Ιστοριούλα – Το Ημερολόγιο ενός τρελού ~ Λου Χσουν (απόσπασμα) δ’μέρος

Το α΄μέρος εδώ

V
Το ξανασκέφτηκα τις τελευταίες µέρες. Ας υποθέσουµε πως
ο γέρος δεν ήταν ο εκτελεστής µεταµφιεσµένος, αλλά πραγµατικός γιατρός. Τι πάει να πει αυτό;
Μια χαρά ανθρωποφάγος µπορεί να είναι ένας γιατρός. Στο βιβλίο για τα

βότανα, που έγραψε ο προκάτοχός του, ο Λι Σιτσεν,
δηλώνεται καθαρά πως το ανθρώπινο κρέας µπορεί να
µαγειρευτεί και να φαγωθεί. Λοιπόν; Τολµάει ακόµη να λέει
πως δεν έχει φάει άνθρωπο;

Όσο για τον αδελφό µου, έχω τους λόγους µου να τον
υποπτεύοµαι. Όταν µου µάθαινε γράµµατα, τον άκουσα µε
τα ίδια µου τ’ αυτιά να λέει: «Πουλούσανε τους γιους τους
για να φάνε». Κι ύστερα, µια φορά που κουβεντιάζαµε για
κάποιον παλιάνθρωπο, είπε: «Να τον εκτελέσουν; Να τον
φάνε ζωντανό πρέπει, να τον γδάρουν και να πουλήσουν το
τοµάρι του».
Τότε ήµουν µικρός και η καρδιά µου πήγε να
σπάσει. Εκείνος ούτε που έδειξε να παραξενεύετε όταν ο
ενοικιαστής από το Λυκόχωρο του είπε πως έφαγαν συκώτι
και καρδιά ανθρώπου. Μόνο κούνησε το κεφάλι του.
Σκληρός ήτανε πάντα. Αφού, λοιπόν, µπορούν να«πουλήσουν

τους γιους τους για να φάνε», τότεµπορούν να πουλήσουν
τους πάντες. Όλοι τρώγονται.
Παλιότερα άκουγα τις εξηγήσεις του και επαναπαυόµουν. Τώρα ξέρω πως, την ώρα

που µου µιλούσε, τα χείλια του ήταν πασαλειµµένα µε
ανθρώπινο ξύγκι. Και µόνο αυτό; Του άρεσε κιόλας. Χόρταινε µε την καρδιά του.
VI
Σκοτάδι πίσσα. ∆εν ξέρω πότε είναι µέρα και πότε νύχτα.
Το σκυλί των Τσάο άρχισε πάλι να γαυγίζει.
Είναι άγριο σαν λιοντάρι, φοβητσιάρικο σαν λαγός,
πονηρό σαν αλεπού…
VII
Ξέρω πώς δουλεύουν. ∆εν θέλουν να σκοτώσουν εν ψυχρώ,
δεν τολµούν, φοβούνται τις συνέπειες. Όµως έφτιαξαν µια
συµµορία και στήνουν παγίδες παντού, για να µε κάνουν να
σκοτωθώ µόνος µου. Το κατάλαβα από τη συµπεριφορά των
αντρών και των γυναικών στον δρόµο τις προάλλες, κι απ’
τον τρόπο του µεγάλου µου αδελφού προχθές. Τι λαχταράνε;
Να βγάλω το ζωνάρι του και να κρεµαστώ απ’ το πατερό.
Τότε θα χορτάσουνµε την καρδιά τους,
χωρίς να κατηγορηθούν για φόνο.

Γι’ αυτό είναι όλο χαµόγελα. Κι αν το θύµα

φοβάται να σκοτωθεί, κι αρρωστήσει, κι αδυνατίσει, αυτοί
πάλι θα χαµογελάνε.

Τρώνε µόνο πεθαµένους! Θυµάµαι που διάβαζα κάπου
για ένα πρόστυχο ζώο µε κακό βλέµµα. Ύαινα το λένε και
τρώει πτώµατα. Ακόµη και ταµεγάλα κόκαλα τα ροκανίζει
και τα καταπίνει. Ούτε που να το σκέφτεσαι! Οι ύαινες
έχουν σχέσηµε τους λύκους και οι λύκοι ανήκουν στα
κυνοειδή. Τις προάλλες, το σκυλί των Τσάο µε κοίταζε επίµονα.
Προφανώς είναι κι αυτό στο κόλπο. Συνένοχός τους

είναι. Ο γέρος κατέβασε το κεφάλι για ναµην δω το βλέµµα
του, αλλά εγώ δεν ξεγελάστηκα!
Ο πιο ελεεινός είναι οµεγάλος µου αδελφός. Άνθρωπος
είναι κι αυτός. Γιατί δεν φοβάται; Γιατί συµφώνησε µε τους
άλλους να µε φάνε; Το συνήθισε και δεν το παίρνει πια για
έγκληµα; Ή µήπως ξέρει πως είναι κακό, αλλά κάνει την
καρδιά του πέτρα;
Από τον αδελφό µου θ’ αρχίσω να παλεύω µε τους
ανθρωποφάγους. Με τον αδελφό µου θα προσπαθήσω ν’
αλλάξω µυαλά στους ανθρωποφάγους.
VIII
Στην πραγµατικότητα, τα επιχειρήµατά τους είναι πολύ
παλιά…
Ξαφνικά κάποιος µπήκε µέσα. ∆εν ήταν πάνω από είκοσι
χρονών, αλλά δενµπόρεσα να ξεχωρίσω τα χαρακτηριστικά
του. Χαµογελούσε συνέχεια. Ωστόσο, όταν µε κοίταξε, δεν
µου φάνηκε αληθινό το χαµόγελό του. Τον ρώτησα:
— Είναι σωστό να τρώνε ανθρώπους;
—Αν δεν πέσει λοιµός πώς γίνεται να φάνε ανθρώπους;
απάντησε και χαµογελούσε ακόµη.
Κατάλαβα αµέσως πως ήταν ένας απ’ αυτούς, αλλά έκανα κουράγιο και ξαναρώτησα:
—Είναι σωστό;
—Γιατί ρωτάς τέτοιο πράγµα; ∆ενµπορεί… θ’ αστειεύεσαι… ωραία µέρα είναι σήµερα.
—Μια χαρά είναι· και το φεγγάρι λάµπει καταπληκτικά.
Αλλά εγώ άλλο σε ρωτάω. Είναι σωστό;
Θορυβήθηκε και µουρµούρισε:
—Όχι…
—Όχι; Τότε γιατί το κάνουν ακόµη;
—Τι εννοείς;
—Τι εννοώ; Αυτή την στιγµή τρώνε ανθρώπους στο Λυκόχωρο, και
τα βιβλία είναι γεµάτα µ’ αυτό το πράγµα. Το

γράφουνε µε κατακόκκινο µελάνι.
Η έκφρασή του άλλαξε, χλόµιασε, έφριξε.
—Μπορεί… είπε και µε κοίταζε. Πάντα έτσι ήταν…
Και είναι σωστό επειδή πάντα έτσι ήταν;
—∆εν θέλω τέτοιες κουβέντες. Τέλος πάντων, µην το πεις
πουθενά. Όποιος µιλάει για τέτοια πράγµατα βγαίνει χαµένος!

Πετάχτηκα πάνω κι άνοιξα τα µάτια µου καλά καλά, µα
εκείνος χάθηκε από µπρος µου, κι έµεινα εκεί µούσκεµα
στον ιδρώτα. Ήταν πολύ πιο νέος από τον µεγάλο µου
αδελφό, µα είχε µπει κιόλας στο κόλπο. Θα τον δασκάλεψαν οι γονείς του.
Και φοβάµαι πως θα δασκάλεψε κι

αυτός τον γιο του. Γι’ αυτόµε κοίταζαν έτσι άγρια ως και
τα παιδιά.

Συνεχίζεται

by SearchingtheMeaningOfLife


One response to “Ιστοριούλα – Το Ημερολόγιο ενός τρελού ~ Λου Χσουν (απόσπασμα) δ’μέρος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Art therapy-When the impossible happens

4 out of 5 dentists recommend this WordPress.com site

Atti effimeri di comunicazione

Carrelli poetici, prose brevi, oggetti sommersi e blog fiction di Barbie.

Un Dente di Leone

La quinta età: un soffio di vento sul dente di leone

Marmellata di pensieri

Cosa dice la mia testa

Nata sotto il segno dei Pesci

Il tipico cliché astrologico.

Non di questo mondo

Nel mio taschino c'è tutto quello che va conservato per non andar perduto.

•Sunday Morning

Lifestyle•Interior Design• Travel

Emanuele Cazzaniga

Qualche foto, niente di più...

limucci

Contrappunti di parole

Αρέσει σε %d bloggers: