Αξιοσημείωτα από «Το χρονικό μιας μοιχείας»- Βαμβουνάκη Μάρω

cat_eyes.jpg

photo by StavTsik

Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνο τον έρωτα αγαπάμε; Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν; Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωση που σχολαστικά τούς επεξεργαζόμαστε; Κι αυτό που περιμένουμε πόσο αντέχει να ελπίζει; Αντέχει! Κι εγώ δεν ξέρω αν είναι ευλογία ή κατάρα η αντοχή τούτη. Κι εγώ δεν ξέρω τι αξίζει πιο πολύ, η ειρήνη ή η αγωνία της ψυχής μας.

-Είμαι ένας αμφισβητίας της σοβαρότητας εγώ. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μαζί της κι όσο περνά ο καιρός το κρυφτούλι μας αγριεύει.

-Υποτάσσομαι όπως πάντα ή το πολύ πολύ να κατεβάσω μούτρα χωρίς φανερό λόγο . Είναι η επανάστασή μου αυτή . Η πιο τολμηρή!

-Πώς μπορώ κι εγώ να μετέχω, σαν παρατηρητής  αθόρυβος έστω , στην ποίηση των πραγμάτων του κόσμου. Να την κοιτώ και να σώζομαι.

-Στον Τσέχωφ η τραγωδία βρίσκεται στην απραξία , την ακινησία της ζωής των ηρώων.

-Είμαι εγώ. Κι εγώ επιτέλους , απόψε θέλω να είμαι μπροστά του εγώ. Ξαφνικά κι απελπισμένα το θέλω.

-Χαιρετηθήκαμε με μια συνενοχή.

-Και μόνο  να επιτρέψω στον εαυτό μου κάποιες ενοχές είναι σαν κάτι κακό να φωλιάζει πράγματι στο μυαλό μου.

-Μιλάμε . Κι όταν δεν μιλάμε είμαστε κοντά. Σηκώνω τα μάτια μου και τον κοιτώ. Με κοιτά κατάματα και κείνος. Ατελείωτα, χωρίς ψεύτικη επιμονή, χωρίς φιλαρέσκεια. Με κοιτά κατευθείαν και ολοκάθαρα κι εγώ προχωρώ μέσα στη ματιά τούτη που με καλεί εντός της.

-Νιώθω να φεύγω προς το χάος με ευτυχία. Πάω να τρομάξω, να πω «Τί κάνεις! Τρελάθηκες πια; » Μα τίποτα δε με πείθει. Αυτή η ευτυχία του εαυτού μου  με συγκινεί, με κάνει επιεική μαζί του, αμαρτωλά ανθρώπινη.  Ας αφεθώ σ΄αυτή την  πρωτόγονη ευτυχία απόψε κι ύστερα αύριο θα μαστιγωθώ. Ας με πετροβολήσουν  αύριο , ας με ρίξουν  σε πεινασμένα σκυλιά να με κομματιάσουν.

Οι πράξεις μας  δεν είναι μόνο  εξωτερική  δράση, είναι κυρίως σκέψεις, διαθέσεις, προθέσεις, αισθήματα που σιγοβράζουν εντός μας. Αυτά καθορίζουν  τη στάση μας , αυτά περισσότερο καθορίζουν την  πορεία μας.

– Εκείνη την τρυφερότητα, την καλοσύνη, τη φροντίδα, που σε πλημμυρίζει για ένα  παιδί που άθελά σου αδίκησες, που αναγκαστικά αδικείς χωρίς να το αξίζει.

-Τα μάτια του πάνω μου, η κίνησή του, με γέμιζαν με ικανοποιούσαν. Όσο φεύγει ο καιρός χάνομαι. Μ΄εγκαταλείπει η εμπιστοσύνη στη  νοημοσύνη μου και στις διαίσθησή μου. Κι αν  ήταν  ψευδαίσθηση όλα αυτά;  Κι αν τίποτα στ΄αλήθεια, από ένα σύντομο φιλικό ενδιαφέρον δεν υπήρχε; Κι αν η δικιά μου η ανάγκη μ΄έκανε  να βλέπω  τα πράγματα και να τα ερμηνεύω όπως τα ζητούσε;

-Ένας διψασμένος εαυτός εντός μου, σαν οδηγημένος από ένα  πανίσχυρο ένστικτο επιβίωσης δεν έχει  καιρό για ηθικούς προβληματισμούς, μόνο σούρνεται κατά την πηγή των παραισθήσεών μου ν΄ανακουφίσει την ξερή έρημο  που του καίει τα σωθικά.

-Λίγο πριν ακουμπήσουμε, σταματούμε. Κοιτιόμαστε στα μάτια ώρα πολύ. Υπάρχει  μεγαλύτερο  δόσιμο από τούτο; Τελειότερη  επαφή απ΄το βαθύ κοίταγμα  που δε λέει να τελειώσει;

-Άλλες αμαρτάνουν καθημερινά  μ΄ένα  σωρό άσχημους τρόπους, οι φανταστικές μου  ζωές τί είναι μπροστά στις πράξεις τους;

Ζηλεύω τους άντρες που μπορούν να κυνηγούν ανοιχτά αυτό που γυρεύουν. Που ο ρόλος τους  τους επιτρέπει ν΄αναζητούν απροκάλυπτα να εκφράζουν, να προτείνουν.

-Πλήρης που μ΄αγαπά, πλήρης που με κάνει  να τον αγαπώ, πλήρης που επιτέλους έφτασα αυτό που όλη μου η ζωή βέλος εστόχευε. Εδώ!

-Το ότι με κοίταζε έτσι, το ότι το σ’  αγαπώ του από παντού μ΄αγκάλιαζε, το ότι η επικοινωνία μας μέσα στη σιωπή έφτασε μέχρι τα κόκαλά μας  και τα θέρμανε, μου αρκούσαν για μια ζωή, για δέκα ζωές. Στο τέλος αυτής της εκδρομής και για κείνο το βράδυ μου αρκούσαν. Από αύριο όχι.

-Κάθε διαβεβαίωση αγάπης κι η πιο μεγάλη κι η πιο πειστική έχει διάρκεια μικρή κι η αγάπη πάλι τρέμει.

-Ποιός δυστυχισμένος καταφέρνει να είναι καλός;

-Κι όμως είναι φριχτό  να το ομολογώ με μια αίσθηση παιδιάστικης αγνότητας με πλημμυρίζει και με αθωώνει.

-Είναι που ο έρωτας  και ο θάνατος συγγενεύουν, μες στην κατάστασή τους εξευγενίζεσαι, γίνεσαι αμέτοχος, απόλυτος ανιδιοτελής. Απόλυτα ερωτευμένος ή απόλυτα απών. Δεν ενοχλείς δεν ενοχλείσαι. Υπάρχεις επιτέλους αυτόνομα μες στο δικό σου νόμο βουτηγμένος, το νόμο του έρωτά σου ή το νόμο του θανάτου  σου που είναι όλος δικός σου.

-Ζούμε μια ζωή σχεδιασμένη απ΄τις κρίσεις των άλλων. Το τι πιστεύουν οι άλλοι , το τι ξέρουν  για μας, το τι περιμένουν από εμάς , είναι τα ξυλοπόδαρα που πρόθυμα σκαρφαλώνουμε πάνω τους και μετά τρεκλίζουμε περπατώντας.

Μεγαλύτερο εχθρό από τον εαυτό μου δεν έχω.

-Καθένας πιο πολύ από καθετί άλλο φέρνει την ευθύνη του προσώπου του, την ιερότητα του προσώπου του, του αδικοχαμένου και αδικοσκορπισμένου προσώπου του που σαν  πρόχειρο χαρίζει και χειριζόμαστε , ξοδεύοντάς το εύκολα και βιαστικά με μια ηδονή παρεξηγημένου καθήκοντος.

– Όμως ο έρωτας  δεν είναι παράλληλη συνοδοιπορία είναι συνάντηση τομή.

-Λίγο απ΄ την πρωτόγονη χαρά κι απ΄την αιωνιότητα μιας ερωτικής στιγμής κι ας το πληρώσεις ακριβά.

-Μέσα στην σιωπή μπορείς να χτίζεις τον άλλο με την φαντασία της καρδιάς  σου κι έρχονται  τα λόγια  του ενάντια  στη φαντασία  τούτη και στον κατεδαφίζουν.

-Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο να πείθεσαι  ή να γοητεύεσαι. Στη γοητεία η ψυχή σου δέχεται χωρίς συζήτηση το ανεξήγητο  και κάτω  απ΄την απίθανη ορμή του απροσδιόριστου κατακτιέσαι.

by searchingthemeaningoflife


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Books by Patricia Furstenberg

Where Books and Dogs Travel through History

Pedazos de miel en jaula

La existencia, la introspección y la experiencia

Le foci dell'Eufrate

ovvero le frasi che urlo di notte

La prioridad eres tu.

Actitud positiva en mi contenido.

Wanderlustig

Travel Reisen Wandern Hiking

Nemorino's travels

aka operasandcycling.com

Words vs the Machine

Existentially Yours

Αρέσει σε %d bloggers: