Σήμερα να γιορτάσεις αγκαλιά με τον άντρα…

Σήμερα να γιορτάσεις αγκαλιά με τον άντρα… 

 

Σήμερα, θα γιορτάσεις. Επειδή είσαι γυναίκα πρέπει να βγεις να παραστήσεις ότι διασκεδάζεις.

Αυστηρά με γυναικοπαρέα, θα γλεντήσετε την τύχη σας που ανήκετε στο «ωραίο φύλο», το «ασθενές φύλο», το «δεύτερο φύλο».

Είσαι χειραφετημένη, θα περάσεις πολύ ωραία…

 

Η Φραγκογιαννού, η φόνισσα του Παπαδιαμάντη, έναν αιώνα πίσω σκότωνε τα θηλυκά για να μη μεγαλώσουν και γευτούν τη μοίρα της γυναίκας.

Αυτήν που όριζε πως ήταν ιδιοκτησία του πατέρα της και μετά του άντρα της, υποχρεωμένη να υπηρετεί, μόνο να υπηρετεί.

Τους γονείς της, τον άντρα της, τα παιδιά της, τους γέρους, τα εγγόνια. Μόνο για αυτό ήταν φτιαγμένη από το Θεό.

Το έλεγε και η θρησκεία. Υπηρέτρια γεννήθηκες κι ακόμα και τα παιδιά σου πρέπει να πονάς για να τα γεννήσεις. Σε τιμωρεί η Φύση κι ο Θεός, να μη σε τιμωρεί και η κοινωνία;

 

Ευτυχώς, δεν ζεις σε εκείνη την εποχή. Έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Τόσα πολλά, που δεν έχεις προλάβει να τα αφομοιώσεις.

Τα έχεις εντάξει άτσαλα στην ψυχή και το σώμα σου και προσπαθείς να λειτουργήσεις με νέα ενδύματα, νέους ρόλους, νέες ελευθερίες.

Μερικές φορές χάνεις και το δρόμο, απομακρύνεσαι από το στόχο, μιμείσαι, κολακεύεσαι, νομίζεις πως ο άντρας είναι ο στόχος. Ο εχθρός και το πρότυπο.

 

Δεν είναι εκείνος ο εχθρός, δεν είναι εκείνος το πρότυπο.

Εχθρός είναι η αυτοϋποτίμηση, στόχος είναι η προσωπική εξέλιξη.

Τη Φραγκογιαννού δεν θα μπορούσε να τη γεννήσει η σημερινή εποχή. Έτσι δεν είναι…;

Γυρνάς σαν την τρελή από τη δουλειά, να μαγειρέψεις, να μαζέψεις, να πάρεις τα παιδιά από τη μάνα σου που τα κρατάει, σήμερα ήταν άρρωστος ο μικρός και στη δουλειά δεν μπορούσες να συγκεντρωθείς. Ο προϊστάμενος φωνάζει: πάλι γονική άδεια;

Κάθεσαι λίγο στην τηλεόραση και βλέπεις τις γυναίκες με τη μπούρκα κι εκείνες που τις καίνε γιατί ζητούν να μορφωθούν.

Και τις άλλες, που τις κρατάνε κλειδωμένες και τις εμπορεύονται σαν ζωντανά για κατανάλωση.

 

Θυμάσαι που σε έδιωξαν βιαστικά από την προηγούμενη δουλειά, μην τυχόν και μείνεις έγκυος και πρέπει να σε πληρώνουν. Θυμάσαι που ήσουν πρωτομάνα και θήλαζες και είχες μάνα και πεθερά να σε βοηθάνε, αλλά και να σου υποδεικνύουν τι δεν κάνεις σωστό και πώς πρέπει να μεγαλώνεις το παιδί σου.

 

Ναι, σωστά, η Φραγκογιαννού θα ήταν υπερβολή να ζει στο 21ο αιώνα.

Πείσε με όμως, ότι έστω και μια φορά δεν σκέφτηκες ότι η ζωή του άντρα είναι πιο εύκολη.

Ότι μια κοινωνία κι ένα κράτος δεν σε εκδικείται επειδή γεννήθηκες με μήτρα και είσαι εκείνη που δίνει ζωή. Εκείνη που τα βάζει με το θάνατο και φέρνει στο φως αυτό το είδος το αλλόκοτο που λέγεται άνθρωπος.

Πείσε με ότι θα βγεις μόνη σου και θα πας σε ένα μπαρ να τα πιείς, γιατί έτσι βρε αδελφέ, θέλεις να ξεσπάσεις και θα γυρίσεις σπίτι ολομόναχη, χωρίς να φοβηθείς ούτε μία στιγμή.

Τα ποσοστά κατάθλιψης στις γυναίκες, είναι μεγαλύτερα από των αντρών. Γιατί άραγε;

 

Ναι, σήμερα, να γιορτάσεις.

Όχι σαν τους σκλάβους που τους απελευθέρωσαν και βγήκαν αλαλάζοντας να αποδείξουν ότι είναι ελεύθεροι, ότι είναι ανώτεροι από τους δεσμοφύλακές τους.

Να γιορτάσεις μαζί με τους άντρες. Αγκαλιά.

Ο άντρας – ο πατέρας σου, ο άντρας – ο αδελφός σου, ο εραστής σου, ο αγαπημένος σου, ο άντρας σου, ο γιος σου, ο άντρας της κόρης σου.

 

Τον αγαπάς, παραδέξου το. Σ’ αγαπάει, είναι αλήθεια. Τον φοβάσαι και σε φοβάται. Είσαι μάνα, μπορεί να είσαι μάνα, η μάνα του, η μάνα των παιδιών του, εκείνη που μια φορά το μήνα επηρεάζεται από τη Φύση γιατί είναι πιο κοντά στη Φύση. Εκείνη που φροντίζει, προστατεύει, αντέχει κι όλο αντέχει, πόσο έχει φτιαχτεί και έχει μάθει να αντέχει!

Εκείνη που ακόμα μαθαίνει να συνυπάρχει με τη δική της μάνα, τη δική της κόρη, τη μάνα του άντρα της, γιατί οι ρόλοι είναι θολοί κι ακόμα τους σκιτσάρουμε, μέχρι να βρούμε μια μορφή τους που δεν θα αδικεί κανέναν.

 

Σήμερα, να γιορτάσεις. Αγκαλιά με τον άντρα. Να του εξηγήσεις και να σου εξηγήσει, μήπως και καταλάβετε ο ένας τον άλλον.

Είστε ίδιοι, είστε διαφορετικοί, είστε ίδιοι, είστε διαφορετικοί…Είστε μαζί.

 

Κάποτε η Φραγκογιαννού πρέπει να πεθάνει. Πρέπει να πεθάνει και να τη διηγούμαι στην κόρη μου μόνο σαν παραμύθι, που η πραγματικότητα θα το ακούει και θα γελάει με τα ψέματά του…

Πηγή: Γράφει η Φωτεινή Τέντη στο http://www.eyedoll.gr/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Falderal

Zomaar wat

MPA Travels

Exploring Japan Through Pictures

The Big Hair Diaries

My hair is bigger than my future

Heartfelt

Rantings of an over emotional and over thinking mind..Hop on and ride along!!

suzanne35

ni française ni bretonne malouin suis

♥♥Douces pensées de Cocopaillette ♥♥

**•.¸♥¸.•*´Reve ta vie en couleurs c'est le secret du bonheur **•.¸♥¸.•*´

UNAS HORAS DE LUZ -Júlia García-

Mensajes espirituales, reflexiones y crecimiento personal

Αρέσει σε %d bloggers: