Ιστοριούλα – Το Ημερολόγιο ενός τρελού ~ Λου Χσουν (απόσπασμα) στ΄μέρος

Το Ημερολόγιο ενός τρελού ~ Λου Χσουν (απόσπασμα)

Το μέρος α΄εδώ

—Ξεκουµπιστείτε όλοι! Σας αρέσει να κοιτάτε τον
τρελό;
Τότε κατάλαβα πόσο πανούργοι ήταν. ∆εν υπήρχε περίπτωση ν’ αλλάξουν. Είχαν καταστρώσει καλά το σχέδιό
τους. ∆ιέδωσαν πως είµαι τρελός, κι έτσι όταν θαµ’ έτρωγαν δεν θα είχαν κανένα πρόβληµαµε τον κόσµο. Μπορεί να τους ευχαριστούσαν κιόλας. Το ίδιο έγινε και µε κείνον
τον παλιάνθρωπο που έφαγαν στο Λυκόχωρο. Παλιό κόλπο.
Ο γερο-Τσεν εξοργίστηκε κι όρµησε µέσα, αλλά δεν
µπόρεσαν ναµου κλείσουν το στόµα. Έπρεπε ναµιλήσω σε κείνους τους ανθρώπους:
—Πρέπει ν’ αλλάξετε! Πρέπει ν’ αλλάξετε βαθιά µες στην
καρδιά σας! τους είπα. Πρέπει να ξέρετε πως αύριο δεν θα
έχουν θέση στον κόσµο οι ανθρωποφάγοι. Αν δεν αλλάξουν
οι ανθρωποφάγοι, θα φαγωθούν µεταξύ τους. Όσο κι αν
γεννοβολάνε, θα τους εξαφανίσουν οι πραγµατικοί άνθρωποι,
όπως εξαφανίζουν οι κυνηγοί τους λύκους.
Όπως τα
ερπετά!
Ο γέρο-Τσεν τους έδιωξε όλους. Ο αδελφός µου είχε
εξαφανιστεί. Ο γέρο-Τσεν µε συµβούλευσε να πάω στην
κάµαρά µου. Πίσσα σκοτάδι ήταν εκεί µέσα. Τα σανίδια
και τα πατερά έτρεµαν πάνω απ’ το κεφάλι µου. Ύστερα
έσπασαν κι έπεσαν και µε σκέπασαν.
Ασήκωτο το βάρος τους· ούτε να σαλέψω δεν µπορούσα.
Νόµιζαν πως θα πέθαινα. Εγώ ήξερα πως το βάρος δεν ήταν
το σωστό, πάλεψα κι ελευθερώθηκα µούσκεµα στον ιδρώτα, και δεν είπα παρά:
—Πρέπει ν’ αλλάξετε! Πρέπει ν’ αλλάξετε βαθιά µες
στην καρδιά σας! Πρέπει να ξέρετε πως αύριο δεν θα έχουν
θέση στον κόσµο οι ανθρωποφάγοι.
XI
Ο ήλιος δεν φωτίζει, η πόρτα δεν ανοίγει, δύο γεύµατα την ηµέρα.
Έπιασα τα ξυλάκιαµου, και ύστερα σκέφτηκα τον αδελφό µου.
Τώρα ξέρω πώς πέθανε η µικρήµου αδελφή. Αυτός
το έκανε.
Πέντε χρονών ήταν τότε η αδελφούλαµου. Ακόµη θυµάµαι τι γλυκό, τι τρυφερό
που ήταν το βλέµµα της.

Η µάνα έκλαιγε ασταµάτητα κι εκείνος την παρακαλούσε
να µην κλαίει, µάλλον επειδή είχε φάει µόνος του τη µικρή
και ντρεπόταν. Τέλος πάντων. Αν του είχε µείνει µια σταλιά
ντροπή…
Ο αδελφός µου έφαγε την αδελφή µου, αλλά δεν ξέρω αν
και πότε το κατάλαβε η µάνα µου.
Νοµίζω πως το ήξερε, αλλά όταν έκλαιγε δεν µπορούσε
να το πει ανοιχτά, να το φωνάξει· ίσως επειδή το θεωρούσε
κι αυτή σωστό. Θυµάµαι µια φορά—τεσσάρων πέντε
χρονών ήµουν— καθόµουν στη δροσιά, στην είσοδο, και
ήρθε ο αδελφόςµου και µου είπε πως αν πέσουν άρρωστοι
οι γονείς σου και κόψεις ένα κοµµάτι από πάνω σου και το
µαγειρέψεις και τους δώσεις να φάνε, τότε θα ξέρουν πως
έχουν µάλαµα παιδί. Η µάνα µου δεν έβγαλε κουβέντα.
Αλλά αν κάποιος µπορεί να φάει ένα κοµµάτι ανθρώπινο
κρέας, τότε γιατί να µην φάει κι ολόκληρο άνθρωπο; Και
µόνο που θυµάµαι τα κλάµατά τους, σπαράζει η καρδιά
µου. Αυτό είναι το παράξενο!
XII
∆εν αντέχω να το σκέπτοµαι.
Μόλις συνειδητοποίησα πως τόσο καιρό ζω σ’ έναν τόπο
που επί τέσσερις χιλιάδες χρόνια τρώνε ανθρώπους. Τότε
που πέθανε η αδελφή µου, ο αδελφός µου είχε το κουµάντο
του σπιτιού, και µπορεί ναµαγείρεψε το κρέας της µε ρύζι,
και να τη φάγαµε χωρίς να το ξέρουµε.
Μπορεί να έφαγα ένα σωρό κοµµάτια από την αδελφή
µου, χωρίς να το ξέρω, και τώρα να ήρθε η σειρά µου…
Πώς µπορώ, µετά από τέσσερις χιλιάδες χρόνια ανθρωποφάγας ιστορίας—ακόµη κι αν δεν το ήξερα απ’ την
αρχή— ν’ αντικρίσω κατά πρόσωπο τους πραγµατικούς
ανθρώπους;
XIII
Υπάρχουν άραγε ακόµη παιδιά που δεν έφαγαν άνθρωπο;
Σώστε τα παιδιά…
Απρίλιος1918

~*~

Ο Λου Χσουν[ 迅 鲁;] γεννήθηκε, στις 25 Σεπτεµβρίου του
1881, στο Σαοξίν της επαρχίας Τσετζιάνγκ, στην ανατολική
ακτή της Κίνας. Το πραγµατικό του όνοµα ήταν Τσου
Σουρέν[周人 树]. Ο πατέρας του ανήκε σε παλιά οικογένεια
κρατικών υπαλλήλων µε µεγάλη µόρφωση, αλλά δεν
κατείχε κανένα αξίωµα. Η µητέρα του προερχόταν από
αγροτική οικογένεια, και είχ εµάθει να διαβάζει µόνη της.
Ο µικρός Τσου έµαθε τα πρώτα γράµµατα σε ιδιωτικό
σχολείο, πριν παρακολουθήσειµαθήµατα στη Ναυτική
Ακαδηµία του Τζιαγκνάν(1898—1899) και στην Σχολή
Σιδηροδρόµων και Μεταλλείων του Ναντζίνγκ(1899-1902). Ο θάνατος του πατέρα του, µετά απόµακροχρόνια
ασθένεια, για την οποία η παραδοσιακή κινεζική ιατρική—
ασκούµενη από αγύρτες εκείνη την εποχή— δεν µπορούσε
να κάνει τίποτε, έφερε τον Τσου αντιµέτωπο µε τις βαθιά
οπισθοδροµικές αντιλήψεις της κινεζικής κοινωνίας. Έτσι,
το 1902 πήγε στην Ιαπωνία και γράφτηκε στην Ιατρική
Σχολή του Σεντάι. Στη διάρκεια του Ρώσο-ιαπωνικού
Πολέµου(1904—1905), έτυχε να παρακολουθήσει την
εκτέλεση ενός Κινέζου αιχµαλώτου. Η απάθεια µε την
οποία το πλήθος παρακολουθούσε τον φρικτό αποκεφαλισµό, τον συγκλόνισε. Εγκατέλειψε την ιατρική σχολή και
άρχισε να µελετά την παγκόσµια λογοτεχνία.
Το1909 επέστρεψε στην Κίνα, και µέχρι το1911 εργάστηκε σαν δάσκαλος στο Σαοξίνγκ. Από το1912 µέχρι το
1926 υπηρέτησε στο Υπουργείο Παιδείας, στο Πεκίνο,
µεταφράζοντας παράλληλα Ευρωπαίους ποιητές και πεζογράφους.
Το1918, δηµοσίευσε το πρώτο του διήγηµα, Το Ηµερολόγιο ενός Τρελού. Η βαθιά ειρωνική γραφή του, που
επιτίθετο στην αναχρονιστική νοοτροπία των διανοουµένων, στην κτηνωδία των υπαλλήλων της ∆υναστείας των
Τσινγκ, και στην παραίτηση του φοβισµένου λαού, τον
έθεσε αµέσως στον κέντρο της πνευµατικής επανάστασης,
που διαδραµατιζόταν εκείνη την εποχή.
Στις αρχές τις δεκαετίας του1920 στρέφεται προς τον
Μαρξισµό και αρχίζει ναµάχεται για την πολιτιστική και
πολιτική ανανέωση της Κίνας. Γράφει διηγήµατα, ποιήµατα,
δοκίµια, µελετήµατα για τη λογοτεχνία, ιδρύει αριστερές
οργανώσεις, µεταξύ των οποίων η Ένωση Αριστερών
Συγγραφέων, η Ένωση για την Ελευθερία της Κίνας και η
Ένωση για την Υπεράσπιση των Αστικών ∆ικαιωµάτων, και
παραδίδει µαθήµατα λογοτεχνίας στο εθνικό Πανεπιστήµιο
του Πεκίνου(1920-26), στο Πανεπιστήµιο του Ζιαµέν
(1926), και στο Πανεπιστήµιο της Καντόνας(1927). Όµως,
το1927, προκαλεί τη µήνη της κυβέρνησης για τις επαναστατικές αντιλήψεις του, και αναγκάζεται να παραιτηθεί.
Καταφεύγει στη Σαγκάη. Εκεί, γράφει ακατάπαυτα, εκδίδοντας παράλληλα τα πρωτοποριακά περιοδικά Benliu
(1928) και Yiwen(1934), τα οποία προσφέρουν στέγη στους
νέους συγγραφείς, που θα τεθούν αργότερα επικεφαλής της
Κινεζικής Επανάστασης.
Ο Λου Χσουν πέθανε από φυµατίωση, στις 19 Οκτωβρίου του1936, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο, το
οποίο αποθεώθηκε στη µετεπαναστατική Κίνα.


One response to “Ιστοριούλα – Το Ημερολόγιο ενός τρελού ~ Λου Χσουν (απόσπασμα) στ΄μέρος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Art therapy-When the impossible happens

4 out of 5 dentists recommend this WordPress.com site

Atti effimeri di comunicazione

Carrelli poetici, prose brevi, oggetti sommersi e blog fiction di Barbie.

Un Dente di Leone

La quinta età: un soffio di vento sul dente di leone

Marmellata di pensieri

Cosa dice la mia testa

Nata sotto il segno dei Pesci

Il tipico cliché astrologico.

Non di questo mondo

Nel mio taschino c'è tutto quello che va conservato per non andar perduto.

•Sunday Morning

Lifestyle•Interior Design• Travel

Emanuele Cazzaniga

Qualche foto, niente di più...

limucci

Contrappunti di parole

Αρέσει σε %d bloggers: