνο μένα…Αυτό που με ανησυχεί, ανησυχεί μόνο μένα…Δεν με καταλαβαίνουν πια και δεν καταλαβαίνουν τους άλλους..Να είσαι πάντα κατάμονος με τον εαυτό σου…

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΟΛΟΥΣΤΟ ΔΡΟΜΑΚΙ

-…οι κορυφές των χαμαιτυπείων της ζωής έχουν παντού την ίδια φόρμα… όπου τα ένστικτα ξεσπούν ωμά κ΄ακατάσχετα, είναι το σκοτεινό δάσος του πάθους, μια σπηλιά γεμάτη από αγρίμια. Μπορεί να ονειροπολήσει κανείς εκεί.

-…είμαι κι εγώ ένα μέρος της ουσίας της εσωτερικής μου ύπαρξης που πάντα μέσα στο άγνωστο την αισθανόμουν σαν ηδονή.

-…κατάλαβα πως πάντοτε πίσω από κάθε τζάμι παραμονεύει το πεπρωμένο, πως κάθε πόρτα ανοίγει μπροστά σε κάτι που πρόκειται να συμβεί στον άνθρωπο, πως παντού βλέπει κανείς τη μεταβολή στον κόσμο τούτο, και πως ακόμα και στην  πιο βρωμερή γωνιά μπορεί να μυρμηγκιάζει μια ζωή δυνατή, όπως πάνω στη σαπίλα  αστραποβολούν οι σκαραβαίοι.

Ευχαριστιόμουν να την  ακούω να μου λέει «ευχαριστώ», κύριε, ήταν τόσο ευχάριστο, τόσο πολύ ευχάριστο να νομίζεις…να νομίζεις πως είσαι καλύτερος, όταν…όταν ξέρεις πως είσαι χειρότερος.

-Χαιρόμουν κάθε φορά που μου δινόταν η ευκαιρία να  μπορεί να την εξευτελίσω γιατί…γιατί δεν ήξερα πόσο την αγαπούσα

– …νόμισε πως ήμουν μεθυσμένος, ο άθλιος, γιατί έκανα σαν τον τρελό, και χόρευα, και  ξεκαρδιζόμουν  στα γέλια, ενώ πραγματικά μόνο η χαρά μου μ΄έκανε να φαίνομαι έτσι…Ω!ήμουν τόσο ευχαριστημένος!

by SearchingTheMeaningOfLife

 


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

edu forum

learning is life

MRS. T’S CORNER

https://www.tangietwoods

brianropephotography

To follow this Blog click on the 3 horizontal lines at the top of the page, then click on the blue coloured link that reads Follow BrianRopePhotography

Blog 1957

parole dentro parole

Actu-Prod-Solaire

Actualité Production Solaire

Allexyanna

If you can't explain it simply, you don't understand it well enough. Albert Einstein

In Pics and Words

Welcome to the Gallery

infuso di riso

perchè nella vita ci sono poche ore più gradevoli dell'ora dedicata alla cerimonia del te pomeridiano (H. James)

Il quadernino di Paola

di Paola Pioletti

Αρέσει σε %d bloggers: