Αξιοσημείωτα – Η μάνα και το νόημα της ζωής ~ Irvin Yalom

Αξιοσημείωτα – Η μάνα και το νόημα της ζωής ~ Irvin Yalom

-…τα κακοποιημένα παιδιά πολλές φορές δυσκολεύονται να απεγκλωβιστούν από τις δυσλειτουργικές  τους οικογένειες, ενώ τα παιδιά καλών και στοργικών  γονιών μεγαλώνοντας φεύγουν με πολύ μικρότερη σύγκρουση.

-Ο Νίτσε έλεγε, έχουμε ανάγκη την τέχνη, για να μην μας σκοτώσει η αλήθεια.

-…έχω αφιερώσει τη ζωή μου σ΄έναν  εντελώς διαφορετικό στόχο- στο να  κερδίσω την αποδοχή της πεθαμένης μου μάνας.

-Το ξέρω ότι έλεγες  καλά πράγματα  για μένα στους άλλους. Πρηφανευόσουνα για μένα. Εμένα όμως ποτέ δεν μου το είπες. Καταπρόσωπο.

-Όλα τα ήξερες. Όλα τα διάβαζες. Ίσως και να σε φοβόντουσαν λίγο οι άνθρωποι.

-Έτσι θέλω  να είναι  τα παιδιά μου – όλα μου τα παιδιά. Αδέσμευτα…εννοώ ελεύθερα, απελευθερωμένα…ο κάθε  άνθρωπος στον κόσμο είναι κατά βάση μόνος. Είναι σκληρό αλλά  έτσι έχουν τα πράγματα…

-Επιτρέποντας στον ασθενή να τον διδάξει, ο Ουάτχορν σχετιζόταν με το πρόσωπο κι όχι με την  παθολογία του συγκεκριμένου αρρώστου.

-…ο θάνατος είναι  παρεξηγημένος...είναι – ένα γεγονός ένα κομμάτι της ζωής, αυτό  που σηματοδοτεί το τέρμα των δυνατοτήτων. «Είναι  ένα ουδέτερο γεγονός» είπε η Πώλα, «που έχουμε μάθει να το χρωματίζουμε με φόβο«.

-«Γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η στιγμή που δεν έχουν τίποτε άλλο να σου προσφέρουν είναι η στιγμή που τους έχεις τη μεγαλύτερη ανάγκη.

Περισσότερο απ΄τον θάνατο αυτό που φοβόμαστε είναι η απόλυτη απομάκρυνση που τον συνοδεύει.

Το γεγονός ότι οι ζωντανοί αποφεύγουν τους μελλοθάνατους προοικονομεί την τελική απόλυτη εγκατάλειψη.

-Όποιος διαθέτει ένα «γιατί» μπορεί να συμβιβαστεί με κάθε «πως»…Νίτσε

-…το ν’ αγκαλιάζεις με ειλικρίνεια τον θάνατο σου επιτρέπει να βιώσεις τη ζωή με τρόπο  πιο πλούσιο και πιο ικανοποιητικό.

-…την παρατηρούσα όσο πιο διακριτικά γινόταν για ν’ ανακαλύψω ελαττώματα και ρωγμές σ΄αυτή τη μάσκα της αγνότητας. Μη βρίσκοντας κανένα κατέληξα ότι δεν επρόκειτο για ικασία και  βάζοντας τέλος στην αναζήτησή μου επέτρεψα στον εαυτό μου ν΄απολαύσει τη ζεστασιά της καλοσύνης της.

-…στο ανθρώπινο έμβρυο  ούτε οι πνεύμονες ανασαίνουν ούτε τα μάτια βλέπουν. Το έμβρυο  λοιπόν προετοιμάζεται  για μια ύπαρξη που δεν μπορεί  ακόμα  να τη φανταστεί. «Μήπως κι εμείς«, πρότεινε η Πώλα στο γιο της, «προετοιμαζόμαστε για μια ύπαρξη πέρα απ΄όσα  γνωρίζουμε πέρα κι απ΄όσα μπορούμε να ονειρευτούμε;

-…τα θρησκευτικά συστήματα  αναπτύσσονται για να  προσφέρουν ανακούφιση και για  ν΄απαλύνουν  τα άγχη  της ανθρώπινης μοίρας μας...Στα χαρακώματα δεν υπάρχουν άθεοι…

Ζήλευα τον γιο της. Συνειδητοποιούσε άραγε πόσο τυχερός ήταν; Πως θα’ θελα να ‘μουνα  γιος μιας τέτοιας μάνας.

-Δεν το θέλετε το σώμα σας; Ε, τότε δώστε το σ΄εμένα! Αφήστε  να το  πάρω εγώ. Εγώ  το έχω ανάγκη και  θα το πάρω.- γιατί  εγώ θέλω να ζήσω!

-…η θανατική τους καταδίκη τις είχε κάνει σοφότερες.

-…οι εριστικοί ασθενείς που είναι παρανοϊκοί και διεκδικητικοί και βρίσκονται διαρκώς σε επαγρύπνηση τείνουν να ζουν περισσότερο.

-…ένας συμβιβασμός δεν έρχεται ποτέ μόνος του:πολλαπλασιάζεται, και πριν  το καταλάβεις, έχεις χάσει αυτό στο οποίο πίστευες με τη μεγαλύτερη θέρμη.

-…το να «χειρίζεσαι» τον άλλον σημαίνει ότι σχετίζεσαι μαζί του σαν  να είναι  αντικείμενο, δηλαδή ακριβώς το αντίθετο του να είσαι μαζί μ΄αυτόν τον άνθρωπο.

-Πάντα «χειριζόμασταν» ο ένας τον άλλον, μιλούσαμε χωρίς να ακούει ο ένας τον άλλον, κι ο καθένας μας φοβόταν, έλεγχε κι εξαπατούσε τον άλλον.

-…ο δικός μου φρενήρης ρυθμός ζωής δεν είναι  παρά μια αδέξια  απόπειρα να καθησυχάσω το άγχος του θανάτου.

-…να θεραπεύει τους ασθενείς και να τους ξαναστέλνει πίσω στο ίδιο νοσηρό περιβάλλον που είχε προκαλέσει την αναγκαιότητα της νοσηλείας τους. Σαν να σου έρχονται τραυματισμένοι στρατιώτες, να τους ράβεις πρόχειρα και να τους ξαναστέλνεις στη μάχη.

-Το ξέρω ότι  ο λόγος που νοσηλεύεστε μπορεί να μην  αφορά κάποια προβληματική σας σχέση, αλλά  με τα χρόνια έχω διαπιστώσει ότι όλοι όσοι έχουν φτάσει σε σημαντική ψυχική δυσφορία, ωφελούνται βελτιώνοντας τον τρόπο με τον οποίο σχετίζονται με τους άλλους.

Δεν είχε νόημα ν’ αντικρούσω τη δήλωση της Ρόζας ότι ήταν χοντρή. Οι  διαστρεβλώσεις της σωματικής εικόνας που κάνουν οι ανορεξικοί ασθενείς είναι πολύ βαθιά ριζωμένες…

-…ασθενείς με διαταραχή διατροφής (που είναι τόσο αμυντικοί, τόσο εύθραυστοι, με τόση άρνηση)

-Δύο- τρία κιλά όλα κι όλα σας χωρίζουν απ΄το  θάνατο, κι όταν θα ‘σαστε πια πεθαμένες, ολόκληρη η ζωή σας θα συνοψίζεται σε δυο λέξεις που θα γραφτούν στον τάφο σας «Πέθανε αδύνατη»

-…λένε οι άλλοι  για τον  εαυτό σου πράγματα που τα ξέρεις ήδη. Για να μπορέσουμε να σε βοηθήσουμε εδώ, πρέπει να σου δώσουμε κάτι άλλο.

-…να σε βοηθήσουμε να μάθεις να εκφράζεις τα παράπονά σου. Ίσως  να έχεις ανάγκη να ζήσεις πως είναι ν΄ακούει κάποιος εσένα.

-Πολλά πράγματα που ήθελα, δεν τα ΄κανα ποτέ. Ποτέ δεν έκανα  αυτά που ονειρεύτηκα. Είναι φορές που νιώθω μεγάλη πίκρα.

-…δεν μπορείς να εκφράσεις τα παράπονά σου, ότι ίσως να νιώθεις πως  δεν έχεις το δικαίωμα να τα εκφράσεις.

-…μέσα σου έχεις  πολύ πόνο κι αν  μπορέσεις να μάθεις να  τον εκφράζεις και να τον αντιμετωπίζεις άμεσα  όπως έκανες σήμερα, τότε δεν θα έχεις ανάγκη  να  τον εκφράζεις με έμμεσους τρόπους- για παράδειγμα με προβλήματα που έχουν να κάνουν με το σπίτι σου…

-…αν ζητούσες  ξεκάθαρα βοήθεια, αυτό θα αποδυνάμωνε τα συμπτώματά της που δεν είναι παρά  συμβολικές, έμμεσες κραυγές για βοήθεια.

-Δεν έχει κανείς παρά να βρει το σωστό κλειδί και τότε μπορεί ν΄ανοίξει την πόρτα που οδηγεί στον πόνο του καθενός. Για τη Μαγνόλια το κλειδί αυτό ήταν η επίκληση σε μια απ΄τις βαθύτερες αξίες της, στην επιθυμία της να υπηρετήσει τους άλλους ανθρώπους.

-…μέσα σε κάθε κλινικό περιστατικό κρύβεται η χρυσαλλίδα ενός πλούσιου ανθρώπινου δράματος.

-…θεμελιώδη κανόνα της ψυχοθεραπείας: μη στερείς από έναν ασθενή τις άμυνές του, αν δεν έχεις τίποτα καλύτερο να του προσφέρεις στη θέση τους.

-Ίσως η διακαής επιθυμία, η λαχτάρα να ΄χα μια μάνα να με προστατέψει απ΄τα ωμά δεδομένα της ζωής και του θανάτου.

-…την ετοιμοθάνατη μητέρα μου που, ακόμα και τη στιγμή που έπαιρνε με κόπο τις τελευταίες της ανάσες, εγώ κάτι ήθελα από κείνην -δεν ξέρω τι.

-…και οι  μανούλες έχουν ανάγκη τις μανούλες τους.

-...οι άνθρωποι  τους οποίους μετατρέπουμε σε μύθο κατατρώγονται από αυτόν τον μύθο. Νιώθουν απόγνωση…Κι αυτοί  εξοργίζονται με τη ζωή κι ίσως έχουν  ανάγκη τελικά ν’ αυτοακρωτηριαστούν για να  ξεμπερδέψουν μια για πάντα με την προσφορά.

Οι μύθοι της παιδικής ηλικίας χάθηκαν: ότι ο κόσμος είναι δίκαιος και προβλέψιμος, ότι  υπάρχει μια φιλάνθρωπη  θεότητα, ότι υπάρχει μια φυσική τάξη στα πράγματα, ότι οι γονείς σε προστατεύουν, ότι το σπίτι σου παρέχει ασφάλεια…Άρχισε τα τις γνέφει η Ιατρική της πρόσφερε τη μόνη ελπίδα ότι μπορεί να κυριαρχήσει στον θάνατο.

Βρήκα έναν τρόπο για ν’ αποφύγω να ξαναπληγωθώ: αν δεν άφηνα κανέναν να είναι σημαντικός για μένα, δεν θα ξαναζούσα ποτέ μια τέτοια απώλεια.

-«Δηλαδή μόνο όσοι έχουν πενθήσει μπορούν να θεραπεύσουν όσους πενθούν;»»Κάποιος που να ΄χει περάσει τα ίδια»»Αυτό το ακούω από τη μέρα που ξεκίνησα αυτή την δουλειά» ξέσπασα…Η εκπαίδευση αυτό σου εξασφαλίζει στη δική μας δουλειά: να αποκτήσεις ευαισθησία, ενσυναίσθηση- να είσαι  σε θέση να μπεις στον κόσμο του άλλου, να βιώσεις αυτό που βιώνει ο ασθενής».

-…η λειτουργία του πένθους συνίσταται στη σταδιακή αποκόλληση του ατόμου από τον άνθρωπο που πέθανε και στη μετατόπιση της ενέργειάς του προς άλλους ανθρώπους.

-...χήρες που ο γάμος τους είχε υπάρξει πολύ καλός περνούσαν τη διαδικασία του πένθους και της αποκόλλησης πιο εύκολα από άλλους που οι γάμοι τους ήταν γεμάτοι βαθιές συγκρούσειςπενθούσαν συγχρόνος και για τον εαυτό τους, για τα πολλά χρόνια που είχαν χαραμίσει.

-Και πάντα αποφεύγεις το βλέμμα μου. Αυτό εννοείς «έξω από το χρόνο;» Συμφώνησε. «Αν σε κοίταζα θα γινόσουν πολύ πραγματικός». «Κι οι πραγματικοί άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να πεθαίνουν«.

-…δεν ήθελα καθόλου να μου γίνουν σημαντικοί. Δεν ήθελα ν’ ακούω τα ασήμαντα προβλήματά τους.

-Ήταν μια κακή συγκυρία, δεν σημαίνει τίποτα για  το μέλλον. Τα ζάρια δεν έχουν μνήμη.

Οι φίλοι υποκρίνονται ότι σ΄ακολουθούν  μέχρι τον τάφο, προτού μπεις  όμως μέσα, το μυαλό  τους κάνει στροφή και  τρέχουν να βρεθούν ξανά στη ζωή

-…να υιοθετήσει κάποια  μορφή άρνησης ή να ζήσει με μια αβάσταχτη  αγωνιώδη επίγνωση.

-Τόμας Χάρντι :  «Αν  υπάρχει οδός προς το Καλύτερο, αυτή απαιτεί μια πλήρη θέαση του Χειρότερου»

-…όλοι οι σύζυγοι που χήρεψαν υποφέρουν γιατί αισθάνονται ότι η ζωή τους περνάει πια απαρατήρητη.

-…αφού έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με τα υπαρξιακά δεδομένα, γίνονται πιο ώριμοι, πιο συνειδητοί, πιο σοφοί.

-πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν  θεωρούν  τον θάνατο έναν μαγικό τόπο ηρεμίας. Αλλά ο θάνατος δεν είναι  μια κατάσταση ηρεμίας, ούτε μια κατάσταση  στην οποία ο άνθρωπος συνεχίζει να ζει, χωρίς να υποφέρει.

Ο θάνατος είναι ο αφανισμός της συνειδητότητας.

-…μερικοί άνθρωποι αρνούνται το δάνειο της ζωής για να αποφύγουν το χρέος του θανάτου -Όττο Ρανκ

-…η μόνη πραγματική αλήθεια είναι η αλήθεια που ανακαλύπτουμε μόνοι μας.

-«Δεν υπάρχει έγκυρο υποκείμενο»…»Τα πάντα είναι ερμηνεία

-Κατακρίνω μόνο την ακράτειά του, την ανικανότητά του να κρατήσει τα αισθήματά του για τον εαυτό του..

-Ούτε από τη μάνα μου πήρα ποτέ πολλά καλά πράγματα.

-Εγώ κοίταζα τη μητέρα μου και σκεφτόμουνα πρέπει να την αγαπάω, αφού είναι μάνα μου, αν όμως ήταν μια ξένη, τίποτε δεν θα μ΄άρεσε πάνω της.

-Κανένας έμπειρος θεραπευτής δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει την ύπαρξη της ασυνείδητης ενσυναίσθησης.

Αν δεν ήσουν αλυσοδεμένη από συναισθήματα που σε συνταράζουν- μίσος, και θυμό, φόβο και ανταγωνιστικότητα, τότε δεν θα  είχες  κανένα πρόβλημα να γνωρίσεις έναν άντρα που να σου ταιριάζει.

-Τα λόγια αποσυντίθενται ακόμα πιο γρήγορα κι απ΄τον εγκέφαλο.

-Οι άνθρωποι αγαπούν τον εαυτό τους, όταν βλέπουν να καθρεφτίζεται μια εικόνα αγάπης για το πρόσωπό του στα μάτια κάποιου, ο οποίος μετράει πραγματικά γι΄αυτούς.

-Ίσως οι ηλεκτρονικές φιλίες – επειδή ακριβώς δεν εξαρτιόνταν από επιδερμικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά -να   ήταν πιο αυθεντικές και πιο σύνθετες.

-Ήταν μια γυναίκα που της άξιζε να τη σέβονται, να την τιμούν, να τη θεωρούν πολύτιμη, η ιδέα ότι κάποιος εξευτέλιζε μια τέτοια γυναίκα του φαινόταν απάνθρωπη.

-Και βέβαια έπρεπε να σώζει κανείς τις γυναίκες. Ήταν μια αυταπόδεικτη αλήθεια, μια στρατηγική για την επιβίωση του είδους γραμμένη στα γονίδιά μας.

– …το ν΄αποκτήσει ενσυναίσθηση ήταν ένα πρώτο βήμα για να βελτιώσει τις σχέσεις του με τις γυναίκες.

-Δεν πενθώ δηλαδή το γεγονός ότι την έχασα. Αυτό που πονάει στην πραγματικότητα είναι ότι δεν καταλαβαίνω.

-…αυτοί που φοβούνται περισσότερο τον θάνατο είναι εκείνοι που τον πλησιάζουν με πολύ μεγάλο κομμάτι αβίωτης  ζωής μέσα τους.

-Έτσι βλέπω τη ζωή μου σαν μια αστραφτερή αναλαμπή ανάμεσα σε δύο τεράστιες και πανομοιότυπες λίμνες από σκοτάδι.

by SearchingTheMeaningOfLife

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

When The Whippoorwills Sing

Queer Supernatural Romance and Horror Erotica

Vegan Books For Children

books from Little Chicken, Honestly Books and Violet's Vegan Comics

Glasselia

In here and out there at the same time

Nasuko Japan

Nurse tweets

Lonely Blue Boy

The Boy Who Cries Wolf

VisualProse

The Mad Musings of Jane Bled

Orbis Marketing

Orbis Marketing, The Smart Choice

Hannah Williams

Think Ideas. Think Inspiration. Think Ambition.

BowiesAliens

An unapologetic expressionist...

In10se

My View Through a Cracked Lens.

A.R. MINHAS

Writing to Transcend

Therapy Bits

Living life with dissociative identity disorder and complex ptsd

Cory Melancon

Reviews ~ Stories ~ Videos ~ Mixcloud

Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

κατά του Ανορθολογισμού, απ' όπου κι αν προέρχεται

The Divergent Poet

A placid conservative, who believes that change is inevitable.

words and music and stories

Let's recollect our emotions in tranquillity

Inks and Scars

Drinking verses at sunset

Simply.Living

Inside The Poetic Mind

Αρέσει σε %d bloggers: