Αξιοσημείωτα – Ο δρόμος των δακρύων ~ Χόρχε Μπουκάι

Ο δρόμος των δακρύων ~ Χόρχε Μπουκάι

-Ήξερα πάντοτε χωρίς ποιον δεν θα μπορούσα να ζήσω και δεν κατάλαβα ποτέ, μέχρι τα τριάντα μου, πως πάνω απ΄όλα δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς εμένα.

-…η σκέψη  (ή η επίγνωση) ότι πηγαίνω σε κάτι καλύτερο από εκείνο που εγκατέλειψα, είναι πολλές φορές ένα θαυμάσιο βραβείο «της παρηγοριάς», μια  μικρή ικανοποίηση που αντισταθμίζει  τον πόνο που προκάλεσε η απώλεια.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΖΕΙ, αλλά δεν ΑΠΟΤΡΕΠΕΙ,

ΓΛΥΚΑΙΝΕΙ, αλλά δεν ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ,

ΕΝΘΑΡΙΝΕΙ να συνεχίσεις,

αλλά δεν ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ τον πόνο.

-…δεν είμαστε προετοιμασμένοι για τον πόνο ούτε για την απώλεια.

-Δεν ζούμε στην πραγματικότητα όπως είναι αλλά στην εικόνα που έχουμε εμείς γι αυτήν.

-Πως θα πορευτώ σ΄αυτόν τον δρόμο που ξεκινάει όταν υφίσταμαι ή  συνειδητοποιώ μιαν απώλεια, και  τελειώνει όταν  αυτήν την απώλεια την έχω ξεπεράσει.

-..είμαστε αυτοί που είμαστε χάρη σε όλα όσα χάσαμε και το πως αντιμετωπίσαμε τις απώλειες εκείνες.

Είμαστε εντελώς ανίκανοι να προσφέρουμε να προσφέρουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα την προστασία που θέλαμε ενάντια σε κάθε κίνδυνο, σε κάθε πόνο, ενάντια  στις ματαιώσεις, τον χαμένο χρόνο, τα γηρατειά και τον θάνατο.

Επεξεργασία                        και                    πένθος

||                                                                           ||

Επεξεργασία που προκύπτει            Πένθος που προκύπτει από πόνο
από σκληρή δουλειά

διαδικασία                             αποδοχής

              ||                                 ||

που σημαίνει χρόνος και αλλαγές             που σημαίνει σταματάω να
γκρινιάζω γιατί τα πράγματα δεν είναι
όπως θα ήθελα

————————————————————————– 

      Σημείο μηδέν

    ||                                        ||

Αρχή ή Απόσυρση              Αντίληψη
||                                        ||
Αποχαιρετισμός           Συναίσθημα
||                                         ||
 Δράση=======Ενεργοποίηση
                                                                      Ενέργειας

Επαφή σημαίνει: Όχι μόνο έχω αισθήματα, συναισθάνομαι, κινητοποιούμαι και ενεργώ, αλλά, επιπλέον, ζω συμμορφώνομαι με την κατάσταση στην οποία έχω εμπλακεί. Είμαι, δηλαδή σε επαφή. Και αφού είμαι σε επαφή, μετά, για λόγους προφύλαξης, για λόγους υγείας επειδή εξαντλήθηκε ο κύκλος ή εξατμίστηκε  το συναίσθημα, προχωράω σε αποχαιρετισμό και απόσυρση. Απομακρίνομαι για να μείνω λίγο με τον εαυτό μου ή για να πάω πάλι από την αρχή.

-…εμπειρίες οδυνηρές, που καθορίζουν όμως τον τρόπο που υπάρχουμε στον κόσμο.

-…όταν δίνεις από την καρδιά σου, συνήθως δεν αισθάνεσαι την απώλεια. 

-…με πειράζει που δεν  το έχω, όμως με πειράζει πολύ περισσότερο που το έχασα…δεν αντέχω την αδυναμία μου.

-Ι. αντιλαμβάνομαι την κατάσταση απ΄έξω, ΙΙ.συνδέομαι με ένα ορισμένο συναίσθημα, ΙΙΙ. κινητοποιώ μέσα μου ενέργεια, ΙV. που θα πρέπει να μετατραπεί σε δράσηV.για να έρθω σ’ επαφή με τη συγκεκριμένη κατάσταση,  VI. μέχρι να εξαντληθεί η κατάσταση αυτή VII. και να επιστρέψω στην ανάπαυση.

-Ο πόνος του κλειστού χεριού. Ο πόνος ενός χεριού που, σφιγμένο, μια μόνο  ευχαρίστηση μπορεί να πάρει: τη χαρά  ότι δεν έχασε. Τη μοναδική ευχαρίστηση που προσφέρει η ματαιοδοξία, ότι κέρδισα, δηλαδή,εκείνον που ήθελε να μου το πάρει τη χαρά της «νίκης»¨…Καμία ευχαρίστηση που να προέρχεται από τη σχέση μου με το ίδιο αντικείμενο.

-…στις σχέσεις μου, κυρίως τις πιο στενές, δημιουργείται ανάμεσα σε εμένα και το αγαπημένο μου πρόσωπο ένα ευχάριστο κενό, όταν ανοίγω το χέρι για να μάθουμε να συνδεόμαστε χωρίς καταπίεση, έλεγχο ή περιορισμό.

-Αν μένεις κολλημένος στα πράγματα του χθες…Είναι όπως λένε στο χωριό, σαν ν΄ασχολείσαι με τις ντομάτες που τις έκαψε ο πάγος και να ξεχνάς τα μαρούλια που πρέπει να φροντίσεις τώρα να έχουν ήλιο…

-…συμφωνία που ορίζει σαφώς ότι την ημέρα που ο ένας από τους δυο θ΄αποφασίσει ότι δεν θέλει πια να είναι δίπλα στον άλλο, θα πρέπει να χωρίσουμε. Όχι την επόμενη μέρα: την ίδια  μέρα.

-Είμαι αφοσιωμένος όπως εκείνοι που δηλώνουν ότι αφοσιώνονται από αγάπη, κι όχι όπως εκείνοι που αγαπούν από υποχρέωση.

-…αυτό που έχεις είναι πράγματι αυτό που θέλεις και πρέπει να έχεις, κι όχι από τα απομεινάρια εκείνου που έχεις.

-Λέω λοιπόν, ότι, καμιά φορά, το να μην  εγκαταλείπεις κάτι είναι θάνατος. Κάποιες φορές, ζωή είναι  να παρατάς αυτό που κάποτε σ΄έσωσε. Να αφήνεις πίσω τα πράγματα που μαζί  τους είσαι  δεμένος σφιχτά, επειδή νομίζεις ότι αν τα κρατήσεις θα σε σώσουν από την κατάρρευση..Πιστεύουμε στο «γνώριμο κακό».

-Ξέρουμε καλά ότι πολλά από τα βάσανά μας προέρχονται απ΄όσα κάνουμε καθημερινά για να εξασφαλίσουμε όλα όσα επιθυμούμε.

-…να επιθυμείς χωρίς να μένεις  φυλακισμένος στην επιθυμία

Επεξεργάζομαι το πένθος, λοιπόν, σημαίνει μαθαίνω να αφήνω πίσω τα προηγούμενα.

-«Αν δεν μπορέσεις να αδειάσεις το φλυτζάνι σου, δεν θα μπορέσεις να βάλεις άλλο τσάι.

-Η ζωή μου εμπλουτίζεται κάθε φορά που γεμίζω το φλυτζάνι, εμπλουτίζεται όμως και κάθε φορά που το αδειάζω…Γιατί κάθε φορά που αδειάζω το φλιτζάνι μου, ανοίγω τον δρόμο για να το ξαναγεμίσω.

-Αυτό που χάνει, λοιπόν, και γι΄αυτό υποφέρει, είναι αυτή η ψευδαίσθηση η φαντασίωση, και όταν το συνειδητοποιήσει, θα πρέπει να επεξεργαστεί το πένθος για να μπορέσει να αποχωριστεί αυτό που δεν υπάρχει πια.

-…αγαπάς τον πόνο σου περισσότερο από το παιδί σου

Ο πόνος είναι πολλές φορές η συντροφιά εκείνου που υποφέρει από την απουσία κάποιου. Παίρνει τη θέση που είχε πρώτα το αγαπημένο πρόσωπο

-Η διεργασία του πένθους μας αφήνει πάντοτε μόνους, αδύναμους, διαλυμένους, υπεύθυνους και, πάνω απ΄όλα, θλιμμένους.

-Μετατρέπω μια στιγμή σε κατάσταση. Προσκολλώμαι στην ανάρτηση του ανθρώπου που θρηνώ για να μην πάψω να τον θρηνώ για να μην τον ξεχάσω, να μην τον εγκαταλείψω, να μην  τον αφήσω πίσω… και τον αντικαθιστώ με το  να υποφέρω, να βασανίζομαι.

-Η θλίψη μπορεί να σε  κάνει να χάσεις για λίγο την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, να περάσεις μια κρίση. Μετά, όμως, ισορροπείς ξανά, γίνεται η αλλαγή και η ζωή συνεχίζεται σε όλο της το μεγαλείο.

-…ο πόνος έχει πάντοτε ένα τέλος, το βάσανο, όμως, μπορεί να μην τελειώσει ποτέ.

-Δώσε την άδεια στον εαυτό σου να νιώσει ολόκληρο τον πόνο

-Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου και θα πας μπροστά.

-Είμαστε μερικές φορές τόσο τυφλωμένοι από τον θυμό, τον πόνο ή την κακοκεφιά μας, που δεν βλέπουμε τις»καινούργιες πόρτες» που ανοίγονται μπροστά μας.

-Όσο δημιουργείς σε ένα μικρό κομμάτι του μυαλού σου τη φαντασίωση ότι ο άλλος θα γυρίσει, ότι τα πράγματα θα ξαναγίνουν όπως ήταν, ότι  θα ξαναγυρίσει αυτός που πέθανε…δεν πρόκειται ποτέ να φτάσει στο τέρμα του δρόμου.

-…μια καρδιά πληγωμένη θεραπεύεται όταν την ανοίγουμε στους άλλους.

-Ο καθένας αισθάνεται ευγνώμων για κάτι διαφορετικό που του προσφέρει ο άλλος: ασφάλεια, στήριξη, τη συντροφιά του, ακόμη και την σιωπηλή παρουσία του.

-Τα τρία Α:Πολλή ανάπαυση, λίγη απόλαυση, και μια δόση αναψυχής

Πενθώ σημαίνει μαθαίνω να ζω χωρίς αυτό που έχω χάσει. Η εμπειρία είναι συχνά πολύ σκληρός δάσκαλος. Άρχισε «νέα» ζωή, όχι την ίδια «εκ νέου».

-Μάθε τους να μην ελαχιστοποιούν την απώλεια, ούτε να υποτιμούν τον δρόμο.

-Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να διακόπτεις το συναίσθημά σου με τη βλακώδη αντίληψη ότι πρέπει να φανείς δυνατός και να προστατεύσεις έτσι και τους γύρω σου.

-Γιατί όχι μόνο δεν θα  σε βοηθήσουν τέτοια φάρμακα, αλλά μπορεί και να συντελέσουν να γίνει το πένθος χρόνιο.

-Χρησιμοποιείς τη σημερινή μέρα για να στρέψεις ξανά την προσοχή και το ενδιαφέρον σου σ΄εσένα τον ίδιο;

-…ο χειρότερους εχθρός για το πένθος είναι να μην αγαπάς τον εαυτό σου

-Ούτε και να  αισθάνεσαι ότι είναι λάθος σου αν κάποιες στιγμές δεν είσαι τελείως καλά.

-Δεν είναι πιο σοφός ή πιο προχωρημένος αυτός που δεν χρειάζεται βοήθεια, αλλά εκείνος που ξέρει καλά πότε τη χρειάζεται κι έχει το θάρρος να τη ζητήσει.

-«μην περνάς τη γέφυρα, πριν φτάσεις ως εκεί»

-Καταλαβαίνεις με την καρδιά σου πως η αγάπη δεν τελειώνει με το θάνατο

-…η απώλεια σε αλλάζει αναπόδραστα. Μπορείς, όμως να επιλέξεις αν αυτή η αλλαγή θα είναι προς το καλύτερο.

-Γιατί, πάνω απ΄όλα,, μας άφησε μόνους, μας στέρησε την παρουσία του.

-Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να συγχέω την εκτίμηση με την εξιδανίκευση.

Τραύμα                              Πένθος

Αγγειοσυστολή => Δυσπιστία

Οξύς πόνος => Παλινδρόμηση

Αιμμοραγία => Οργή

Θρόμβος => Ενοχή

Συστολή του θρόμβου => Συντριβή

Ιστολογική αναδημιουργία => Ταύτιση και δημιουργικότητα

Ουλή => Αποδοχή

Κλαίει κανείς για κείνους χάρη στους οποίους είναι αυτός που είναι

-«Είμαστε όντα ατελή που μας περιορίζει το αδύνατο«(Ρότσλιν)

-…η απώλεια ενός από τους δύο συζύγους επιφέρει πάντοτε έναν πολύ μεγάλο βαθμό αναστάτωσης, υποβαθμίζει το νόημα της ζωής και απειλεί την ταυτοτητα του ατόμου.

Όταν πεθαίνει το παιδί, και εφόσον το ζευγάρι παραμένει ενωμένο είναι δύο αυτοί που τους συμβαίνει το ίδιο πράγμα…Αντίθετα, όταν πεθαίνει ο ένας από τους δυο συζύγους, κανένας…επαναλαμβάνω κανένας δεν περνάει την ίδια κατάσταση. Τότε είμαστε πραγματικά ολομόναχοι με τον πόνο μας.

Το τέλος, όμως, της ιστορίας ενός ζευγαριού δεν το ορίζει ποτέ η δύναμη ή η ικανότητα του ενός να κρατάει τον άλλο δεδομένο

-…εάν για ένα από τους δύο, αληθινά και οριστικά τελείωσε η ιστορία, τότε τελείωσε και για τους δυο, και δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να κάνει κανείς…

-…δεν υπάρχει λέξη, ανάλογη με την λέξη ορφανός ή χήρος, για να κατονομάσει όσους πενθούν τον θάνατο  του παιδιού τους.

-…οι γονείς που  έχασαν κάποιο παιδί, έχουν υψηλότερο δείκτη θνησιμότητας κατά τα δύο πρώτα χρόνια του πένθους.

Ο άντρας λύνει το πρόβλημα μέσα του πριν ενεργησει εξωτερικά.

Βοηθάει πολύ να μάθει να κάνει λέξεις τα συναισθήματά του, τις φαντασιώσεις και τις επιθυμίες του, και να μπορεί να ακούει αντίστοιχα αυτά που νιώθει ο σύντροφός του.

-Να συνειδητοποιήσουν ότι, αν  δεν την αφήσουν να τους συντρίψει, η τραγωδία  μπορεί να τους ισχυροποιήσει σαν ζευγάρι, να κάνει την σχέση τους πιο δυνατή.

-…ο πόνος που ένιωθε για τον θάνατο του παιδιού του ήταν σαν ένα δάνειο. «Αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να εξοφλήσεω το δάνειο. Αισθάνομαι ότι  όσο περισσότερο καθυστερήσω, τόσο  μεγαλύτεροι θα είναι οι τόκοι και τα πρόστιμα που θα έχω να πληρώσω.»

-Η κατάσταση  που σήμερα αναγνωρίζουμε ως γήρανση θα συνέβαινε ακόμη κι αν εξαφανίζονταν τελείως όλες οι αρρώστιες από προσώπου γης.

αντιστροφή των ρόλων μου φαίνεται- αν το καλοσκεφτώ- σαν ένα  είδος υποσυνείδητης εκδίκησης. Αν, όμως το καλοσκεφτώ, μου μοιάζει με μια παράλογη απόπειρα να ξεπληρώσει το παιδί το χρέος του, ένα χρέος που διαγράφεται μόνο στη σχέση με τα δικά του παιδιά. Η ύπαρξη και μόνο ενός τέτοιου χρέους, θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το νόημα της αληθινής αγάπης.

-Η Έλενα Χαμπίφ λέει ότι μπροστά στα γηρατειά υπάρχουν πάντοτε τέσσερις θέσεις. Οι τρεις από αυτές  είναι πολύ λυπηρές: η θέση του γέρου που θεωρεί τον εαυτό του γέρο, η θέση του γέρου που θεωρεί τον εαυτό του νέο, και η θέση του γέρου που θεωρεί τον εαυτό του πεθαμένο. Η τέταρτη, όμως φαίνεται πολύ ωραία και είναι εφικτή. Είναι η θέση του γέρου που ζει το δεύτερο μέρος της ζωής του με το ίδιο σθένος που έζησε το πρώτο.

-Ο Σοφοκλής περιγράφει τον Οιδίποδα στην τραγωδία, πως ζούσε περιπλανώμενος, δυστυχισμένος και τυφλός: «Δείξε συμπόνια για το φτωχό φάντασμα του Οιδίποδα, γιατί το γέρικο τούτο κορμί δεν είναι πια αυτός«. Η κατάθλιψη είναι βέβαια αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης του πόσα πράγματα έχασε κανείς, όπως έχουμε ήδη πει, και μια διαδικασία προετοιμασίας μπροστά στην πιθανότητα του ίδιου του θανάτου.

-Κάθε φορά που φεύγει κάτι, αφήνει χώρο γι’ αυτό που έρχεται.

-Κάθε φορά που έρχεται κάτι, παίρνει τη θέση του προηγούμενου, που έπαψε να υπάρχει.

-…εκείνος που ήμουνα αποτελεί αίτιο και αποτέλεσμα του ποιός είμαι σήμερα…

-…αυτό που είμαι είναι ό,τι έχω ζήσει, και ό,τι έχω συγκεντρώσει είναι τα κέρδη μου (ακόμη και όταν αυτά που κέρδισα μπορεί μερικές φορές να μην είναι  καθόλου ευχάριστα)

-Ενώ είσαι βυθισμένος στο πένθος, μέσα στον πόνο σου δέχεσαι ένα τηλεφώνημα από την καλύτερή σου φίλη. Η καλύτερη φίλη που έχεις στον κόσμο σε παίρνει τηλέφωνο και σου λέει: «Ξέρω ότι δεν είσαι καλά, αλλά σε χρειάζομαι, γι αυτό, σε παρακαλώ, άσε ό,τι κάνεις, βγες από το σπίτι σου, έλα εδώ, βοήθησέ με, έχω πραγματικά ανάγκη να με συμβουλεύσεις, έχω μεγάλη ανάγκη να με πάρεις αγκαλιά, σε χρειάζομαι για να συφιλιωθώ με τη ζωή, γιατί είμαι  σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Έλα σε παρακαλώ.» Παρόλο το πένθος σου, τί νομίζεις ότι θα έκανες; Συνήθως, οι ασθενείς αναστενάζουν βαθιά αλλά πάντα λένε:»θα πήγαινα», «θα πήγαινες σίγουρα;»»Ναι, σίγουρα.» Και τότε προσθέτω σαν τον μάγο στο πανηγύρι:»Η καλύτερή σου φίλη είσαι εσύ. Και το  ζητάς αυτό από τον εαυτό σου. Τί λες, θα πας ή δεν θα πας;»

Όταν δείχνουμε αυτό που νιώθουμε, τόσο το μικρό παιδί όσο και ο έφηβος μας αισθάνονται πιο κοντά, και τότε είναι πιο εύκολο να έρθουν και να  μας μιλήσουν για ό,τι άλλο τους συμβαίνει.

-Μια κουβέντα όπως:»Κοιμήθηκε για πάντα«, μπορεί κάλλιστα να δημιουργήσει στο μικρό παιδί φόβο για τον ύπνο.

Η φράση «Έφυγε ταξίδι», μπορεί να καταλήξει σε μια κρίση πανικού κάθε φορά που πρέπει να ήμουν σε αυτοκίνητο ή τρένο…

Ούτε ωφελεί να πούμε στο παιδί:»Είναι πάρα πολύ μακριά και δεν μπορεί να γυρίσει»  γιατί παρ΄όλα αυτά το παιδί θα τον περιμένει.

-Λέει ο Δαλάι Λάμα, ότι για να μην  ξεριζωθεί το δέντρο από την καταιγίδα στηρίζεται αποκλειστικά σχεδόν  στις ρίζες του. Αν οι ρίζες του είναι δυνατές και βαθιά  μέσα στο χώμα, το δέντρο θα αντέξει χωρίς πρόβλημα, ακόμη κι όταν θα  τον δέρνει ο πιο δυνατός άνεμος. Προσοχή, όμως, συμβουλεύει ο Δαλάι Λάμα: Το δέντρο δεν μπορεί ν΄αρχίσει   να βγάζει ρίζες όταν η καταιγίδα φαίνεται ήδη στον ορίζοντα. Στην περίπτωση αυτή, όπως και σε άλλες, όταν προκύψει η ανάγκη, είναι ίσως ήδη πολύ αργά…Είναι  σαν να φοβόμαστε ότι , φέρνοντας το θέμα στην επιφάνεια, θα προκαλέσουμε το θάνατο(σαν να πιστεύει και το δέντρο ότι, αν ασχοληθεί με τις ρίζες του, μπορεί να προκαλέσει την καταιγίδα).

Αυτός που πεθαίνει δεν μπορεί να πάρει μαζί του /στο ταξίδι/ τίποτα απ’ όσα απέκτησε και έχει./ Θα πάρει, όμως, σίγουρα, όλα όσα έδωσε.(Πατήρ ΜΑΜΕΡΤΟ ΜΕΝΑΠΑΣΕ)

-ΑΦΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ τον δρόμο των δακρύων, συνειδητοποιείς ότι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίζεις και να ξεπερνάς τις απώλειες στη ζωή σου, είναι να φροντίζεις σε μόνιμη βάση την υγεία σου και την ευτυχία που μπορείς να δίνεις στους γύρω σου.

Το πένθος δεν είναι, επομένως, μια κακή λέξη, ούτε εκφράζει την αδυναμία κάποιου μπροστά στο θάνατο.

-Είστε ευπρόσδεκτοι και οι τρεις: εσύ, το γέλιο σου και το δάκρυ σου.

-Είναι η ιδέα του ανυπόφορου πόνου που κάνει δύσκολη τη διαδρομή, όχι ότι ο ίδιος ο πόνος είναι ανυπόφορος.

by SearchingTheMeaningOfLife

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

fugefly

small desk big world

A Different View

This WordPress.com site is the bee's knees

Something Over Tea

Scribbles from my notebook

Lady Budd

Connecting With My World

Audrey Driscoll's Blog

Elements and Transformations

Love Incarcerated

Journal of a Faithful Prison Wife

Thoughts Make U

Combination of Thoughts make a SOCIETY. Let's make it Blossom !!

iTanndy

These are my styles and thoughts...

amnaaslamblog

celebrate your existance

Alien Poet

Freedom from humanity

Alphe's corner

Baking, DIY, beauty, random lifestyle thoughts & more.

With Nature-By Tanusri Sen

Let us make a Beautiful World together ! Let us co operate each other !

Journeying Through My Thoughts

♡|Thoughts|Beautiful Words|Motivation|Poem's|Quote's|Maybe Short Storie's|Happiness|Joy|Soul Pouring|An Escape Patch|Memories|Home|♡

Nin Chronicles

There Is No Gap

FaCtoPoINt

Full of facts,thoughts,lessons,pro-tips,quotes and many more interesting things.

Aria-Bella Rises

Inspiration to lead you back to Soul

Αρέσει σε %d bloggers: