Αξιοσημείωτα – Φάουστ ~ Goethe, Johann Wolfgang

Φάουστ

του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε

-«…Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει ν’ αναμετριέται με τους Θεούς. Αν υψώνεται ως το σημείο ν΄αγγίζει με το  κούτελό του τ΄άστρα, τα πόδια του, αβέβαια , δεν έχουν  στήριγμα πουθενά κι είν΄ εκτεθειμένοι με σύννεφα κι ανέμους»

-«…Κι αν στο  αίσθημά σου είσ΄ευτυχισμένη, ονόμασέ Τον

όπως θες, Ευτυχία! Καρδιά! Έρωτα! Θεό! Εγώ, κανένα δεν έχω όνομα γι΄αυτό. Το αίσθημα είναι  το παν , τ΄όνομα είναι  θόρυβος και καπνός που μας  κρύβει  των ουρανών την λάμψη.

-«…το πνεύμα  που πάντα  αρνείται«, έχει  σαν ρόλο να τον κεντρίζει  και τον  εμποδίζει έτσι ν΄αποκοιμηθεί μες στην  οκνηρία. Έτσι , θέλοντας πάντα το κακό, κάνει παρά την θέληση του πάντα το καλό.

-...αν ο άνθρωπος αμαρτήσει από αδυναμία, είναι το Απόλυτο  που γυρεύει χωρίς να το ξέρει  μέσα  στις παραπλανήσεις του

-Στην ζωή του βρήκες τώρα ένα νόημα: το ενδιαφέρον για τους άλλους για την κοινή ευτυχία. Ο Φάουστ υψώθηκε πάνω από τον  εαυτό του.

-Ό,τι γρήγορα γυαλίζει σύντομα θα ξεθωριάσει, μα η δάφνη η αργή στο αύριο μέσα μεγαλώνει

-Φαγωμένος απ΄την  πλήξη στον  μαλθακό  του κόσμο μας σέρνει μαζί του

-…με το  εφφέ καταχτήστε την εκτίμησή του και θα είστε γι΄αυτούς θείος ποιητής

Για ν΄αρέσετε σ΄όλους αυτούς, θέλετε πουτανιά!

Η δύναμη τ΄ανθρώπου στον ποιητή μονάχα φαίνεται.

Κάθε άνθρωπος που περπατά μπορεί και να χαθεί

-Ναι, ξέρω περισσότερα απ΄όσα όλοι μαζί  ξέρουν γιατροί, δάσκαλοι, συγγραφείς,παράδες, χαζοί. Ούτε δισταγμοί, ούτε αμφιβολίες με βασανίζουν πια! Δεν φοβάμαι διαβόλους, δεν φοβάμαι κολάσεις. Άλλο τόσο όμως μας λείπει και κάθε χαρά.

-Όλα, το ένα σε άλλο μέσα ζει και ενεργεί!

-Μια ύλη, όλο και πιο   ξένη για μας, αντιστέκεται  σε ό,τι, υπέρτατο φτάνει ο νους μας, όταν  σιμώνουμε στ’ αγαθά  αυτού του κόσμου, θεωρούμε ψέμα  και  χίμαιρα ό,τι  αξίζει περισσότερο. Τα ευγενικά  αισθήματα που  μας δίνουν  τη ζωή  μουδιάζουνε πνιγμένα μες  στις γήινες αισθήσεις.

Μακάρια  η ψυχή π΄αγαπά και δέχεται τη δοκιμασία των βασάνων, των ύβρεων, με ταπεινή ευλάβεια!

-Οι κοινές αισθήσεις μου ναρκώνονται καθώς τα προαισθήματα σαν θύελλες εισβάλλουν

-Αχ, μόλις το κελί μας  φωτιστεί από φιλιά το φως φτάνει ως την καρδιά μας.

Δεν μπορείς να μηδενίσεις τον όγκο  κι αρπάζεσαι με τις λεπτομέρειες

-Εκείνο π΄αντιτίθεται στο μηδέν, το κάτι

-…για το δίκαιο, που γεννιέται  μαζί μας, αλοίμονο, ποτέ δεν γίνεται λόγος.

-…να  βασίζεσαι στα λόγια! Κι έτσι , θα μπεις  από τη σιγουρότερη πόρτα στο ναό της βεβαιότητας

-...ένα μόνο σημάδι με το δάχτυλο αρκεί για να μας οδηγήσει πολύ μακριά!

– …δεν κλέβεις  εύκολα ένα γράμμα από μια λέξη.

-…αν έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου όλος ο κόσμος θα σου δείχνει εμπιστοσύνη

-…κάθε θεωρία είναι ξερή. Και το πολύτιμο δέντρο της ζωής έχει ανθίσει

-…αν είμαστε ελαφροί  πάμε γρήγορα ψηλά.

-Με λίγο πνεύμα και μπόλικη ξεγνοιασιά ο καθένας τους χαίρεται τις μικρές του απολαύσεις, σαν  γατάκι που κυνηγάει την ουρά του…

-…να ζεις σαν ζώο με τα ζώα και μη νομίζεις πως είναι αρπαγή ο κόπος να λιπαίνεις μόνος τον αγρό που θερίζεις, πίστεψε με, αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να μείνεις νέος ως τα ογδόντα σου.

-…τίμια και τόσο ενάρετη, μα συγχρόνως κι ακατάδεκτη. Σ’ όλη μου τη ζωή δεν θα  ξεχάσω τα κόκκινα χείλια της,  τα φωτεινά μαγουλά της το χαμήλωμα των ματιών της! Αχ, τυπώθηκε βαθιά μες στην καρδιά μου.Όπως με ξέκοψε έτσι στα γρήγορα , με μάγεψε!

-Θα πήγαινα στο διάολο  αν διάολος δεν ήμουνα  εγώ.

-…ό,τι άδικα αποχτούμε ταράζει την ψυχή και φθείρει  το αίμα.

Σπίτι  και γυναίκα  δική σου, πολύτιμη σαν χρυσάφι και διαμάντι η ζωή σου.

-Άναψε μες στο στήθος φλόγα άγρια, που με σπρώχνει να δω όλες  τις εικόνες της ομορφιάς. Έτσι περνώ με πάθος από τον πόθο στην απόλαυση και μες  στην  απόλαυση, μετανιώνω για τον πόθο.

-Μια φορά είναι χαρούμενη, δέκα λυπημένη. Τη μια κλαίει πολύ, ύστερα θα’λεγες ησυχάζει, αλλά πάντα μέσα της αγαπά.

Κάποτε  η ερωτική σου λύσσα ξεχείλιζε σαν ρυάκι που φουσκώνει από χιόνια λιωμένα. Της την  μετέφερες όλη στην καρδιά της και τώρα  το ρυάκι σου έμεινε στεγνό.

Απόλαυση υπερφυσική! Να πλαγιάζεις τη νύχτα στα υγρά βουνά, ν΄ασπάζεσαι εκστατικά τη γη  και τον ουρανό, να φουσκώνεις σαν να σαι θεός , να  διεισδύεις με παραφροσύνη, με  τη σκέψη σου, ως το  μεδούλι της γης, να περνάς και να ξαναπερνάς μες στα στήθη σου τις έξι μέρες  της δημιουργίας, να ξεχύνεσαι ηδονικά  μες στο μεγάλο σύνολο, να μαδάς ολοκληρωτικά ό,τι έχεις ανθρώπινο και τελικά αυτή σου η υψηλή ενατένιση…

-Όπου ένα αδύνατο μυαλό δεν βλέπει διέξοδο φαντάζεται πως θωρεί το τέλος

-…ν΄ακουμπήσω στην καρδιά σου την καρδιά μου; Να’ μαστε ψυχή με ψυχή;

-Αν  είναι ταπεινός ,λένε, μπροστά στο έθιμο, θα είναι  και μπροστά μας.

-Βρες πράματα καινούργια, μόνο τα καινούργια προσελκύουν.

by SearchingTheMeaningOfLife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

alessandrasolina

il mondo non è tondo

Sourtoe Cocktail Club

qui si beve di tutto: servitevi !!!

The road through the woods

homo sum: nihil humani a me alienum puto ... τό βιβλίον τῆς ἐμῆς ψυχῆς

Povertà e Ricchezza

OSARE RENDE LIBERI

ফিরে দেখা

Newsletter on Literary Affairs

sibillla5

forse poesia

World Shin

We are about interesting things.

SUSSUKANDOM

Punk blog: situazioni ed altre porcherie contro ignoti senza spirito

The 3H: health,happiness,healing

Every life is special !

Αρέσει σε %d bloggers: