Συνέντευξη – Μάρω Βαμβουνάκη

vamvounaki

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της Μάρως Βαμβουνάκη »Όλοι φοβούνται τον έρωτα», η συγγραφέας απαντά στις ερωτήσεις του δημοσιογράφου της ΕΡΤ, Ζαχαρία Σώκου.

1. Γιατί ο Έλληνας θέλει να νομίζει, πως ελέγχει ό, τι τον περιβάλλει ή δύσκολα εμπιστεύεται άλλον πλην του εαυτού του; Eίναι δικές σας επισημάνσεις στο »όλοι φοβούνται τον έρωτα». Yπάρχουν κάποιες κοινωνιολογικής, ψυχολογικής ή άλλης φύσεως ερμηνείες αυτής της επισήμανσης;

Μα γιατί έχει ελάχιστο αυτοέλεγχο. Η αδυναμία ενός σχεδόν άγνωστου εαυτού σε ωθεί να θέλεις να ελέγχεις τα γύρω γύρω, τους άλλους, να προφητεύεις τα μελλούμενα. Πρόκειται για υπαρξιακή ανασφάλεια που δεν γιατρεύεται με τέτοιους τρόπους. Έτσι γίνεσαι ενοχλητικός, όλο και πιο αγχωμένος. Ο ασφαλής αφήνεται στο κύμα κι αυτό είναι ταξιδιάρικο, σοφό. Όχι, δεν έχω κάποια επιστημονική τεκμηρίωση να σας πω τώρα…
2. Tι χαρακτηρίζει περισσότερο τον άνθρωπο… η αρετή ή οι ανθρώπινες μοχθηρίες;

Και ποιος δεν αναρωτήθηκε: Γεννιόμαστε καλοί ή κακοί; Γεννιόμαστε ή γινόμαστε; Ο Σαίξπηρ επιμένει πως ο άνθρωπος δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, είναι από όλα!
3. Γιατί όλοι θέλουμε τους γονείς παντοδύναμους;

Μα γιατί ερχόμαστε στη ζωή εντελώς ανήμπορα πλασματάκια. Όσο πιο ανήμπορος είσαι, τόσο απαιτείς να είναι πανίσχυρος εκείνος που σε φροντίζει. Έτσι ξεκινά η ειδωλοποίηση, η θεοποίηση εκείνου από τον οποίο εξαρτιόμαστε. Το βλέπουμε σε πολιτικά κινήματα, σε θρησκευτικές ομάδες, σε ψυχοθεραπείες, σε συμμορίες. Πάλι η υπαρξιακή ανασφάλεια πλάθει παντογνώστες ψευδοπροστάτες, ψευδοπροφήτες και οδηγούς που θεωρούμε ότι μας σώζουν από το χάος μας.
4. Επισημαίνετε ότι στη σχέση με τον ψυχολόγο υπάρχει κάτι το ερωτικό ή κάτι το γονεϊκό. Με αυτό ως δεδομένο, πώς προστατεύεται ο ασθενής από την ερωτική ή γονεϊκή σχέση, που δημιουργείται με τον ψυχολόγο ή και ο ψυχολόγος από τον ασθενή;

Κυρίως οι παλιές γονεϊκές στερήσεις μεταβιβάζονται. Όχι μόνο στον ψυχολόγο αλλά και στο ερωτικό ταίρι, στο σύζυγο. Συχνά πρόκειται για αμοιβαία μεταβίβαση, καταλαβαίνετε τι συναισθηματική σύγχυση και τι απαιτήσεις αλληλομεταφέρονται!
5. Eίναι δεδομένο, ότι ο πιο συνηθισμένος λόγος,που οι νέοι άνθρωποι καταφεύγουν στους ψυχολόγους (άνδρες και γυναίκες), έχει να κάνει με την ερωτική ζωή;

Τις περισσότερες φορές είναι η ταραχή των ερώτων που στέλνει έντρομους πολλούς σε ψυχολόγο όπως σε καφετζού. Για να φανερωθεί στην πορεία πως οι ρίζες των πονεμένων παθών είναι παλιές, ριζώνουν στο πατρικό σπίτι, στην κούνια, ίσως και στην κοιλιά της μαμάς.
6. Είναι σύνηθες, καλλονές να αισθάνονται πανάσχημες και κακάσχημες καλλονές; Tόσο μεγάλη σύγχυση, υπάρχει με την αυτο – εικόνα μας και που οφείλεται αυτό;

Συχνότατα είναι απίστευτα διαφορετική η αυτοεικόνα μας από την εικόνα στον καθρέφτη, στα μάτια των άλλων. Χειρότερη ή καλύτερη, πάντως σπανίως είμαστε αντικειμενικοί και δίκαιοι με το εγώ μας, το μέσα και έξω εγώ μας.
7. Eίναι τραυματική και απεχθής η πράξη εξαναγκασμού ενός νέου σε σεξουαλική συνεύρεση με γυναίκα προκειμένου να μη γίνει ομοφυλόφιλος;

Πρόκειται για εγκληματική κακοποίηση! Η ερωτική πράξη δίχως ανάλογα συναισθήματα, δίχως ανάλογο πόθο, είναι πράξη βίαιη και απεχθής για ένα τρυφερό μπερδεμένο έφηβο. Για κάθε ηλικία μάλλον.
8. Λέτε »οι γιοι ομοφυλόφιλων πατεράδων δεν θα γίνουν απαραίτητα γκέι, έχουν τις ίδιες πιθανότητες με κάθε αγόρι. Ας μην ανησυχούν για το ζήτημα αυτό οι γονείς.
Αντιθέτως, να ανησυχούν για τις συμπεριφορές τους εκείνες, που καταδικάζουν τα παιδιά τους σε αλλοιώσεις της προσωπικότητας, σε δυστυχία και σε μάταιη ντροπή…».
Υπάρχουν συγκεκριμένες πιθανότητες, ποιές είναι αυτές – τι οδηγεί ένα αγόρι στην ομοφυλοφιλία και τι ένα κορίτσι;

Ασφαλώς και η ομοφυλοφιλία δεν είναι κληρονομική! Πιθανότερο είναι να οδηγήσει στην ομοφυλοφιλία τον γιο ένας σκληρός, απορριπτικός, “υπεραρρενωπός” πατέρας παρά ένας πατέρας ομοφυλόφιλος. Το πώς οργανώνεται γενικά μια ομοφυλοφιλία είναι έρευνα διαρκής και περίπλοκη, δεν εξηγείται βιαστικά. Θέλει σοβαρότητα, προσοχή και πάλι ένα κομμάτι θα παραμένει αινιγμα.
9. Η υπερβολικά τρυφερή και ταυτοχρόνως η υπερβολικά αυταρχική μητέρα, λέτε ότι είναι “ ο πιο ύπουλος τρόπος” κι ακόμα ότι “η τρυφερότητα εξαγοράζει ψυχές”. Τι εξαγορά είναι αυτή που σχετίζεται με το αγόρι και τη μητέρα;

Εννοώ βέβαια τη χειριστική μαμά που πότε φοβίζει και πότε κολακεύει το μικρό της για να το συντηρεί μικρό, εξαρτημένο, άβουλο και να μείνει παντοτινά δικό της, και στα εξήντα του. Μιλάμε εδώ για μια “δόλια” τρυφερότητα και όχι για το ζωογόνο χάδι της αγάπης.
10. Ενοχή – η μεγαλύτερη αμαρτία!- και γι΄αυτόν που την προκαλεί και για όποιον τη δέχεται… σχολιάστε το.
Η συστηματική ενοχή είναι τελικά μια εγωκεντρική προσκόλληση, μια νευρωσική εμμονή. Εμποδίζει την ειλικρινή μεταμέλεια, τη διόρθωση. Όντας ενοχικός γδέρνεις μάταια την ψυχή σου, με κάποια φιληδονία θα έλεγα. Ο ισορροπημένος άνθρωπος διακρίνει το λάθος του και είτε το διορθώνει, είτε δεν το ξανακάνει πια και αυτό τον γαληνεύει. Δεν μένει ακίνητος να ατενίζει το παρελθόν σαν την γυναίκα του Λωτ.

11. Χωρίς αμφισβήτηση του γονιού δεν προκύπτει ενηλικίωση; Είναι απαραίτητη δηλαδή μιας μορφής συμβολική πατροκτονία;

Κατά τον Ντοστογιέφσκι τουλάχιστον, ένα είδος πατροκτονίας είναι αναγκαίο για να ανδρωθεί ο γιός. Και στο Ευαγγέλιο ο πιο αγαπητός γιος είναι ο Άσωτος. Αλλά για να το πούμε ηπιότερα, η επανάσταση της εφηβείας, κόρης και αγοριού, αποφυλακίζει από τη θεοποίηση ή τη δαιμονοποίηση του γονέα. Περισσότερο κατανοείς κι αγαπάς τον γονιό σου άμα λυτρωθείς από τα δεσμά του.

12. Eξηγείστε γιατί ενώ κάποτε ισχυριζόσασταν με φλόγα πως ο καθένας πρέπει να έχει, απολύτως ελεύθερα, τη ζωή που προτιμά, σήμερα, τείνετε να συλλογιζόσαστε πως μερικά κοινώς αποδεκτά “φυσιολογικά” σχήματα ζωής, ασκούν την ψυχή και το πνεύμα, ακόμα κι αν δεν τα γουστάρουν. Πρέπει να περνάς από κάποιες θητείες κι όπου βγει. α)ποιά θεωρείτε “φυσιολογικά” και ποιά “μη φυσιολογικά” σχήματα ζωής; β) δώστε παράδειγμα θητείας και γ) γιατί η τωρινή σκέψη σας είναι αναντίστοιχη με την παλιότερη;
Μα επειδή είμαι ασυνεπής ή γιατί μεγαλώνω και αναθεωρώ. Πότε το ένα, πότε το άλλο. Μπορεί βέβαια το ένα να μην ακυρώνει το άλλο, ελευθερία δεν σημαίνει οκνηρία και αδράνεια, διαρκής ανεύθυνη ευδαιμονία. Ωραία και ζωντανή η ερώτησή σας!
Σχήματα ζωής για παράδειγμα θα έλεγα τις σπουδές, μια εργασία, το γάμο, τέτοια…Και να φύγεις μετά, κέρδισες άσκηση και θητεία, έγινες καινούργιος, πιο βασανισμένος, πιο παιδεμένος, πιο λυτρωμένος. Ο χαρακτηρισμός “φυσιολογικός” μάλλον είναι επιπόλαιος, το παραδέχομαι. Τείνουμε να θεωρούμε φυσιολογικό το κοινωνικό κλισέ, το σύνηθες.
13. Tα παιδιά -λέτε- δεν μιμούνται αυτό που θέλουμε να δείχνουμε ότι είμαστε αλλά αυτό που πραγματικά είμαστε, τον απόκρυφο ψυχισμό μας δηλαδή. Με δεδομένο, ότι αυτό ισχύει, ποιός είναι εν τέλει ο σωστός τρόπος διαπαιδαγώγισης;

Με τα παιδιά, όπως με κάθε σχέση, πρέπει να είμαστε απλοί και αληθινοί, τι άλλο; Ειδικά με τα παιδιά που, επειδή είναι αγνά, διακρίνουν το υποκριτικό και το γνήσιο αμέσως. Μη θεωρείτε όμως ότι είναι εύκολο να είναι κανείς αληθινός αν δεν είναι…

14. Σχολιάστε την αναφορά σας “κάθε μεγάλος έρωτας είναι ρίσκο χαμού” και την αναφορά της Ζυράννας Ζατέλη “ο έρωτας είναι το γιορτινό ρούχο του θανάτου”. Oι “φοβικοί του έρωτα”, αυτοί που επιλέγουν να “εισέλθουν” σε έναν έρωτα καταδικασμένο να μην ευδοκιμήσει, τι ποσοστό είναι όσων ερωτεύονται;

Δεν γίνεται να ξέρω ποσοστό, κανείς δεν ξέρει και οι στατιστικές είναι συχνά νεκρές. Είναι όμως πολλοί εκείνοι που ξεγλιστρούν από το να διακινδυνεύσουν έναν έρωτα με πρόσωπο που όντως τους συγκλονίζει. Είναι τρομαχτικός ο κίνδυνος να δεθείς με κάποιον για τον οποίο λες κ=αι το εννοείς: Είναι η ζωή μου!… Αν χαθεί, τι θα απογίνεις;:; Μένει ο θάνατος, ένα είδος θανάτου.

 Πηγή: http://www.ert.gr/deytero

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Συνέντευξη 
στον Νέστορα Πουλάκο

Στη σειρά Γενικών Γνώσεων κυκλοφόρησε το καλοκαίρι από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, το νέο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη “Κυριακή Απόγευμα στη Βιέννη”. Σύμφωνα με την ίδια, “η ψυχή είναι πανίσχυρη. Μην κολλάς στην ψυχανάλυση, προορίζεται για τις πληγές, μετά χρειάζεσαι την πνευματική περιπέτεια, μόνη σου. Όπως πας σε ορθοπεδικό αν σπάσεις ένα πόδι. Θα σου γιατρέψει το κάταγμα, δε θα σου μάθει να βαδίζεις, ούτε το δρόμο, ούτε βέβαια τον προορισμό. Η ευθύνη σου είναι αμεταβίβαστη. Ετοιμάσου να με εγκαταλείψεις πριν παραλύσεις στο ντιβάνι μου!”

H Mάρω Βαμβουνάκη μίλησε στο Περιοδικό Vakxikon.gr γι’ αυτή τη νέα της εκδοτική περιπέτεια, όπως αποτυπώνεται μέσα από τις ποικιλόμορφες ιστορίες της συλλογής αυτής.

Σε ποιο είδος λογοτεχνίας θα κατηγοριοποιήσετε το νέο βιβλίο σας “Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη”;

Η πρώτη μου σκέψη όταν ξεκίνησα αυτού του είδους τα βιβλία, ήταν να φτιάξω ένα βιβλίο ψυχολογικό από όσα κατάλαβα  μελετώντας και δουλεύοντας με τις ψυχοθεραπείες. Αυτόματα όμως, τα περιστατικά άρχισαν να ζωγραφίζονται στο  νου μου με τον τρόπο της νουβέλας. Η ζωή είναι νουβέλα, κάθε μέρα μας είναι μια νουβέλα! Αδύνατον να αποφύγεις το λογοτεχνικό τρόπο γιατί δεν είναι φτιαχτή επινόηση, η ίδια η ζωή στη φύση της είναι ποιητική. Πόσο περισσότερο η ψυχή που είναι το θέμα μου.

Οι ιστορίες που περιγράφετε στο βιβλίο σας είναι πραγματικές, ή μπλέκετε και φανταστικά, μυθιστορηματικά στοιχεία;
 
Μα μήπως οι φαντασίες μας δεν μας αντιπροσωπεύουν; Καμιά φορά είναι πραγματικότερες από την πραγματικότητα μια και εκεί πάει και κρύβεται δειλά όσο κι ελεύθερα ο γνήσιος εαυτός μας, ο ισχυρότερος πόθος μας, ο φοβισμένος φόβος μας. Με το άλλοθι της φαντασίας μισοβιώνεις όσα νομίζεις πως δεν σου επιτρέπονται. Δίχως αυτό το καταφύγιο θα αρρωσταίναμε βαριά… 

Σκοπός των ιστοριών σας είναι η ψυχική ανάταση ή ο προβληματισμός του αναγνώστη σας;
 
Όχι, δεν έχω σκοπό. Γράφω όπως ζω. Με όσα άσκοπα παρατηρώ και χαζεύω και που εντέλει, θέλω δε θέλω, βγάζουν κάποια συμπεράσματα. Έτσι μάλλον λειτουργεί ο άνθρωπος, με βιώματα και συλλογισμούς, λαθεμένους έστω. Είμαι πολύ αισιόδοξη απ’ τη φύση μου και αυτό μεταγγίζεται στον αναγνώστη. Μακάρι, γιατί η αισιοδοξία και υγιεινή είναι και φέρνει γούρι.

Στα γραπτά σας “συμπεριφέρεστε” με κανόνες της ψυχολογίας ή της λογοτεχνίας; Τα διαχωρίζετε αυτά τα δύο τρόπον τινά;
 
Δεν συνειδητοποιώ κανόνες. Αυθόρμητα πέφτω στο ποτάμι εκείνου που διψώ και αφήνομαι στο ρεύμα. Οτιδήποτε βοηθάει στο να το διηγηθώ καλύτερα, το αρπάζω. Μακάρι να γινόταν να έχουν κάποιες σελίδες μου σάουντρακ! σκέφτομαι πότε πότε.

Εντέλει, μπορεί να υπερισχύσει το εμείς από το εγώ; Είναι εφικτό αυτό;
 
Δραματικά, θλιβερά, δύσκολα…Υπάρχουν βέβαια και πρόσωπα, φανεροί ή άφαντοι ήρωες και  άγιοι, που αυτό το κατορθώνουν. Ίσως κι αυτοί κρατούν τη ζωή όρθια, σαν μαγιά. Είναι να τους ζηλεύεις, γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία. Όπως και δεν υπάρχει πιο καταπιεστικό βάσανο, αδιάκοπος κόπος, από το να σε τραβάει ο εαυτούλη σου από τη μύτη και όλο να αγχώνεσαι: Πώς σας φαίνομαι; Πώς δείχνω; Αρέσω;

Οι γονείς, η οικογένεια και η διαπαιδαγώγηση των παιδιών είναι οι καταλύτες για το σύνολο της μετέπειτα συμπεριφοράς των ενηλίκων στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή τους; Δηλαδή εκεί βρίσκονται οι ρίζες του καλού και του κακού;
 
Οι γονείς μας, με όσα λένε και κάνουν και, κυρίως, μ’ αυτό που κατά βάθος όντως είναι, έχουν τρομερή επιρροή στην ψυχή και το δρόμο μας. Όμως τίποτα, ούτε η κοινωνία, ούτε τα γονίδια, ούτε καν οι γονείς, δε μπορεί να καταλύσει την φυσική, πανίσχυρη ελευθερία μας, τη βούλησή μας: να γίνουμε ή να μη γίνουμε εκείνο που θέλουμε, να σκλαβωθούμε στις γονεϊκές προσδοκίες ή να πετάξουμε μακριά, στη δική μας ωραία περιπέτεια; 

Υφίσταται ακόμη ως πυλώνας της κοινωνίας μας, ο θεσμός της οικογένειας;
 
Νομίζω πως, ναι. Όχι με τον παλιό τρόπο της βιτρίνας όπου κάθε πλάσμα όφειλε να βρίσκεται στη θέση του και σε κοινή θέα, αλλά πιο δύσκολα, πιο ουσιαστικά, υφίσταται.  Η οικογένεια σήμερα είναι αβοήθητη από το κοινωνικό περιβάλλον, περίπου αμύνεται. Όμως κάθε κρίση και μας απειλεί, και μας αναβαπτίζει σε πιο ελεύθερες αξίες. Δεν είναι έτσι;

Κατά τη γνώμη σας, η πραγματική αγάπη και ο αληθινός έρωτας μπορούν να επικρατήσουν στο χρόνο, σε μια σχέση έγγαμου ή άγαμου βίου, ή πρόκειται για μια ουτοπία;
 
Α, όχι! Δεν είναι ουτοπία! Συμβαίνει σπάνια και επειδή ακριβώς μπορεί να συμβεί μας ελκύει τόσο δυνατά να το επιδιώξουμε. Οι ελπίδες δεν είναι τυχαίες. Η δυνατότητα του αληθινού στέκει επίμονος φάρος στις φουρτούνες και στα ναυάγιά μας.

Εν συνεχεία, ο συμβιβασμός, η ανία και η πλήξη της καθημερινότητας -η  σπίθα του έρωτα και η δυναμική της επαφής που χάνονται με τον καιρό, είναι αναπόφευκτα φαινόμενα ή μπορούν να δουλευτούν με κάποιο τρόπο;
 
Εγώ νομίζω πως ο έρωτας τελειώνει μόνο όταν απογοητεύεται. Όχι από το χρόνο ή τη συμβίωση. Χρόνος και συνύπαρξη αποκαλύπτουν  πτυχές μας απογοητευτικές, όψεις που κρυώνουν  την καρδιά του άλλου. Ποιος φταίει; Εκείνος που έκρυβε τον χαρακτήρα του; Εμείς που τον ερωτευτήκαμε αποσπασματικά ή φαντασιωτικά από ανάγκη; Όλα μαζί! Σκέφτομαι: Θα πονέσουμε που θα πονέσουμε πάντα σε μια αγάπη, ας φροντίσουμε έστω να πονέσουμε για κάποιον που αξίζει.

Μπορεί να ιδωθεί το βιβλίο σας και ως το ντιβάνι του ψυχαναλυτή όπου κάθεται ο αναγνώστης σας;
 
Υπάρχει ένα ντιβάνι κάπου στις σελίδες μου, όπου ξαπλώνει πότε ο θεραπευόμενος, πότε ο θεραπευτής. Αγαθόν το εξομολογείσθαι και τίποτα δεν είναι πιο θεραπευτικό. Είναι όμως απαραίτητο να σε ακούει ένα σωστό αυτί, η ιδέα της αυτοανάλυσης δε λειτουργεί ούτε στη θρησκεία μας, ούτε στην ψυχανάλυση. Ο γέροντας Παΐσιος λέει κάτι σπουδαίο: Για να πιάσει τόπο μια συμβουλή πρέπει να είναι ταπεινός και αυτός που την ακούει και αυτός που τη δίνει.

Πηγή:http://www.vakxikon.gr/content/view/1354/833/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

William Michaelian

Poems, Notes, and Drawings

Primitive Poetry

Dedicated to A.

TheresaO'Malley

NM Yoga Instructor and Physical Therapist Assistant

Howl

Whispers towards the moon

My travel boots

Let's travel together....

Writing in Progress

A nurse that loves to write! Short stories, poems, and much more! Enjoy :)

OneCameraOneLens by Mark G Adams

Documentary Photography & Blogs

The Nerdy Bookarazzi

MEENU ANNADURAI

MayaLand

"From the what-if's to the if-then"

Αρέσει σε %d bloggers: