Ιστοριούλα – Περιουσία σου ο χρόνος~ Χόρχε Μπουκάι: «Ο δρόμος των δακρύων»

Περιουσία σου ο χρόνος

Ήταν κάποιος, μια φορά, που είχε πάρει απόφαση να χαίρεται τη ζωή του. Νόμιζε ότι, για να μπορεί να το κάνει αυτό, έπρεπε να έχει πολλά λεφτά. Σκεφτόταν ότι δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική ευχαρίστηση, όταν πρέπει να διακόπτεται η απόλαυση από τη δυσάρεστη φροντίδα του να βγάλεις λεφτά.

Σκέφτηκε, έτσι μεθοδικός που ήταν, ότι, για να μην απασχολεί το μυαλό του και να μη στενοχωριέται, έπρεπε να χωρίσει τη ζωή του σε δύο μέρη: πρώτα θα έβγαζε αρκετά λεφτά και μετά θα απολάμβανε ό,τι επιθυμούσε η ψυχή του. Υπολόγισε ότι ένα εκατομμύριο δολάρια θα του έφταναν, για να ζήσει ήσυχος την υπόλοιπη ζωή του.

Αφιέρωσε λοιπόν όλες του τις δυνάμεις στο να κερδίσει χρήματα και να μαζέψει πλούτη. Επί χρόνια, κάθε Παρασκευή, άνοιγε το βιβλίο εσόδων και άθροιζε τα αγαθά του. «Όταν μαζέψω το εκατομμύριο» έλεγε «δε θα δουλέψω άλλο. Θα είναι η στιγμή της απόλαυσης και της διασκέδασης. Δε θ’ αφήσω να μου συμβεί αυτό που έπαθαν άλλοι που, όταν έφτασαν στο πρώτο εκατομμύριο, άρχισαν να θέλουν κι άλλο».

Και πιστός στην απόφασή του έφτιαξε μια τεράστια πινακίδα και την κρέμασε στον τοίχο: μόνο ΕΝΑ εκατομμύριο.

Πέρασαν τα χρόνια. Ο τύπος μάζευε λεφτά κι έκανε προσθέσεις. Κάθε φορά ήταν όλο και πιο κοντά στο στόχο του. Χαμογελούσε αυτάρεσκα, όταν σκεφτόταν τις χαρές που τον περίμεναν.

Μια Παρασκευή κατάπληκτος βλέπει το τελικό νούμερο. Το άθροισμα ήταν 999.999,75 δολάρια. Έλειπαν μόνο 25 σεντς, για να συμπληρωθεί το εκατομμύριο! Πανικόβλητος, αρχίζει να ψάχνει κάθε σακάκι, κάθε παντελόνι, κάθε συρτάρι, μήπως βρει τα λίγα νομίσματα που λείπουν. Δεν ήθελε να περιμένει άλλη μία βδομάδα. Τελικά, στο τελευταίο συρτάρι βρίσκει τα 25 σεντς που ήθελε. Κάθεται στο γραφείο του, και γράφει με τεράστια νούμερα: 1.000.000. Ικανοποιημένος, κλείνει τα βιβλία, κοιτάζει την πινακίδα του τοίχου και μονολογεί: «Ένα μόνο. Και τώρα απολαμβάνουμε».

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή χτυπάει η πόρτα. Δεν περίμενε κανέναν. Απορημένος, πάει ν’ ανοίξει. Μια γυναίκα ντυμένη στα μαύρα μ’ ένα δρεπάνι στο χέρι του λέει: «Ήρθε η ώρα σου». Είχε έρθει ο Θάνατος να τον πάρει. «Όχι…» ψελλίζει αυτός. «Όχι ακόμα… δεν είμαι έτοιμος». «Ήρθε η ώρα σου» ξαναλέει ο Θάνατος. «Μα πώς… τα λεφτά… οι χαρές…» «Καταλαβαίνω, αλλά ήρθε η ώρα σου». «Σε παρακαλώ, δώσε μου ακόμη ένα χρόνο. Ανέβαλα τα πάντα, γιατί περίμενα αυτήν τη στιγμή, σε παρακαλώ». «Λυπάμαι» λέει ο Θάνατος. «Ας κάνουμε μια συμφωνία» προτείνει αυτός απελπισμένος, «κατάφερα και μάζεψα ένα εκατομμύριο δολάρια. Πάρε τα μισά και δώσε μου ένα χρόνο διορία. Σύμφωνοι;» «Όχι». «Σε παρακαλώ. Πάρε 750.000 και δώσε μου ένα μήνα.» «Δεν έχεις καθόλου διορία». «Ας κάνουμε κάτι άλλο. Παρ’ τα όλα και δώσε μου έστω και μία μέρα. Έχω τόσα να πω, τόσο κόσμο να δω, έχω αναβάλει τόσα πράγματα… σε παρακαλώ!» «Ήρθε η ώρα σου» επαναλαμβάνει ο Θάνατος, αδιάλλακτος.

Ο άνθρωπος σκύβει το κεφάλι. Αποδέχεται την κατάσταση και παραιτείται από κάθε άλλη προσπάθεια διαπραγμάτευσης. Με περίλυπο ύφος ζητάει μόνο μία τελευταία χάρη. Ο Θάνατος βλέπει ακόμη λίγους κόκκους άμμου στην κλεψύδρα του και του λέει: «Εντάξει». Παίρνει ο άντρας χαρτί και πένα από το γραφείο του και γράφει:

Αναγνώστη, όποιος κι αν είσαι. Εγώ δεν μπόρεσα να αγοράσω ούτε μία μέρα ζωής με όλα μου τα λεφτά. Πρόσεξε τι θα κάνεις με το χρόνο σου. Είναι η μεγαλύτερή σου περιουσία.

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι: «Ο δρόμος των δακρύων»

Πηγή:http://www.speak-greek.co.uk


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Η Φιλοσοφία επιστρέφει

Φιλοσοφία, Εσωτερική Ψυχολογία, Μεταφυσική

marisa salabelle

Non fu la morte di Romolo Santi, e nemmeno l’incidente capitato ad Alvaro. Ma quando si sparse la notizia che anche Ermanno, il più giovane dei tre fratelli Santi, era morto, allora sì che la gente, a Tetti e nelle frazioni vicine, aveva cominciato a mormorare...

El sitio de las rimas

Un lugar para la poesía...

Quarchedundepegi's Blog

Just another WordPress.com weblog

Laura Berardi

La vita è un uragano di emozioni

Pensieri Nascosti

Cose che capitano a tutti; pensieri che rimuginano tutti; verità che ammettono in pochi.

Le Mie Cose

Parole In Flusso

Il suono della parola

blog dedicato a Guido Mazzolini

A Minute with Melissa

A Small Girl with a Big God

Αρέσει σε %d bloggers: