Αξιοσημείωτα – Τανγκό μες στον καθρέφτη ~ Βαμβουνάκη Μάρω

Τανγκό μες στον καθρέφτη ~ Βαμβουνάκη Μάρω

Ό,τι  δυνατό σχηματίσθηκε εντός μας, από παλιά, δεν σβήνει.

-…το παρελθόν μας σαν ρευστός πηλός αλλάζει όψεις και ακούραστα αναδημιουργείται στα τωρινά μας δάχτυλα. Πότε γελάει και πότε κλαίει, και σπάνια είμαστε ειλικρινείς μαζί του.

Τις πλάκες που πατάς μέτρα τις. Προτιμότερο αυτό παρά η άγονη πάλη μέσα σου, με τα παλιά είτε μ΄αυτά που  νομίζεις πως θα μπορούσες να έχεις…Είναι υγιέστερο, θα σε  ηρεμήσει…

Στεναχώρια είναι  η απόσταση ανάμεσα σ΄αυτό που έχεις και σ΄αυτό που επιθυμείς…

Όσο το παλεύω θεριεύει, όπως τ΄αυγά που όσο τα χτυπάς φουσκώνουν κι υψώνονται.

-Από την ψυχή μου  έρχονται ή απ΄την εγωπάθειά μου; Δεν ξέρω πόσο  καθαρό και πόσο μολυσμένο είναι  αυτό που αποκαλώ, «ζωή που θα  μου ταίριαζε».

-Και σ΄αυτούς που μας ξέρουν  όλο  ανακεφαλαιώσεις κάνουμε. Σα’ να μην μας ξέρουν.

Άμα κόψετε να λέτε ψέματα στον εαυτό σας  αυτόματα θα πάψετε να λέτε  και στους άλλους. Δοκιμάστε το!

-Κοντεύω να υποπτευτώ πως τούτες οι  «επιτυχίες» με βρήκανε ακριβώς επειδή τις περιφρόνησα.

– «Δεν μπορείς να φανταστείς νεαρέ πόσα βρίσκεις να κάνεις όταν δεν  έχεις πια έρωτα» …η μέρα μου έχει μια καινούργια απλωσιά χωρίς να συρρικνώνεται στην αγωνία του πότε θα χτυπήσει ο Εκείνος το τηλέφωνο.

– «ό,τι πάθουμε δυνατά, για να το ποθούμε, υπάρχει. Κάπου υπάρχει…»

-...η λαχτάρα να συναντηθούμε που τώρα πια δεν έχει θέση στην αναπόδραστη  κατάσταση  του να οφείλουμε να είμαστε συνεχώς μαζί  μέχρι το τέλος του βίου μας… μακριά  αλυσίδα από παραχωρήσεις και αγγαρείες που ασταμάτητα μάκραινε και έσφιγγε το λαιμό μας.

-Η δικιά του ετοιμασία, η κατανόησή του, η δικιά του, απόφαση σχεδόν, με βοηθούσε, ναι, αλλά και ταυτόχρονα με πρόσβαλλε.

Πάντα με γοήτευαν  εκείνοι  που προτίμησαν  τη γνήσια κι αξιοπρεπή μοναξιά απ΄το να σέρνονται σ΄ένα κενό σχήμα ζεύγους που επιδεικνύεται πως τα καταφέρνει.

-Παλεύοντας με την μοναξιά, ξέρε το,  παλεύεις συνεχώς με τη διάθεσή σου.

-Ίσως μάλιστα τούτο ακριβώς να σημαίνει μοναξιά: να μην έχεις σε ποιον  να ρίξεις το σφάλμα.

-Πήγα κοντά του κι απομακρυνθήκαμε. Αν άλλοι κρύβονται σιωπώντας άλλοι κρύβονται παρλάροντας.

Οι τύψεις καμιά φορά είπε, είναι  η φωνή της συνείδησης  και μπορεί  αυτό που μου συμβαίνει  να με βοηθήσει να προχωρήσω στην αυτογνωσία μου.

Λατρεύω τα βιβλία, τις βιντεοκασέτες και τα σινεμά ακριβώς γιατί με βοηθούν ν΄αποφεύγω  να ζω.

-Κάθε  άνθρωπος  που κάποτε ήρθε κοντά μας και μας τράβηξε, ζει μέσα μας για πάντα.

-«Και τί θα πει γκρίνια κατά τη γνώμη σου;» «Αχαριστία θα πει. Τεμπελιά θα πει»

Όσοι ζουν αληθινά, γερνώντας γίνονται πιο νέοι.

-Μονάχα  αγαπώντας τον παθιασμένα θα βρεις την προσωπική σου ηθική. Το δικό σου νόμο. Αγάπα και κάνε ό,τι θες...

-Ο άνθρωπος αισθάνεται καλύτερα στις φυλακές κι ας παραπονιέται , κι ας κλαίγεται. Το  να παραπονιέσαι  και να κλαίγεσαι  είναι  άλλωστε  απόλαυση απ΄τις πιο δοκιμασμένες και σίγουρες…

-Τίποτα σπουδαίο δεν αποκαλύπτεται εύκολα.

-Μας προσβάλει  το πόσο εύκολα πεθαίνουμε. Δεν υποφέρεται  τούτη η θρασύτατη ευχέρεια.

Δεν  επιτρέπεται, μου έλεγε, να της ζητάς βοήθεια επειδή έχεις καρκίνο και να απαντά πως δε μπορεί γιατί έχει πονόδοντο.

-Δεν ξέρω να ξεχώρισα τα όρια όπου η ανθρωπιά μας  κι η αυτοπροστασία μας γειτονεύουν, τη γραμμή όπου η αυτοπροστασία γλιστρά προς την εγωπάθεια, τη φυγή προς τα πίσω, τη φυγή προς τα μπρος ή την αληθινή έξοδο. Μαθαίνω μονάχα πως οι ποιητές κι οι άγιοι δεν ξέρουν από όρια.

-Πολύ δύσκολα  παραμένεις  ανώτερος κι ευγενής όταν υποφέρεις εσύ ο ίδιος

-Με το τόσο  δα ελπίζεις κι απελπίζεσαι συνχρόνως και θες να κλάψεις πριν συνειδητοποιήσεις την αιτία. Αν την συνειδητοποιήσεις.

-…οι προσφορές που σου χαρίζονται , σε τελευταία ανάλυση, είναι περισσότερες απ΄όσες αξίζεις και πως κι οι ευκαιρίες περισσότερες απ΄όσες θες να παραδεχθείς.

Στον έρωτα, στη δόξα  και στο θάνατο  πηγαίνει κανείς μόνος.

-…μονάχα η ερωτική πράξη από αγάπη είναι αληθινά ικανοποιητική.

-Να είσαι εσύ, ο εαυτός σου, τόσο πολύ ο εαυτός σου να είσαι που να  τον λησμονείς, να μη σε νοιάζει, να ρέεις παντού, να  ενώνεσαι  και να χάνεσαι.

-…προκειμένου να φύγω  από ένα αδιέξοδο επιζήτησα  ένα άλλο αδιέξοδο.

-…το πρόσωπό μου το αυθεντικό, το μόνο πράγματι θελκτικό

-«Δεν συναντιόμαστε  ποτέ εμείς.Συναντιούνται κάποιες εποχές μας!»

-Κι ο έρωτας ακόμα από τρόμο ίσως θανάτου σπέρνεται

-Πάνω σ’ ανάκατα σεντόνια του κρεβατιού του, απομυζούσε πεινασμένα   ηδονή κι ερωτόλογα, αναστεναγμούς και βογγητά, σαν το μοναδικό αντίδοτο στο δηλητήριο  του θανάτου που όλη την άλλη μέρα, ρουφούσαν  οι πόροι της.

-Όπως τα δάκρυα της Μαργαρίτας έσωσαν τον Φάουστ απ΄τις βαριές αμαρτίες του, μπορεί  και να ναι μπορετό ένας με την αγάπη του και με την προσευχή του να σώσει  κάποιον άλλον ακόμα κι από πολύ μακριά.

Η αγάπη τρέφει, είναι δημιουργική, υπερβαίνει τον τόπο και το χρόνο, νικάει και τον θάνατο. Ακόμα και σιωπηλή, ακόμα κι από μακριά, από απόσταση μεγάλη, μπορεί  να τρέφει να στηρίζει, να σμιλεύει, να σε ομορφαίνει. Όπως μια φυσική ενέργεια, θερμότητα ή φως, αόρατο κύμα, έρχεται και σε βρίσκει επιδρά πάνω σου, σ΄αλλάζει.

-Καλύτερα να μην γνωρίζεις από κοντά εκείνους που από μακριά θαυμάζεις…

-…την αίγλη τους μπορούν, να τη  διατηρήσουν μόνο οι νεκροί συγγραφείς…

Οι αληθινά γοητευτικοί άνθρωποι δεν είναι  ούτε  ωραίοι  ούτε άσχημοι. Είναι κάτι πιο πάνω και πιο πέρα απ΄αυτά τα τετριμμένα…μοναδικοί, υπακούουν μονάχα στον δικό τους κανόνα.

-…το πάχος της ήταν από περίσσια θηλυκότητας,  ακράτητης για να εγκλωβιστεί σε συνηθισμένα μεγέθη και σχήματα.

-…είχε την μεγαλύτερη δύναμη που μπορούσε κανείς να κατέχει: της απόλυτης καλοσύνης.

Σε κοίταζε για να σε κοιτάζει και σε ρωτούσε για να σ’ ακούσει όχι για ν’ ακουστεί.

-Έτσι  κι έρθεις  μια φορά  σ΄επαφή μαζί τους, δεν τους ξεχνάς γιατί αυτή τη φορά έγινες λίγο  καλύτερος. Για πάντα.

Τούτο το πλάσμα  δεν έκανε  το ένα ή το άλλο, τούτο  το πλάσμα ήταν  τόσο ουσιαστικό  κι απλό που μονάχα αφηνόταν να πάθει.

Στο διάφραγμα, λέει, πίστευαν  οι αρχαίοι  πως βρίσκεται  η ψυχή.

-Εγώ έπρεπε να φωνάξω για να επιζήσω. Να φωνάξω για να μπορέσω να πάρω αναπνοή. Δεν  μπορούσα να βγάλω φωνή.

-…η καρδιά μου απέφευγε να αισθάνεται  πολλά-πολλά και να υποφέρει,  ένας βαθύς ύπνος, σα  φυσικό  ναρκωτικό, πλημμύρισε τις φλέβες μου και τις ίνες μου και με γλίτωσε από  την οδυνηρή συνειδητοποίηση των όσων  συνέβηκαν.

-…ακόμα και τον χρόνο του θανάτου του επιλέγει ο άνθρωπος…

-…αόρατα ρεύματα κυκλοφορούν ανάμεσά μας μια ζωηρή ενέργεια, θερμός αέρας, γεμίζει τα κενά  και τις τρύπες της γνώσης μας και μετακινεί τα πράγματα στη θέση τους. Μια θέση που λογικά καθόλου δεν καταλαβαίνω όμως στην καρδιά, την αισθάνομαι και τρέμω.

-Δεν επιτρέπεται  να λύνουμε  αυτά που  μας έδεσαν με τη θαλπωρή. Ό,τι κάποτε ήρθε και μας βρήκε κι άξιζε , πρέπει με κάθε θυσία να το συντηρούμε. Η ζωή  είναι μικρή, είναι δύσκολη και στραπατσαρισμένη κι οι  αληθινοί δεσμοί είναι δωρεές ακριβές που  δεν επιτρέπεται να περιφρονούμε.

– …η δικιά σου η καρδιά είναι το μοναδικό  τετράδιο που θέλω να το  γράψω…

-Νιώθω χρεωμένος σε σένα, όχι αδικημένος από σένα

by SearchingThemeaningOflife.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Wobbly Warrior's Blog

Just another WordPress.com site

Rust.in.the.Soul

Ignorance is bliss / truth is necessary and resented / rust in the soul

Taking Sides

Thinking Through and Against Received Opinion

niki1k

Just another WordPress.com site

In Saner Thought

"It is the duty of every man, as far as his ability extends, to detect and expose delusion and error"..Thomas Paine

JoAnn Chateau

Dog-Lover, Writer & Progressive

Irina's Poetry Corner

Your reason and your passion are the rudder and the sails of your seafaring soul. ~Kahlil Gibran

Cafe Book Bean

Talk Books. Drink Coffee.

The Godly Chic Diaries

Smiling • Writing • Dreaming

SIMPLY BEING ROYALTY

the prize, your focus

MyRealPlace

Poetry|Poems|Prose|Words

Gyslaine LE GAL Romancière et Poète Français/Anglais

Un poème n'est jamais fini, seulement abandonné. A poem is never finished, only abandoned."Paul Valéry"

Crudo e Cotto

Blog di cucina vegana

Blogger's World!

Where creativity meets passion!

Imperfections

Sparks and Inspirations

The Immortal Arts

(Namaste! And welcome to the magical world of artistic musing)

3y3 Wonder

Photographs ~ Art ~ Ideas ~ Design ~ and sometimes Haiku

Αρέσει σε %d bloggers: