ΑΝΑΠΗΡΗ ΕΥΦΙΙΑ – Χαρούμενη Η Ζωή Χωρίς Ταμπέλες

ΑΝΑΠΗΡΗ ΕΥΦΙΙΑ

 ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ Η ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΤΑΜΠΕΛΕΣ

«Είσαι ανίκανη!» «Γιατί κόλλησες?» «Ο αδερφός σου τα κατάφερνε τέλεια πέρσι στην ίδια ηλικία!» «Θα με σκάσεις …αγράμματη θα μείνεις!» «Είσαι αργή…»  

  Βουίζουν ακόμα στα αυτιά, τα λόγια της μαμάς μου, σε έξαλλη κατάσταση,  όταν ήμουν τεσσάρων ετών. Προσπαθούσε να μου μάθει να διαβάζω πριν από την δημόσια εκπαίδευση. Ήθελε τα παιδιά της να υπερέχουν των υπολοίπων, ως εκπαιδευτικός. Να μην εκτεθεί σε συναδέλφους! Το ίδιο είχε κάνει επιτυχώς ένα χρόνο πριν με τον αδερφό μου. Αφιέρωνε τα μεσημέρια μετά την δουλειά της, παράλληλα με το μαγείρεμα, στην προεκπαίδευσή μας. Ήταν κουρασμένη δεν λέω αλλά και απαιτητική.

  Έκλαιγα, τρόμαζα από τις φωνές. Έβαζα τα δυνατά μου να διαβάσω τα γραμματάκια στο παραμύθι. Να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της μαμάς. Να την κάνω να χαρεί. Τι έκανα λάθος; Έφταιγα σε κάτι; Ήταν στο χέρι μου; Πολύ αργότερα, κατάλαβα! Κατάλαβα;  

  Πράγματι με παράτησε, δεν είχε άλλη επιλογή. Ξανασχολήθηκε  με το διάβασμά μου στην Πρώτη Δημοτικού και ξανά στην Δευτέρα και μετά ποτέ ξανά. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, αγανακτούσε, συγχυζόταν και εγώ απλά έκλαιγα. Ούτε στην ανάγνωση, ούτε στην ορθογραφία μα ούτε και στην παπαγαλία μπορούσε να με βάλει καλούπια. Έπρεπε να επιβιώσω μόνη μου στην σχολική ζωή αλλά δεν μου αρκούσε αυτό. Ήθελα να αποδείξω ότι μπορούσα καλύτερα και από τον αδελφό μου που ανεχόταν την καταπίεσή της σε όλα του τα σχολικά χρόνια.

  Επιστράτευσα όλα μου τα όπλα την διαίσθηση μου για να προβλέπω τις διαθέσεις των δασκάλων μου και των συμμαθητών. Την δημιουργικότητα και την εφευρετικότητά μου για να αυτοσχεδιάζω όταν δεν ήξερα μάθημα ή για να ωραιοποιώ αυτά που ήξερα. Τις καινοτόμες ιδέες και σκέψεις μου για να εκπλήσσω τους πάντες. Την ενσυναίσθησή μου για να γίνω αγαπητή. Μια ιδιαίτερη ροπή στα Μαθηματικά, Φυσική και Χημεία την είχα αλλά κατάφερα να γίνω άριστη σε όλη μου την μαθητική πορεία και σε όλα τα μαθήματα, σχολικά και εξωσχολικά. Με υποτροφίες και αριστεία ως και φοιτήτρια. Το εκπληκτικό είναι ότι δεν βασανίστηκα για να το πετύχω. Με λίγο διάβασμα ταυτόχρονα με ράδιο ή τηλεόραση και πολύ διασκέδαση. Multitasking, το καταφέρνω ακόμα. Όλα τα παραπάνω ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (τα έχω ακόμα) πίστευα ότι τα διέθεταν όλοι, ότι ήταν όλοι σαν  εμένα.

   Φυσικά η συμπεριφορά αυτή έγινε συνήθεια και στην γενικότερη ζωή μου. Μου έβγαινε αβίαστα, εύκολα. Στο ντύσιμο, στην εργασία μου, στις επιλογές μου, στις ανθρώπινες σχέσεις. Κάποιοι θα το ‘λεγαν τελειομανία. Σήμερα δεν το θεωρώ τέλειο το να ακολουθώ τα «θέλω» της κοινωνίας και όχι τα δικά μου για να γίνω αρεστή.

   Στα 25 μου άρχισα να προβληματίζομαι. Αφορμή στάθηκε η μικρή Μαρία κόρη επίσης εκπαιδευτικού, φίλης. Δεν ανέχτηκε επίσης την καταπίεση  της μαμάς της. Η ατυχία της ήταν ότι άρχισαν να εξετάζουν τις νοητικές της ικανότητες. Είχαν ανακαλυφθεί βλέπεις και τα τεστ ικανότητας που στόχο είχαν την παραπομπή παιδιών σε ειδικές τάξεις. Η Μαρία βρέθηκε σε ειδική τάξη και με ειδικές συνθήκες αντιμετώπισης σε όλη την σχολική της ζωή με την ταμπέλα μόνιμα πλέον της «δυσλεξίας» στο κούτελο.

 

  Είχα ακούσει για την «δυσλεξία» και πάντα την θεωρούσα  σαν ένα είδος νοητικής αναπηρίας. Δεν με αφορούσε πίστευα. Μα την Μαρία την ζούσα, την ήξερα δεν ήταν δυνατόν. Κάποιο λάθος έγινε, ή μήπως γίνεται  ακόμα και σε άλλα παιδιά. Έψαξα, ερεύνησα, έκανα κι εγώ η ίδια τα τεστ από περιέργεια. Απίστευτο, κι εγώ αν ήμουν μαθήτρια σήμερα θα ήμουν με ταμπέλα «δυσλεξία». Τα τεστ το έλεγαν, όπως και το flash back της ζωής μου. Αν το εντόπιζαν θα ήμουν ένα παιδί ακόμα στο περιθώριο των ανάπηρων και όχι μια αξιοθαύμαστη, τελειομανής, αριστούχα. Αλλά τότε ευτυχώς δεν υπήρχαν τέστ.

    Την Μαρία δεν μπόρεσα να την σώσω, η μετέπειτα ζωή της ήταν ανάλογη της περιθωριοποίησής της. Συμβιβάστηκε με τα εύκολα(π.χ. εξετάσεις χωρίς γραπτα) και τα δύσκολα(π.χ.απομόνωση) που της παρείχε η ταμπέλα «δυσλεξία». Έσωσα όμως τα παιδιά μου. Κατάλαβα ότι το μόνο που είχα να κάνω ήταν να αρνούμαι την ταμπέλα. Έτσι κάθε φορά που ένας εκπαιδευτικός εντόπιζε σημάδια «δυσλεξίας», εγώ αρνιόμουν τα τεστ στιγματισμού. Η πορεία τους είναι η καλύτερη δυνατή και χωρίς καταπίεση ή μισητούς ελέγχους. Πάνω απ’ όλα χαρούμενα. Κάθε χαρούμενος άνθρωπος αποδίδει τα μέγιστα!

   Τελικά μόνο με μια άσχημη ταμπέλα μπορείς να καταστρέψεις μια ολόκληρη ζωή. Και η λέξη «δυσλεξία» είναι πολύ ατυχής επιλογή λέξης και μόνο το συνθετικό δυσ- παραπέμπει σε δυσκολία, έλλειψη, αναπηρία. Ερευνώντας ανακάλυψα ότι την ίδια ιδιαιτερότητα εγκεφάλου είχαν αρκετά φωτεινά πρόσωπα της ανθρώπινης ιστορίας όπως ο Αϊνστάιν, ο Τομ Κρούζ, ο ‘Εντισον, ο Τσώρτσιλ, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, η Αγκάθα Κρίστι και ο Λεονάρδο Ντα Βίντσι και άλλοι. Μήπως και αυτοί θα ήταν ανύπαρκτοι και ανάπηροι αν όσο ήταν στην ζωή τους στιγματίζαμε με την ταμπέλα «δυσλεξία»; Ποιο θα ήταν το όφελος της λοιπής ανθρωπότητας τότε;

  Όχι, δεν διεκδικώ την ταμπέλα της «ευφυΐας» γιατί όλες οι ταμπέλες έχουν αρνητικές επιρροές στη ζωή μας. Απλά αφήστε τους ανθρώπους να αποδώσουν τα μέγιστα που μπορούν χωρίς εξωτερικές επεμβάσεις και στιγματισμούς.

   Ποιόν ενοχλεί που δένω τα κορδόνια μου διαφορετικά; Άλλωστε το κατάφερα νωρίτερα, αν και παράταιρα. Έδενα όλων των συμμαθητών μου χωρίς να κοροϊδεύουν τον τρόπο μου, μια και μπορούσαν να τρέξουν ξανά.  

  Και τι έγινε που κάνω ακόμα ορθογραφικά λάθη; Αυτά που γράφω έχουν βαθύ νόημα που δεν κατανοούν καν οι περισσότεροι «νορμάλ».

   Μορφολογικά απ’ ότι έχω διαβάσει διαφέρω. Ο εγκέφαλός μου είναι συμμετρικός και με άλλα διαφορετικά στοιχεία αλλά δεν έχει αποδειχθεί ακόμα αν αυτή η διαφορετικότητα επιδρά στη ζωή θετικά ή αρνητικά. Ψάχνουν λέει για θεραπεία κατάλληλη αλλά αποτυχημένα μέχρι σήμερα. Μήπως όμως τους  «νορμάλ» θα έπρεπε να θεραπεύσουμε, να αλλάξουμε , να βελτιώσουμε; Ποιος μπορεί να απαντήσει με σιγουριά; Ναι, εντοπίζουν επιτυχώς την συγκεκριμένη διαφορετικότητα αλλά αφού δεν ξέρουν να την  διαχειριστούν θετικά, καλύτερα να μην την εντοπίζουν καν.

   Α! Δεν σας συστήθηκα. Είναι που δεν μ’ αρέσουν οι ταμπέλες. Η ταμπέλα που μου κόλλησαν για όνομα είναι «Σοφία». Όπως όλες οι ταμπέλες έτσι και τα ονόματα έχουμε καταφέρει εμείς οι άνθρωποι να μας δίνουν ιδιότητες αντί να τις δίνουμε.

  Ευχαριστώ την καλή μου φίλη που έγραψε και δημοσίευσε την σπάνια εμπειρία της ζωής μου. Σε λίγες γραμμές για να μην κουράσω. Αν είχα περισσότερες είμαι σίγουρη ότι θα γελούσατε και θα κλαίγατε ταυτόχρονα με τις δυσκολίες που βίωσα μέχρι σήμερα εξαιτίας της ιδιαιτερότητάς μου.  Πλέον την εκμεταλλεύομαι για να υλοποιώ τα δικά μου «θέλω» για την δική μου χαρά. Κι ας μην αρέσει αυτού του είδους η «τελειότητα»  στους περισσότερους από εσάς. Βοηθάω αθόρυβα (καλλιτεχνικά) τον άνθρωπο να πλησιάσει την χαμένη ανθρώπινη φύση του.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

nicktomjoe

"Very wild through the wood is the way they must take"

Saint Joan (Creative Studio)

An archive for ... my stuff...

Monk's Advice

Self Help, Motivational, Soul Searching, Travel, happiness, Knowledge Sharing Kindly follow.

Erbe del benessere

La sintonia della natura

Betsy Andrea Mars

A gathering place for my poems and photography

Maria Nestorides

Stories, Poems, Words

Αρέσει σε %d bloggers: